Gargamelerine

2010-11-10T00:19:00.004+02:00

aylar ve haftalar kafamı karıştırıyor...

bunun tek nedeni

bize 4 hafta 1 ay denmesi

ama haftalardan sayınca bazen 9 hafta 1 ay ediyor bende işler karışıyor

tek düzgün olan ay o yüzden şubat

şubatın tek sevdiğim yönü de o

4 senede 1 bozulsa da

kalan 3 sene hep 4 haftası 1 ay ediyor

hesaplamalar nasıl yapılıyo acaba

mesela iş yerlerinde maaşlar ona göre düzenlenmiyo

ayıp değil mi

31 gün olan aylarda fazladan çalışılınan günlerin parasını şirketler yemiyo mu sonuçta

neyse ki ben babamdan harçlığımı haftalık alıyorum da bütçem 31 gün olan aylarda sıkıntı çekmiyo :)

2 gün parası az buz değil sonuçta ;)

buradan beni duyabilecek bir yetkili varsa ona sesleniyorum 4*7*12den 336 gün olsun artık seneler

düşünsenize 29 gün kar ederiz her sene!! bu da tam bir maaş demek :)

2010-10-08T12:16:00.002+03:00

geldim işte..

bitti erasmus ve olduğum noktaya geri döndüm.

geri dönmemle beraber ödevler dersler hepsi üst üste gelmeye başladı

bimnemne çalışma grubu bimnemne projesinin teslim tarihi...

ben giderken 1 sene uzatmayı göze alarak gitmiştim

bir gün otururken aklımıza aslında 2 dönemlik dersi 1 döneme sığdırırsak uzatmadan mezun olabileceğimizi anladık...

asıl sıkıntı ondan sonra başladı

bitirme tezi,

hepberaber alınan dersler,

toefl,

ales

derken kafam allak bullak oldu.

şimdilik duruldum, yapacak çok da bir şey yok aslında.

ya bir sene de zorlaya zorlaya mezun olucam

ya da bir sene daha okucam

geleceğim belirsiz

haydi kısmet :)

bugün eşyalarımı düzenledik

kullanmadıklarımı attık

hiçbirini atmak istemedim aslında

hepsinin bir yeri var hayatımda

insanlarla da aynı şeyi yaşıyorum bu dönem

hüzünlü ama gerekli vedalar

eee eskiler dolapta yer kapladıkça yenilere yer açılamıyor...

2010-09-29T11:51:00.002+03:00

şimdi 5 ay boyunca yaşadığım eve yabancı olma zamanı bavullarımı çıkarttım bile

orada burada bir kaç eşya var toplanması gereken elim gitmiyor yapamıyorum bir türlü

ilk geldiğimdeki o heyecan yok artık bende

gitmek hiç hoş gelmiyo bazen

geride bıraktıkların olunca hem de

romanlardaki mutsuz olay durumundaki o puslu soğuk hava ruhumu ele geçiriyor

şimdi odamla bu hayatımla vedalaşma zamanı

çıktım

çok çıktım bu odadan

hep bir daha geri dönmek üzere bir şeyler bıraktım geride

şimdi ise bana dair hiçbir şey kalmayacak

en kötüsü kaldığım yerin yanında başlayan inşaat

bana bir daha buralara dönersem kaldığım yeri bir daha göremeyeceğimi söylüyor...

arkada mfö yalnızlık ömür boyu...

hoşçakal

2010-09-26T15:18:00.002+03:00

başladığım yere geri dönmek üzereyim...

sadece bir kaç gün sonra cam ayakkabımı arkamda bırakıp, tatlı bir rüyanın sona erdiğini eninde sonunda idrakında koşarak balkabağından yapılmış arabaya binip 12den önce gerçeklere dönmem gerekecek...

şimdi buraya gelirkenki bütün o karın sancıları tekrar başladı bu sefer kürkçü dükkanına geri dönmek için...

ve masal bitiyor

şimdi gerçeklere geri dönme zamanı...

duygu yollarda

2010-09-02T02:21:00.001+03:00

yarın sabah itibariyle yola koyulup portekiz senin ispanya benim gezeceğimdir...

karnım ağrıyor midem bulanıyor heyecan yaptım vallahi :)

sabah 5te kalkmak gerek ama saat burada 01.21 =)

sanırım biraz heyecan mı yaptım ne :P

2010-07-29T21:47:00.001+03:00

yarım

yamalak

her

şey

eksik

tam

yok

sadece

eksik

2010-07-29T02:24:00.006+03:00

saçlarımın uzamasını seyrediyorum. ağır aksak uzuyorlar işte hafif kırıklarla...

insanlar hiç iyi varlıklar değiller aslında ve en dürüst olanlar herkese diledikleri gibi kötü davrananlar.

yavaş yavaş anlıyorum ki aslında herkes birbirine kötü davranmak istiyor ve bunu sadece 'ayıp olur' diye yapmıyor.

insanlık hiç de güzel bir şey değil aslında.

bütün insanlar bencil,

bazıları ise daha bencil.

ne bizi böyle yapan para mı gelişen teknoloji mi.. çok klişe ama değerlerimiz kayboluyor

sevgi ise anlamını çoktan yitirmiş 5 harflik bir kelime...

insanlar hata yapıyor kalp kırıyor en kötüsü ise kimse bundan ders almıyor.

kalbi kırılan insan başka birinin kalbini kırıyor ve olaylar gelişiyor

kimse başka birinin kalbini kırdı diye üzülmüyor, dert yanmıyor

artık kimse birbirini dinlemiyor

kimse birbirine samimi bir şekilde hal hatır sormuyor

ve ben 4 aydır bu odada oturuyorum hiçbir komşum başka bir komşusunun külüne muhtaç olmuyor.

kimse ev değil komşu almıyor.

evlilikler bile artık 'yaş kemale erdi' 'bak evladım ailesi bize ne kadar uygun' diye yapılıyor.

peki ben neresindeyim bu denklemin

makdülü mağduru yok bunun

herkes herkesi ne zaman nasıl kazıklasam diye bakıyor ve en sonunda kaybeden hep insanlık oluyor...

dostluk kardeşlik samimiyet ise 1980lerin Türk filmlerinde yabancı bir kelime olarak kalıyor...

not: değişikliği yaptırana saygılarımla :P

2010-07-19T23:34:00.002+03:00

balık olmak mı hüzünlü yapıyor insanı

yoksa hüzünlü bir insanım da balık olmaya mı yoruyorum bunu

özlem garip bir şey

kalp ağrısı yaratan bir şey

mükemmel günler geçirmese insan

o kadar da mükemmeli istemez

çek sediri asmanın altına yanına bir ince müzeyyen ablaa...

ah Türkiyem, canım ülkem ne güzeldir senin dilinden yaz.

2010-07-19T13:38:00.002+03:00

çokuzunzaman

olmuş

bazen mühendis olmaktan sıkılıyorum

o zaman bulutlara bakıyorum

büyümek de eğlenceli değil ya

neyse

2010-04-09T02:55:00.001+03:00

o kadar yanılmışım ki....

2010-03-30T21:43:00.002+03:00

almanyaya gelmek tamamen farklı bir şarkı bütünü havuzuna balıklama atlamak oldu. Ne kadar 5 senemi almanlarla geçirmiş sayılsam da; Du Hast, Engel... gibi Rammstein şarkıları, veya sie liegt in meinen Armen gibi Türk-Alman karışımı bi kaç şarkı ve lisede öğretilen ciaoa Bellanın almanca versiyonu dışında çok fazla almanca şarkı bilmiyordum. Buraya gelince ilk bi kaç gün ingilizce pop çalan radyolarda takıldıktan sonra, almanca radyolara da bir şans vermek istedim, vermez olaydım.

Almanca şarkı bilgimi genişletmeme aslında hiç gerek yokmuş!

Şarkılarında bir şarkıda olması gereken hiçbir şey yok, ruh, ritim, adam gibi melodi, sanki sürekli bir rap havası varmış gibi. Şarkıcıların da suçu yok kaba bir dil almanca. Romantik bir akşam yemeği sırasında mum ışığında sevgilinizin elini tutup ich liebe dich dediğinizi düşünsenize, ih libe dih peeeeh kaçar bütün romantizm. Hele bir de daha güneylerden olduğunuzu düşünün iş libe diş... Gel de sevdiğini şarkıya dök bir de romantik olsun.

Tam alman şarkı yazarlarını ve şarkıcıları affedecekken, radyoda bir anda bir şarkı çaldı, öyle bir şarkı ki beni taa 90lı yıllara türk pop müziğindeki şarkıları sorgulama hatasına düştüğüm yıllara götürdü. O zamanın şarkıları tabi bu zamanınkiler kadar dejenere ve nefret içermiyor olsalar da bir anlamsızlık bütünü içindeydiler, özellikle çoğu insanın hatırlamayacağı ve bu konuda da haklı oldukları bir şarkı üzerinde saçma sapan kafa yorardım. O şarkı ne mi :) Misafir ol gel bana börekkler açayım sana. Param pulum yok ama kalbim açıktır sana. Anneme parası yoksa nasıl fırın alacak nasıl börek yapacak derdim. Bu kız beni görmeli bana kazak örmeli şarkısından sonra kazak örmeye çalışmıştım, benim kazak örmemi bekleyecek biri olacak diye :) ah 90lar vah 90lar ne kadar iyiydi. Burak Kutlar Tarkanlar Yonca Evimikler Noran Noranlar ... ne kadar güzel isimler ne kadar güzel şarkılar vardı heheyyyt. :)

konu dağıldı toparlayamadım olsun :) sağlık olsun iyi geceler efenim

Münih, önyargıların ne kadar yersiz olduğunun ispatı

2010-03-27T18:39:00.001+02:00

geldik geldik münihlere kadar geldik
geldik de ne mi gördük
önyargıların yersiz olduğunu
almanları ketum, suratsız insanlar olarak görürdüm ben
anlayışsız umursamaz dediğim dedik
burada ise gördüğüm hayatlarından memnun, nasıl olursa olsun bi şekilde yardım etmeye hazır, güler yüzlü insanlar
tamam çok önyargılı ve saçmaymış düşüncelerim
kabul ediyorum
"aman erasmusa almanyaya gidip de ne yapıcam"
dediğim zamanları hatırlıyorum
ve
gülüyorum
tamam belki bir önceki hindistan maceram kadar heyecanlı değil, belki sürekli hayat savaşı vermiyoruz ama birazcık değişiklik o kadar iyi oldu ki :)
en önemlisi kendi başıma yaşamayı öğreniyorum burada
kendi ayaklarımın üzerinde durmayı
kendi sorunlarımı kendi kendime halletmeyi
benim için deneyim başka bir ülkede yaşamaktan çok kendi başına yaşayabilmek bence
ve bu da önemli bir şey

sabahları alman radyosuyla uyanıyorum =) duş alıyorum markete gidip ihtiyaçlarımı alıyorum eve geliyorum kahvaltı yapıyorum dışarı çıkıyorum tekrar gelip öğlen ya da akşam yemeği yapıyorum o kadar hoşuma gidiyo ki bu durum :)

he bir de iyi midir kötü müdür bilemem ama günde en az 10 15 tane türke rastlıyorum =)

sağlıcakla kalın

2010-03-14T01:01:00.002+02:00

o her şeyi kendi yanından görür
almak istediğini alır
başka şey düşünmez
beni unuturdu
onun her anı heyecan dolu
beni üzdüğü zamanlarda bile
yokluğunu hissetmek beni korkuturdu

ben her şeyi onun için onun yanında yaparken
o hepsine uzaktan bakardı bir yabancı gibi
her sözümü dinliyor gibi beni kandırırken
içinden geçen binlerce ses bastırırdı sesimi

o her günü yeni bir umutla
bekler gibi görünür
yarına inanmaz
beni avuturdu
onun her anı heyecan dolu
beni üzdüğü zamanlarda bile
yokluğunu hissetmek beni korkuturdu

2010-02-16T23:46:00.002+02:00

Kimi zaman rüya gördüğümüzün tamamen bilincinde oluruz. Bu farkındalık rüya gören kişiye ek bir güç sağlar. Kişi rüyasının gidişatını kontrol edebilir ve hatta böylelikle rüyalar âlemini keşfedebilir. Bu kontrol gücü tahmin edersiniz ki kâbus görürken işe yarayabilir. Bu farkındalıkla gerçek hayatta mümkün olmayan şeyler yapılabilir; ki bu genellikle uçmaktır. Bu bilinçli rüyalar genellikle gençlik yıllarında daha sık görülür.

Kimi insanlar pratik yaparak bunu geliştirebilse de bu gücü kazanmak için çok kesin yöntemler bulunmuyor ne yazık ki. Gün boyunca bir şarkı belirleyip sürekli onu dinlemek, her dinlediğinizde “şu an uyanık mıyım, evet uyanığım” şeklinde kendi kendinize düşünmek, gece yatarken de o şarkıyı sürekli tekrar edecek şekilde açık bırakmak, deneyebileceğiniz yöntemlerden biri. Uyurken olur da şarkınızı duyar ve kendinize “şu an rüyada mıyım, evet rüyadayım” diyebilirseniz gelsin Superman gibi uçmalar, gitsin 50 kuruş ile yemeklere gitmeler.

bunu denicem işte bugün :)
şarkımı da seçtim dinlenmesi kolay olsun diye: james blunttan goodbye my lover =)
bakalım sonucu ne olacak heyecan diz boyu :P

2010-02-16T02:48:00.004+02:00

böyle bazen facebookta gezinirken birini görüyorum
99 tane ortak arkadaşımız var
sonra diyorum
bu kadar ortak çevrenin hatrına mesaj atsam, o insanla arkadaş olsam.
desem ona
'bunca arkadaşın hatrına benim en yakın arkadaşım olur musun?'
o da
'ah duygu nevet ben de o anı bekliyordum. Kader bizi bir türlü kavuşturmadı' dese
sonra sarılsak sanal alemde tarkan eşliğinde sımsıkı
ne gözel olurdu.

leyleğim havada geziniyorum

2010-02-14T01:46:00.000+02:00

istanbul trafiği + otobüslerin tıklım tıklımlığı + aylık akbil,
bunlar birleşince
e ben de
yeni şu yeşillerden boş bir otobüs görünce
içim kıpır kıpır oluyor
atlayasım geliyor içine
nereye giderse gideyim istiyorum
olmuyor
of anam of :)

2010-02-11T01:43:00.003+02:00

insanda onur olmalı
saygı bir de etrafındakilere karşı
bu ikisi
artık insanlarda zor bulunuyo
çok şeye karşı inancım kalmadı
bu demek oluyo ki etrafındakilere daha az güvenmek
daha az kırılır insan böylece
ama ne kadar her şeye kuşkuyla yaklaşabilir ki insan
sonra herkese her şeye kuşkuyla yaklaşırsan nasıl mutlu olabilir ki insan
herkes birbirinin arkasından bir şeyler çeviriyoken
insanlar en küçük hesaplar peşindeyken
nasıl sevebilir ki insan
olan hep iyilere oluyor

2010-01-28T09:58:00.002+02:00

gitmek istemiyorum
şımarıklık belki
ama otostopçunun galaksi rehberi
ve
küçük prens
suçlu onlar
münih
teknik
vay be
ama öyle değil işte
almanyaya gitmek istemiyorum
en azından şu anda
en azından herkesin "sex drugs and rock&roll" diye beni ikna etmeye çalıştığı için gitmek istemiyorum
gittim mi
başka bi galaksiye gitmek,
"hangi tarafımı yemek istersiniz" diyen bir inekten yemek yemek
ya da jetgiller diyarında judy ile maniküre gitmek istiyorum.
şımarıklık bu tamamen benimki
ne ararsın sen taş devrinde,
öyle bişi gerçekleşebilecek sanki
düşünsene dinazorlardan kaçıyorsun
hayat zor :)
aah ahh
istemiyorum gitmek
gittim mi
tam gitmek istiyorum
mesela bir sene
bütün amerikayı dolaşmak
evereste falan tırmanmak
tamam everest çok ütopik
ama onun dışında
almanya
çok sıkıcı geliyor
çok tanıdık
çok bilindik
ve bunun için her şeyi geride bırakmak istemiyorum
...

ve bunlara rağmen kararsızım
bunlara rağmen gitsem mi diyorum
o kadar sıkılıyorum ki şu son günlerde
tercih için 2 günüm var
ah şimdi sütüm olsa
televizyonda da jetgiller
annemden ayrılmak da istemiyorum ben bana ne!

2010-01-26T13:51:00.002+02:00

bir yerlerde ikimizin resmi var.
geçmiş zaman derinliğinde el ele tutuşup kurduğumuz hayaller,
sonsuzluğun içinde kaybolup gitmeye yüz tutmuş gene de oralarda bir yerlerde olduğu bilinen aşk dolu sözcükler,
öpüşmeler, sarılmalar, paylaşılan anlar,
bir kaç gün gerimde sadece.
dönsem arkamı,
elimi uzatsam,
dokunucam.

bir yerlerde ikimizin resmi var.
şimdi o resmi silmek istiyorum.
ama o orada geçmiş zamanın derinliklerinde
öylece duruyor.

biz iki kişi olmaya çalışırken
bizi izliyor.

bir kedi gibi kıvrılmak istiyorum kucağına,
ve gıdımdan sevmeni istiyorum masumca.
sen kedileri sevmezsin ki...

2010-01-17T23:24:00.002+02:00

ayrılığın,
o ağızda bırakan keskin baharat tadı
kalbin beynin ayrı zonklayışı
bir anda durmak düşünmek
düşünememek
ses boğuklaşması
içten gelen bir isyan bağırma kırıp dökme isteği
gözlerin dolup ağrıyıp bir yere varamaması
boğazın düğümlenmesi
konuşacakken o çıkan garip ses
kulağın ağır bir şekilde vınlaması
ve o anda bütün ilişki, hayaller, sözler göz önünden geçerken
hayallerin geleceğe dönüş filmindeki fotoğraf karelerinin solması gibi solup yanındaki insanların değiştiğini hissederken
arka fonda candan erçetinin duruma daha da depresif bir hal katması
her aşk bitermiş bir gün bildim her aşk bitermiş öğretildim...

hep duygusal olan kaybedermiş
hep acıyan iç
onun olurmuş...

Çocuk gibi
tiril tirilliğinle
kucaklardım seni...
yazlar ve unutuşlar geçerdi
günlerin güneşini içerdi
sessizce
aşkın
teri
dolardı kasıklarıma..
fıçılarda damıtılmış
şarap renginde şafak...
ayaklarının bastığı kumlara
basardı ayaklarım...
ince
güzelliğin senin
seni kuşatan
gökyüzü kadar sadeydi...
insan
güzelliğin senin...
katıksız merakın...
katıksız
şehvetin ve sevincin...

2010-01-17T02:04:00.002+02:00

kırmızı bir at çizerdim
kırmızı bir at
bak bu da kafası
nereden geldin
nereye gidersin
bunu düşünen kafanın
bana sorusu...

2010-01-11T01:29:00.002+02:00

Gel benimle çok çok uzaklara
Hüzünlerini bir parça aşkla değiştir
Gel benimle bilinmez duraklara
Mevsimlerini bir dalga yaza dönüştür

Bırak
Dudaklarından benler okunsun
Bırak
ellerim saçlarına dokunsun
Bırak
kulaklarımdan sesin uğulsun
Bırak
Ellerim saçlarına dokunsun

Söz veriyorum
herşey çok güzel olacak
sadece sen ve ben..

Yaşar- Gel Benimle

2010-01-10T02:22:00.002+02:00

gitmek ya da kalmak
bu çizgideyim şu anda
gitmek ya da gitmemek
de olabilir
kalmamak ya da kalmak
da

ama işte bu çizgi...
konuşamıyorum, düşünemiyorum,
kimse ben değil, kimse hissedemiyor.
dediklerine inanamıyorum o yüzden.
olsun bitsin istiyorum,
ya da hiç olmamış olsa keşke!

bir tatlı rüzgar esse,
büyük bir ağaç,
dallarında elmalar,
altında sen ve ben.
her şeyden,
herkesden çok uzak.
uyusam,
omzunda.
rüyamda seni görsem,
bir de küçükken aldığım kırmızı tatlı horoz şekerlerini.

bir minicik kız çocuğu duruyor orada hala
anlatamam gördüklerimi o neşeli çocuğa

2010-01-05T23:09:00.002+02:00

bazen bazı şarkılar oluyo onları itaf etmek istiyorum insanlara-evet bunu çok istiyorum, ama o adla insan olmadığı için etrafımda deliriyorum. örneğin begüm begüm huuuu diye bağırıp dalga geçmek istiyorum arkadaşımla, ama bunun için o adla arkadaş bulmam gerek ilk başta. ben arkadaşlarıma şarkılarla seslenmek isterken bir bakıyorum ki onların adları çok antişarkı adları. oysa adlar üzerine ne kadar çok şarkı var değil mi sayın blog. orhan veli kanıkın dedikodusundan bile kaç kız adı çıkar, ama nerede o adlar benim arkadaşlarda. ah kahpe dünya ah. bir mehmet yok ki diyeyim memedim memedim sana ben gitmee demeediiimmm diyemedimm şalalaaa. en yakın şarkı söylenebilecek insan ise babanem mualla. ona da saygıdan muallayı sandala attım da diyemiyorsun ki babaneye ayıp.
belki nedeni yıllarca mfönün bodrum bodrum şarkısındaki duygu biraz duygu bütün isteyim buydu repliği yüzünden benimle geçilen dalgalardır. ya da tamamen bir buhran, zamanından önce gelen menopoz, yok yok bu bahanelere sığınmak da anlamsız. aslında düşündüm de erkek olsam adım ferhat, soyadım da d'li bişi olsa ve ben gel tanışalım önce ben kısaca fd desem, o da pek fena durmazdı. tamam kıro, ama fena değil. benimkinden iyi yani.
onu geçtim tamam diyelim ki bu hak tanınmıyo. arkadaşlarımın aileleri çocuklarına ben melodik isimler koymamış. peki bir durum karşısında ben şarkı mırıldanınca neden bana anlamsız bakıyolar ki. bari onlara şarkı söyleyemiyorum, durumlara söyliyeyim değil mi. yoook ama çok ayıp. nerede şarkı özgürlüğü.
sayın blog okuyucusu sizden ricam
arkadaşlarımın adlarıyla da şarkılar yazılmasına söz yazarlarını ikna etmeniz.
ışık sadece ılık süt içmesin bir de aşık olsun aşk acısı çeksin ki sektöre girsin ben de mutlu olayım.
saçmalamak bu olsa gerek.
iyi geceler size de :)

2009-11-29T06:08:00.003+02:00

hani olur ya bazen
insanın uyuması gerekir
uyumalıdır ki uyansın
sabah erken kalkmalıdır
saatte geç olmuştur
az vakit vardır uyuyacak
bir anda onun stresi olur insanda
zamanın ne kadar geç olduğunu
ne kadar erken kalkması gerektiğini düşünürken uyuyamaz
uyuyamazken zaman biraz daha geçer
ve en sonunda isyan edip bilgisayarını açar insan
bilgisayar ışığında
daha da uykusu kaçar insanın
işte o haldeyim
uykulu ama uyuyamaz.

tek istediğim sıcak çikolata halis mulis jadore yapımı,
bir de kedicik soğuk kış günlerinde kaloriferin üstüne sere serpe yatıp nazire yapar gibi uyuyacak.
üzerinize afiyet biraz duygusalım bu aralar,
ona verin bu halimi.

erken kalkın çocuklaaar

2009-11-26T12:37:00.003+02:00

birinci vizeler bitti.
bu dönem o kadar zor ki, nasıl geçtiğini anlayamıyorum bile.
üniversite hayatı gerçekten de kolay bir hayat değilmiş meğer.
en azından itü de, en azından kimya mühendisliğinde.
insan ders çalışırken kendinden zaman çalabiliyor bazen.
işte o zaman bazen geçmişe dönüp pişman olur muyum diye sormadan edemiyor kendine.

neyse,
önümde altı günlük bir tatil var.
biri gitti, beşi kaldı.
bu tatili olabildiğince iyi değerlendirmek istiyorum.
vizeler varken alıp okuyamadığım tonla kitap var onları okumam lazım,
tonla film var onları izlemem lazım,
odamı adam etmem lazım,
arkadaşlarımla vakit geçirmem lazım...

ama şimdilik sadece yatmak ve hafif müzikler eşliğinde hiçbirşeyyapmak istiyorum.
şu koşuşturmacaya bir nebze olsa da ara vermek.

herkesin bayramı kutlu olsun.
bu bayram annemler burada olmayacak.
yalnızım sanırım.
içimde o yüzden hafif bir burukluk.
nerede o eski bayram yemekleri.
bütün aile büyüklerinin bir araya geldiği...
umarım sizin bayramınız benimkinden daha dolu dolu geçer.
eğer vaktiniz olursa bana da uğrarsanız sevinirim.
ben evde kendi halimde oturuyor olacağım.
mutlu bayramlar.
el öpenleriniz bol olsun.

look at the stars, look how they shine for you and everything you do, they were all yellow...

2009-11-12T01:36:00.002+02:00

gece geç,
iş çok.
gece geçmek bilmiyor,
iş bitmiyor.
yol gidiyor gidiyor
bir yere varmıyor.
iki mutlu olay
bazen bir araya gelip
mutsuzluk yaratabiliyor.
işte bu kadar garip hayat.
debelen dur
kolaysa
yan gel de yat.

2009-10-26T01:26:00.001+02:00

bu dünya bir kişi için çok fazla
ya ben geleyim
ya sen.

2009-10-20T02:19:00.002+03:00

yine gece,
yine geç.
yine ben geldim,
gitmişsin sen,
ardına bakmadan,
umursamadan.
yine susuyorsun,
tek kelime işitmiyor kulaklarım.
yine kal desen kalırım,
yine bir şey demiyor bakıyorsun öylece.
yine yitik,
yine bitik.
başlayamayan bir hikayenin,
bitmemiş sonu olmak.
yine yollar,
yine gözyaşları,
yine burukluk.

yine düştüm yollara,
bulmak için,
içimdeki seni.
yine gece,
geç, çok geç...

2009-10-12T17:56:00.006+03:00

sevgili blog,
dün ve bugün çok hapşurdum, çok öksürdüm, başım da çok ağrıdı.
Ne okula gidebildim, ne işlerimi halledebildim.
Antibiyotik ve ağrı kesici almak dışında, annemin birsürü insandan duyduğu saçmasapan kocakarı ilaçlarından da bolca içtim.
Adımımı sokağa atamadım bile. Kızdılar. 2 gündür 1 ayda yapmadığım kadar aylaklık yaptım.
Aslında o baş ağrısı, sürekli öksürme hapşırma, bir üşüyüp bir terleme durumu dışında ne güzel şeymiş hastalık. Herkes özellikle annemler ne istediysem yaptılar, hep benim istediğim yemekler pişti :)
Bense yatağımda kitap okudum, dizi izledim, düşündüm, sıkıldım falan filan. Ama durum şu ki sevgili blog, çok alıştım yatmaya. Dedim ya tonla işim var, şimdi onların hiçbirini yapasım gelmiyor. İşleyen demir pas tutmaz derler ya, bir anda işlemeyince demiri, paslanmaya başladı hemencecik :)
Keşke lisede olsak, alırdım rapor yatardım tüm hafta evde. :)
oysa şimdi tıpış tıpış okula gidicem bu kart sesim, ateşli halimle.
Ah blogcum ne zormuş hayat.
Ah yan gel de yat.

Esen kalın. Her nerede yaşıyor ve yaşatılıyorsanız.
Havalara dikkat ediniz benim gibi rüzgarlı havada
yanınıza bir şey almadan çıkma gafletini göstermeyiniz,
yoksa anneden köteği
okuldan kösteği
hemşireden iğneyi yersiniz. =)

size bugün duyup sevdiğim bir sözle veda edip yatağımda uyuklamayı planlıyorum. Buyrun efendim:
"Bugün dünkü düşüncelerinin seni getirdiği yerdesin, yarın bugünkü düşüncelerinin seni taşıyacağı yerde olacaksın " Blaise Pascal

2009-10-08T00:52:00.001+03:00

kaptırma(ma)k
görme(me)k
özleme(me)k

sevme(me)k

midir...

2009-09-24T23:18:00.002+03:00

soğuk ince bir meltemdi seni bana getiren
minik bir tesadüf.
o sonbaharın ilk akşamlarında
yüzümü güldüren
küçük minik bir tesadüf.

2009-08-20T22:39:00.003+03:00

Bir anda
ya biterse her şey
ya kırar
döker
biçer
geçersem

ya
yıkar
yakarsam köprüleri
ya o anda biterse her şey

ya
söver
siler
gidersem

ya
gittiğimde
bir daha
geri dönmek istemezsem

ya
geçer
gidersem
ya
dönüp bakmazsam
arkama

ya
orada kalırsa her şey
böylecene
olduğunca

ya her şey bir yalansa
o zamanda böyle susar mısın
böyle umursamaz mısın

ya
senden daha iyiysem
ya
benle gerçekten mutluysan
o zaman üzülmez misin buna

değer bilmez bazen insan o pişman...

2009-08-20T21:12:00.001+03:00

o kadar yakınım ki sona
ölümün sıcaklığı ciğerimi yakıyor...

2009-08-11T01:15:00.002+03:00

bir sözle başlarmış her şey,
küçükbirdüşüncebalonuyla.
bir kağıt ve bir kalem ve de;
eskimiş sarı bir kağıt mahsenden çıkan
eskiden özene bezene aldığın
ve kullanmaya kıyamadığın,
çizgisiz a4.
ve uçlu, uçsuz, tükenmez veya renkli bir kalem.
en önemlisi ise geçmiş,
mişli muşlu bir geçmiş.
şimdi zaman garip,
şimdi zaman kayıp.
pazarlar cumartesiyi alıyor,
cumartesiler cumayı.
başlamadan,
doyamadan ben sana,
bitiyor, gidiyor, yitiyor haftalar, aylar.

insan geleceğini kendi belirlermiş
peki ya geçmişini?

2009-08-09T01:56:00.004+03:00

seviyorum seni

bende sen olduğun için mi
sen ben olduğun için mi

yoksa ben sen olamadığım için mi

sen ben
ben sen-sem
o kim?

sen-ben biz
o -ben,sen (?) siz(?)

onlar
da
var

bir deli nehir
bir asi rüzgar
olup kavuşsam
sıra dağlarıma...

2009-07-29T02:03:00.000+03:00

ne güneş kışa hasret,
ne yağmur yaza,
yalnız ben sana...

2009-07-04T02:55:00.002+03:00

herkes;
bir tek,
bir çift;
herkes tek çift,
çift tek,
aslında,
ne çift,
ne tek...

2tek 1çift
1çift 2tek

2009-07-01T01:08:00.002+03:00

kayboluyorum sokaklarında.
her yer karmaşık,
her yer darmadağın,
tam buldum derken,
kayboluyorum- o kadar zorsun ki sevdiğim.
duruyor, dönüyor yeniden bulmaya çalışıyorum.
cevaplamadığın soruları;
düşünüp durup
kayboluyorum.
isyan ediyorum,
isyan etmeyi sevdiğimden mi
yoksa şu acınası halimizden mi
bilmiyorum.
yalnızca isyan ediyor
ve bana
ve sana
ve bize sırtımı dönüp uyumak istiyorum.
sırtımı dönünce ise gözlerimde bir damla yaş
içim ne yapacağını bilmez
ve umursanmadığını fark eder bir şekilde buruk
dönüp dönüp duruyorum.
arada sırada
bazen
sana açılmak istiyorum;
ama sanki konuşuyorum
ve havada, atmosfer boşluğunda
yalnızca yok edilmek için diyorum yalnızca bunları.
haykırıyorum, yalvarıyorum,
'yapma'
diyorum
ve dediğim anda evrene karışıyor göz yaşlarımla birlikte.
içim sıkkın
içim bıkkın
içim çağresiz
gözlerim nemli
sana bakıyorum
ve kayboluyorum sokaklarında.

bir
iki
üç
tıp.

2009-06-19T03:00:00.003+03:00

dinginlik/karmaşa
mutluluk/hüzün
gitgelgitgel
bir düşünce geliyor
hemen diğer gelip onu kovuyor
beyni bir saat misali
tık tık çalışıyor
geceleri bile rüyalar rüyalar
düşünüyorkuruyordüşünüyor
bir an çok huzurlu
bir an çok tedirgin oluyor
sorguluyor
üstüne düşenden fazla
obur bir insan gibi
verilen her bilgiyi yiyor öğütüyor yenisini istiyor
geviş getiren hayvanlar gibi
yeni bilgi gelmeyince öncekileri çekiyor çeviriyor tekrar tekrar öğütüyor
bunları hep daha iyisi olsun diye yapıyor
sonra korkuyor
kendinden sevdiğinden kalbinden beyninden ruhundan olacaklardan
kötü düşünceler geçiyor
birer birer
kızıyor siliyor.
kafasında,
beğenmediği olayları tekrar yazıyor
uzak olduğu zamanlar
gözünü kapıyor
kokusunu tenini gözlerini bakışlarını gözünün önüne getiriyor
eski anılarını kırpıp kırpıp bir araya getiriyor
insanlardan özellikler alıyor
en güzellerini onda birleştiriyor
yapıyor bozuyor
bozuyor yapıyor
en güzel an olsun istiyor hep
en güzel sevgi
o ise sadece
gülümsüyor
bazen çok düşünüyosun diyor

2009-06-12T03:04:00.003+03:00

gitse bile
bitse bile
iyi olsa bile
nasıl olursa olsun
neden olursa olsun
ne zaman olmuş olursa olsun
hep küçük minik bir sızı kalır içte

ne kadar zaman geçerse geçsin
ne kadar yemin edilirse edilsin
ne kadar mutlu olunursa olunsun
o an o eniçburkan an eniçburkan laf
hep peşinden gelir insanın
takip eder
sanki en olmaz anlarda hatırlanıp insanın içini sızlatmaya yarayan bir araçtır

ne zaman dönüp bakılsa geçmişe
ne zaman hatalardan ders çıkartılmak için birfilmşeridigibi geçirsek hayatımızı gözümüzün önünden
oradadır
o
eniçburkan an, eniçburkan laf, eniçburkan insan

o artık bizdir biz artık oyuzdur
kendimizi bazen o anlardaki başarımızla bile adlandırırız
bir dönüm noktasıdır
sı
zı

sı
zın
tı

sı
kın
tı.

2009-06-08T00:44:00.003+03:00

sen mi ben mi
soru mu cevap mı
göz yummak mı, göğüs germek mi
yoksa isyan etmek mi
tarih tekerrürden mi ibaretti
yoksa tarihten ders mi alınırdı
her şey tam yoluna girmişken yüreğimdeki bu ağırlık
kalbimdeki bu sızı
da
neyin
ne
si

sorularcevapsızsorulardönüpdolaşıpbenibuluyorlarsorularcevapsızsorular

2009-06-04T02:01:00.003+03:00

umutsa beni sana bağlayan
ve korkuysa ala koyan
her sabahımın günaydını
her gecemin iyi geceleri hala sensen
tenin tenim gibiyse hala
gözlerin gözlerime değdiğinde
hala içim içimi yiyorsa
her düşüm sana bağlanıyorsa
her korkumun içinde sensizlik varsa
her rüyam sensen
hala seni sayıklıyorsam geceleri sessizce
hala sen kokuyorsam
hala sen diyorsam
belki de hala biz olabiliriz

2009-06-02T23:27:00.002+03:00

dur!
artık.
çok olmadı mı?
yetmedi mi uğruna dökülen kan,
yetmedi mi öksüz göz yaşları?
annelerin, babaların o genç çocuklar için ağıtları.
duymuyor musun yoksa?
kör mü oldu gözlerin,
sağır mı oldu kulakların?

yok yok,
olamaz!
fark etmemek
yok saymak
görmemek.
ezmek,
geçmek,
biçmek.
ne kadar kolay değil mi?
yok saymak
sonra hiç olmamış gibi
başa almaya çalışmak...

sen değildin o
bakan
öpen
görmüyor musun
duymuyor musun
hissedemiyor musun

aşkmış çift kişilik olan
severmiş insan tek kişi ise bile

sevmek bir şeyi sevmektir sen kadar
aşkı bize yanlış öğretmiş kader...

2009-05-25T00:56:00.003+03:00

dedem;
"bir hatayı bir kere yapmak olasıdır
ama aynı hayatı iki kere yapmak aptallıktır"
dermiş hep babama
babam da ne zaman bir hata yapsam bunu der bana.
insan sevdiklerine karşı hep aynı hataya düşer mi
hep aynı yanlışları yapıp
onları incitip
her şeyi mahveder mi

bu aptallık değildir de nedir?

keçilerimikaçırdım
biri bana bulmam için yardım edebilir mi?

2009-05-07T01:50:00.004+03:00

gün geçtikçe
mühendislik beni daha çok kendine çekiyor
daha çok eriyorum içinde
daha çok matematik ve fizikle yoğruluyorum
daha anlamlı geliyor rakamların rutini, kimyanın o esrarengizliği, büyüleyiciliği
daha iyi kavrıyorum her şeyi ve
bu daha çok hoşuma gitmesini sağlıyor geri kalan her şeyin
yaptıklarımdan daha az isyan ediyorum
ve
daha çok seviyorum ileride yapacağım mesleği

yalnızcabukadarsonanabırakmaktanvazgeçmeliyimherşeyi

2009-04-19T18:27:00.002+03:00

ölüm;
senin içindir bu çırpınmalar
kavgalar, savaşlar
sırf senin içindir fırından çıkan taze sıcak ekmek
senin içindir kuşların göçmesi
vapurların denizi yararak bir limandan diğerine gitmesi
otobüste yanımda oturan o tatlı çocuk
hepsi senin için
ve sana bir adım daha yaklaşmak...

2009-04-16T01:08:00.003+03:00

sen bir ilkbahar akşamının o ılık esintisi
sen benim yüreğimin
ıssız,
soğuk,
sakin habercisi
her anıdaki,
her filmdeki,
her fotoğraftaki biz
olmasak bile
geçse bile aylar,
ki geçiyor zaten
hep sen varsın.
sanki benim can yeleğim
sanki başıma bir şey gelirse arayacağım
sanki ilk kurtulma anında sarıldığım
ilk insan,
tek insan.
sanki yollar var
ve
hepsi sana bağlanıyor.
sen ki;
benim için canını feda edecek insan
tek insan.
sen ki;
gece sarılıp uyuduğum
sabah yorganı kendi üzerimde bulduğum
tek
ilk
son
insan

2009-04-16T00:54:00.001+03:00

game over,
insert coin

2009-04-13T01:01:00.003+03:00

en sevdiği renk mor olan kadın
en sevdiği kelime asi
en sevdiği oyun incitmek beni
çocukluktan kalma yara izi
zamanı yaralarla ölçen kadın
geçmişiyle kalkalı
tanrıya sığınan kız çocuğu geceleri
isyankar gündüzleri

ipleri dolaşmış uçurtmalar misali
ne beraber uçabildik boşverip şu dünyayı
ne gidebildik kendi yolumuzda
rüzgarda savruk başına buyruk
sen
ile
ben

kırdığı kalpleri dizmiş ipe
gene de en büyük zararı kendine
ayak izlerini kuşlar yesin diye
ekmek kırıntıları bırakıp geride
en sevdiği ses çocuk sesi
oysa anne olmayı istememiş kendi
hiçbir zaman kök salmamış ki
sırf bir gün çekip gidebilmek için

gene de bulup birbirimizi
aldatma pahasına sevdiklerimizi
ağlayarak sevişti kadın
ipleri dolaşmış uçurtmalar
misali

...

2009-04-11T13:47:00.004+03:00

gezmeli
görmeli
fotoğrafçekmeli
filmizlemeli
sevmeli
çoksevmeli
aşıkolmalı
nefretetmeli
bağırabağıraşarkısöylemeli
acıçekmeli
dibevurmalı
sonra
çıkmalı
tekrartekraraşıkolmalı
kitapokumalı
yüzmeli
dansetmeli
gezmeli
görmeli
herherşeyi herheryeri
yemekyemeli
arkadaşlarlatoplanıpiçmeli
sarhoşolmalı
dertleşmeli
ağlamalı
kahkahalarlagülmeli
sabahlamalı
hiçbilinmeyenlerikeşfetmeli
maceralaraatılmalı
uykusuzkalmalı
tabuoynamalı
batakoynamalı
bowlingoynamalı
bungeejumpingyapmalı
havyanbeslemeli
tiyatroyagitmeli
konserleregitmeli
yenidilöğrenmeli
yeniyeniinsanlartanımalı
yeniyeniveçokfarklıinsanlartanımalı
buyenitanınaninsanlaraönyargıylabakmamalı
kendinigeliştirmeli
gülmeli

koklamalı
tatmalı
görmeli
duymalı
enönemlisi de hissetmeli
çevresinde olan her şeyi

bolbolgezmeli

hayatın bize sunabileceği her her şeyi özümsemeli

sonra da
...

2009-04-10T01:17:00.002+03:00

once I wrote the song,
I can not go to home.
once I broke your heart,
I can not stay.
once I see the sky,
I can not fly.
once I hear the bell,
I can not stand in hell.
once I saw your face,
I can not dare
to stay.
once we say 'good bye'
I can not demand you to stay.

but
please stay.

Josh Ritter-Kathleen

2009-04-04T01:58:00.003+03:00

senin
zayıflığındı bu
ve
benim
fark etmeden
biz
sen ve ben olmuştu
ne olurdu sanki
olmasa
hep
biz
olsak

bile bile
ayrı mutsuz olacağımızı
bile bile
ilkbaharın o tatlı serinliğini
yazın o kavurucu sıcaklığını
bile bile
ayrı ayrı
acı çektiğimizi
bile bile
bizsiz yaşanmayacağını
başka bedene sığınılamayacağını

yapamadık
bile bile
sen
bile bile
ben
bile bile

bir
hiç
olacağımızı
...

şimdi
sokakların tadı
gecelerin o eski huzuru yok
yok
olamaz da
neydi
bizi bu kadar vazgeçilmez kılan
bir ağustos akşamı
edilen o son dans mı?
asırlardır görmedim sanki yüzünü
bile bile
özleyeceğimi
hem de...

artık şarkılar sensiz
ve
belki
bile bile
böylesi daha güzel...

oysa...

2009-04-01T00:21:00.004+03:00

hayat;
kaybetmişim ben
sen ne dersen de,
bütün yıldızlarımız senin olsun.

düşündüğüm hiçbir denizde
çizdiğim hiçbir şatoda
prensesi kurtaran hiçbir erkek
hiçbir kız için bu kadar gözyaşı dökmemişti oysa.
oysa ;
bir ahçının
şevkle ve ahenkle
kendini kata kata
kendinden azala azala
yaptığı en leziz yemek gibiydi
bu.
içinde kalp ve sevgi bulunan her şeyin kutsal olduğu gibi,
bu da
kutsaldı.
böyle olmazdı
olamazdı
sevgi katmadan
şevkati hissetmeden
yaşayamazdı prenses şatosunda.
oysa;
gidince sen
bir kedi gibi mırıldayan kalp
bir kum fırtınası gibi
içini boğmaya başladı prensesin.

hayattaki her şey güzeldi
oysa;
hiçbir çiçek
senin sevgini katıp
özenle seçtiğin çiçekler kadar
güzel kokamazdı.

hayat;
kaybetmişim ben
sen ne dersen de,
bütün yıldızlarımız senin olsun.

düşündüğüm hiçbir denizde
çizdiğim hiçbir şatoda
prensesi kurtaran hiçbir erkek
hiçbir kız için bu kadar gözyaşı dökmemişti oysa.
oysa;
romeo ve julliette
oysa;
kerem ile aslı
oysa;
gül ile bülbül
oysa;
ferhat ile şirin
oysa;
sen ve ben

bilmem
belki de?

soldier of fortune-deep purple

2009-03-31T00:16:00.003+03:00

çünkü;
onlar göremediler
çünkü;
bakmayı bilemediler
kısa hayatlarında hep sorunun kendisi oldular
çünkü;
onlar fark edemediler
başka hayatların varlığını
göremediler
çünkü;
onlar kendi hayatlarından başka hayatlar olduğunu bilemediler
düşünemediler düşleyemediler bile
kendi hayatlarına kısılıp kaldılar
çünkü;
çizili bir yol vardı
ve bu yolu rahat buldular
çünkü;
onlar kadere sığındılar
kendi kaderlerini kendileri çizmek yerine
yazgılarına boyun eğdiler
çünkü;
onlar bunu fark etmese de
huxley'nin cesur yeni dünyasındaki
alfa ve betalar oldular
çünkü;
gama
veya
bambaşka biri
olmayı hayal bile edemediler
aynı fabrikadan çıkmıştılar
ve
amaçları
doğmakbüyümeküremekölmek dışında bir şey olamadı
başka yaşamlar yoktu onlar için
kendi dünyalarına kısılıp kaldılar
hep sorunun ta kendisi oldular
çünkü;
çözümü bilemediler

edith piaf- je ne regrette rien

a little BIG man

2009-03-30T21:07:00.003+03:00

A sling... A sling on a childs hand has waken him up from his nightmare... A sling on a childs hand and a big, earnest smile on her eyes turned his pittyful life into a brilliant one... A little 8 year old girl and her eyes, two things which became suddenly his world. A world, which also had dashed to pieces suddenly... So suddenly that, 3 film crips would be enough to define this scene, if somebody wants to make his life a film. In the first crip there would be a beautiful woman with a little girl sleeping together in their untroubled house and in the second crip there would be man, an enemy of Can, who kills both heartless and at the last crip there would be Can coming home late finding them killed. A sling on a childs hand...

Two eyes which had seen the cruelest aspects of the world maybe in the worst way and try to stand to the nightmare he is acrossed with. His little girl and lovely wife were killed because of him. All of these were his fault. His fault. If he weren’t a journalist and wrote all the articles against strong people on the society these wouldn’t happened to his family. He should have known that before all of these. He should have stopped this, before it stoled his family. He and his wife canvassed about it continously and he ressisted on writing the truths. Acorrding his wife, his family should be primary and he didn’t listen to her. Never listened to her... Should have listened to her... Should have... Should... If he had a chance to take time back he would listen to her.. But in the real life we don’t have that chance. He would give anything to have a chance... Just one chance to change a little fault he made. A little fault killed two most important things in his life. Two important things which he forgot a while ago and payed this absence of mind with most deep and painful way. Two eyes which had cried out the world...

Three times shots... Two times shots were ended the life of his wife according to the experts and just one time shot to his little girl was enough to end her life. He knows that, it wasn’t the three shots came from a bullet which ended their lives. It was him. Him. And his articles. Articles, which gained him nothing but as many enemies and fans as he can gain. Enemies with eyes full of hatred... On a stormy, rainy wheater when the city was asleep his wife and his little girl were murdered. Two times shots to his wife and just one time shot to his girl was at all. At all...

After this accident he has changed a lot. He quit his job and began to spent his days crying infront of the picture of his wife and daughter. He didn’t noticed that, the winter has gone and the spring has come. Spring, his favourite season.

Then one day, 25^th of May 2007,four months after the murders, his best friend convinced him to go outside and have some air. It was a calm, shining wheater. While walking, a little girl came next to him and starred. She starred at him as if they know each other for a long time; he starred at her as if he found the missing part of his life; his joy.

She came near to him with a sling, with a sling and earnest smile in her eyes. He was mesmerised. He was such mesmerised that he couldn’t notice that she started talking to him. And then they started a conversation.

After a while her mother came, he and she starred to each other. Starred as if they learned each other lives in that seconds. They were interrupted with a voice coming from deep and demanding to walk. The little girl, her mother and he began to walk talking about nothing, but the festival that has been going to shown on next friday. Then he asked them to join him in the dinner and looked them in a way that they could not refuse.

He took them to a restaurant, which he had gone with his family for years and he haven’t gone after the murder. He had always feel like at home with the ambiance in this restaurant. He has been afraid to go to this restaurant until this day. And now he was there. There, standing with a woman and a girl, met just hours ago. Waiters noticed and remembered him, gazed him and gave them the most beautiful table. They sat down and began to talk. Each of them including the daughter thought, that they were in a fairy tale and a narrator was reading their scenes. The woman was a widow, who lost his husband in a murder just like the murder happened to Can’s wife and daughter. The reason and the events were the same in both murders. If they would talk about it further maybe they could found, that it couldn’t be a coincidence, but they stoped talking about things that they were came across with monhts and started to talk about the neverland that the little girl was dreaming about.

While they were talking the doors of the neverland opened to them and they entered to the world where no wrong and unhappiness exists. Walking through the door, imaginary world captured them with his wild big hands and they were really so happy that they didn’t want to get out of that world.

The neverland was a world in which no bad things happen to good guys and when people were good enough, then they would never feel the lack of happiness and joy. The neverland was a world in which the good guys win at the and of the story and entire world is against bad people. People, who kills people without a purpose. It was a world, you can sing a song with birds and write poetry with your lover in front of a river and expect other animals to join to them... It was such a wonderfull world.

When he was waken up, he was in a cold, white hospital room. He couldn’t understand anything. A white dressed woman wanted to give him a medicine, which he could not understand. The last thing he remembers was it was the 25^th of March and he met a girl and her mother, which took all of his pain and gave the joy he had been seeking for a long time. Now all of a sudden he was in a room hands fixed to a bed. Confused by the evidences, he asked the date. She said that the date is 20^th of January 2007. He couldn’t say anything and starred with flurry eyes to the white wall and to his arms fixed to bed, questioning if he is going to nonsense or this was just a dream that he sees.

(ocak 2007)
ingilizce ödevimdi
kötü ingilizce
berbat hatalar :)
gene de benim hatalarım =)

hötüsüm

2009-03-25T23:26:00.005+02:00

anneannemlerde çoluklu çocuklu bir gün olmuş
herkes tabi altın getirmiş
altının kutularını da çocuklara dağıtmışlar
bana da ev sahibinin torunu olduğum için (ya da belki çok çirkef)
en en en güzeli kalmış
herkes gitmiş, gün bitmiş
ama ben kutumu kaybetmişim
benim için o anda altından daha önemli olan kutumu
ertesi sabah uyandığımda kutumu aradığım zaman bulamayınca
annemleri uyandırmış
'hötüsümü kaybettim hötüsümü'
diye ağlamaya zırlamaya ve bilimum hareketlerde bulunmaya başlamışım
annemler de yazık hötüsün ne olduğunu bilmeden bilemeden işe gitmemiş saatlerce aramışlar hötüsümü bulunca da tabi
'amaaann hötüs hötüs dediğin bu aptal altın kutusu mu' demişler

nereye mi bağlamak istiyorum bu konuyu
sanırım 2 birbirinden çok farklı şeye

birincisi
insanlar büyüdükçe maddi şeyler o kadar önemsenmeye başlanıyor ki önemli olan altın kutusu değil kendisi oluyor

ikincisi ise
o kadar kutu kutu dedik
insanlar kapalı birer kutu (bknz. konu nasıl da saçma bir şeye bağlanır)
ve ne düşündüklerini nasıl hissettiklerini hiçbir şekilde anlayamıyorsunuz
bazen sırf işte bu yüzden hiçbir şey yapmak istemiyorum insanlarla.
sırf oyunlarına alet olmamak
onlara karşı onlar da oynuyor diye oyunlar oynarken o kadar yoruluyor ki insan
çünkü insanlar o kadar safmışgibi davranıp arkadan iş çeviriyor ki...
e sen de ister istemez hem insanlara karşı önyargılı davranıyorsun
hem de belki de gerçektensaf olan insanları yok sayıyorsun
çünkü artık saflıklaçakallıkarasındakiçizgi çok ince
ve ben bunu fark edemeyecek kadar safım
güven ise maziiiiiilerde kalmış bir şey...
bana denenleri kulak arkası mı etmeliyim
yoksa gördüklerime mi inanmalıym
o ise işte tam bir muammmaaa

ka
rar
sız
ım
ve
gü
ven
siz
keş
ke
ol
ma
sa
böy
le

bugün bir lale buldum adını lale koydum

2009-03-24T21:59:00.003+02:00

yorucu bir günün ardından eve gelmek,
anne eliyle yapılmış kabak böreği ile karışıkmeyveçayı içip üstüne sigara yakmak,
daha sonra da annenin yeni düzenlediği ve senin hiçbir şekilde yapamayacağın o herşeyinbiryeriolanodada yorganı kafana kadar çekip film izlemek...

yaşanan o kadar kafa karışıklığının sonunda
bütün düşünce balonlarım bir kısır döngü içine girerken
ve en sonunda bir tavuk-yumurta olayına dönüşürken
elde edilmeye çalışılan düzen
tekdüzelik değil ama kendi içinde bir rutin
karmaşanın bütün elemanlarının birbirini dengelemesi
doğumların ölümleri götürmesi
tedavilerin hastalıkları
barışmaların kavgaları
kavuşmaların ayrılıkları
mutsuzlukların mutlulukları
ve sonunda elenmeyen tek şeyin insanın kendi olması

kalan
tek
şeyin
insanın
kendi
olması
ve
bunun
yeni
baştan
kendi
içinde
bir
karmaşaya
neden olması

flaş flaş flaş
çünküinsandüşünenbirvarlık

2009-03-19T21:56:00.008+02:00

bazen diyorum
yaşayabilmek için
nefes almaktan fazlası için
vazgeçmemek de gerekir
bir gün yitip gideceğini düşünmemek
geriye dönüp baktığında efkarlı efkarlı 'ne güzel günlerdi be!' diyebilmek için işte
hatta belki de sırf o be kısmı için bile olabilir...
bu
ve de 2. bölümü olan
bu

o kadar güzel bir animasyon ki...

2009-03-17T22:39:00.003+02:00

aman tanrım sınavlar sınavlar sınavlar
ne bitmez menem şeylermiş
geldi mi de hepberaber geliyorlar
hem de tam zamanında!
hep hiçbir şeyi ertelemicem diyorum ve hep erteliyorum
ineklikle tembellik arasındaki fark acaba bu mudur?! :)

dün vizeme girmedim ve yitü'de dans derslerine başladım
onların 2.ci benim 1.ci haftamdı
Rumba ve Jive (cayv) yaptık.
ben hep güzel latin danslarında dans edildiğini düşünürken
savage garden falan çaldılar
bir de bir fakültenin koridorlarında dans ediyoruz =)
kendi okulumun mis gibi salonu dururken hem de

rumbayı beğenmedim ya
tangonun kıvrağı gibi hem yavaş hem de keskin hatları yok
o ne öyle

jive da ise bacaklarım inanılmaz ağrıdı.
az zamanda çok iş yapman gereken bir dans

gördüm ki tango en güzeli danslar arasından
gene de dans etmek eğlenceli! :)

ayrıca çok kıvırtmalı bu danslar erkekler o kadar kıvırınca da güzel durmuyor ya :)

bazen o kadar öyle bir özelliği olmasa da bir şarkı beğeniyorum ve uzun bir süre sürekli aklımda o oluyor, eve gelince ilk işim o şarkıyı açmak oluyor
geçen zamanlarda bu partisan'dı

bu aralar ise morrisey'den first of the gang.

2009-03-14T13:05:00.002+02:00

bu
benim.

geliyorlar
hissediyorum
benim için;
sessizliğin gürültüsü
durgunluğun karmaşası

gürültünün sessizliğinde
karmaşanın durgunluğunda geçen ömrüm,
gençlik çağlarım.

kemiklerim acımıyor artık
büyümeyi durdurdular
aklım ve kalbim ise sürekli bir büyüme içinde
daha çok düşünmek ve daha çok hissetmek için verilen o savaş.

artık daha çok şey kontrolüm altında
ya da belki de ben öyle sanıyorum
bir tek zamana dur diyemiyorum
akıp gidiyor
yapılacak çok iş var oysa ki
bense bir kısır döngü içinde
pervanelerin ölüme yani ışığa
hızla gidişi içinde gibi,
gidiyorum hayatımın sonuna
sonu bilinmeyen sonuna

doğum günü...
doğumu kutlama seromonisi.
o ilk anne karnından çıkıp
gerçek dünyaya adım attığım gün
kutlarım ben bunu!

Gri -Kız-

2009-03-10T00:41:00.004+02:00

Gri kaldırımlar,
şehir;
AkıyorDu...

Dur durak bilmeden
Nefes almaya fırsat vermeden.
Nefes
kese
kese.

Kız elinde kitapları,
hıçkıra hıçkıra ağlayarak
yoluna devam ediyordu.
Saat: 8.20
Yer: Beşiktaş

Hıçkırıyordu
Ağlıyordu
Tekrar tekrar
Durmadan
Duramadan...

Etrafında hayattan başka her şeye ait olan insanlar
çarpıyor geçiyor-
bakıyor geçiyor-
umursamıyor geçiyor-
görmüyor geçiyor-
fark etmiyor geçiyor-
-du....

Kimse yüzünü ona çevirmiyor;
Hıçkırıklarını,
Karamsarlığın o sessiz iniltisini,
Çaresizliğin o çığlıklarını,
İnsanlarda yüzyıllardır
yeşeren
büyüyen
kökleştikçe olağan gelen o duyarsızlık karadeliği içine alıyor ve yok ediyordu...

Gri kaldırımlar
Gri binalar
Gri hayaller...

Kız nefes alamıyordu
yalpalıyor
sağa sola çarpıyor
özür diliyordu
insanlardan.
Hayata dair fikri olmayan
yaşamak için yaşayan insanlardan
Kimse duymuyordu özrünü
ve ruhunun sessiz, kimsesiz çığlıklarını...

Gri
Gıpgri
bir gökyüzü

Düşmek istiyordu
kafasını kaldırıma çarparak ölmek
ama insanlar her yerdeydi
düşecek yer yoktu

sadece
nefes
alamıyor
ve
ağlıyordu

bitene kadar bitmez hayat
bitti mi de biter ama...
hangi kentte bu denli acı var
başka nerde istanbul kadar...

2009-03-05T20:46:00.002+02:00

bir küçücük kız çocuğu duruyor orada hala, anlatamam gördüklerimi o neşeli çocuğa...

Bukle bukle saçları vardı kızın
kapkara gözleri
ayaklarında kırmızı babetleri.
eli, sevgilisinin elindeydi
bukle bukle saçlı kızın.
deniz masmaviydi
gökyüzü gri
martılar vardı
bir tek martılar,

etraflarında
deniz ve gökyüzü bir de
kızın eli,
çocuğun elini kavramıştı,
sımsıkı.
gözleri...
gözleri birbirine deydi bir an
ışıldadı gözleri
dünyada, kimseninki bu kadar ışıldamamıştı
gülümsedi çocuk,
kafasını yasladı kız.
hafif esen rüzgar, yanlarında martılar
masmavi bir deniz, gri gökyüzü
eli çocuğun elinde güvendeydi
cebinden şekerleme çıkarttı çocuk
rengarenk şekerlemeler kızın kıyafetine karıştı
ruhu kızın ruhuna
bütün ana ve ara ve diğer her türlü rengi kaplayan şekerlemeler bitti
eli kızın elinde...

çantasından kocaman bir uçurtma çıkardı sonra çocuk
ucunda rengarenk kurdeleler, kızın kıyafetine karıştı
bedeni kızın bedenine

bütün ana ve ara ve diğer her türlü rengi kaplayan kurdeleler teker teker çözüldü
hafif rüzgarda hafif hafif gitmeye başladı uçurtma
gözleri...
gözleri birbirine deydi bir an
ışıldadı gözleri
dünyada kimseninki bu kadar ışıldamamıştı
gülümsedi çocuk
kafasını yasladı kız
uçurtma uçtu gitti

çocuk çantasından süt ve kurabiye çıkarttı

rengarenk kurabiyeler, kızın kıyafetine karıştı

aşkı kızın aşkına

bütün ana ve ara ve diğer her türlü rengi kaplayan kurabiyeler teker teker bitti

gözleri birbirine deydi bir an

ışıldadı gözleri

çocuk elini verdi kız elini tuttu

öpüştüler şevkatle şehvetle...

rüzgar hızlandı,

deniz dalgalandı...

‘Hoşçakal’ dedi çocuk

Kız baktı, çocuk kayboldu...

Minik bir kedi geldi

Rengarenk elbiseli kız

Elbisesinin son rengini de kediyle paylaştı...

Ve soldu...

çocukluğum(uz) mudur

2009-03-01T23:04:00.003+02:00

insanın geçmişte yaşamış olduğu tonla güzel anısının olması...
şimdi ise onlara çok uzak olması...
soğuk bir kış gecesi 'o'na sarılıp uyuduğunu düşünmek...
bir gerçeğin, bir anda hayal olması...
ya da belki de bir hayalin, bir anda gerçek olması...

şimdilerde hobim gözümü kapamak,
gözümü kapatıp hayal etmek.
küçük pembe bisikletimi...
bisiklete binmekten korkmadığım, o kazadan önceki zamanları...
ayçiçeklerin kokusunu...
yaşadığım 'ilk aşk'ı...
'kör ebe'yi...
alkolle ilk tanışmam olan o '3. katmüdiriyetvebakkalüstüdisko'sunu...

okumayı yeni söktüğüm zamanlardan...

bunların hepsi o 'dansa davet' oyunlarının hayatımızın anlamı olduğu zamanlardan kalan şeyler bana...
o zamanlar işte 'kimkiminlenerede' oyunun daha icatından haberdar olmayan bizler, bu oyunla kimkimden hoşlanıyor hepsini öğrenirdik...

hayatın 4 işlemden ibaret olduğu zamanlardan...

yazlığın diskosuna gitmek için yalvarmalar;
'anne ne olur bak bütün arkadaşlarım orada, söz 12de evdeyim...'
izin alınırsa eğer başlardı o bronz tene makyaj yapılmaya, yeni alınmış kıyafetler denenir en güzeli seçilir, bu sırada karşı komşu kızla sürekli gelgit yapılır son dedikodular öğrenilirken birbirinin gözüne kalem çekilir...
o zamanlar daha net olmayan göğüslere hafif takviye yapılır ve
'acaba bugün şarkı çalınca beni dansa kaldıracak mı' sorularıyla çekirdekçıtlayandedikoducuteyzelerin yanından geçilerek diskoya gidilir...

daha kök içinde negatif sayılar yokken...

sonra bir de erkeklerin maçları...
eskiden sitenin içinde olan saha, otoyolun diğer tarafında bir yere taşınınca, sevgilini izlemek için 18 yaşına gelmemiş herhangi oğlandan birinin arabasına binilip -bir arabada 9 kişi olacak şekilde- sitenin önünden geçerken kafayı eğmek ve ne kadar riskli olduğunu bilmeden gidip gelinir...

onu bırakın köklü sayılar bile yokken...

saklanbaç oyunları var bir de...
genelde o anda sevgilisi olmayan birinin ebe seçilmesi, karanlık havada çoğunlukla yakın 2 arkadaş ve onların sevgililerinin sitenin bir evinin karanlık bir köşesine saklanıp kıkırdaşmalar ve eğer sevgiliden biri yakalanırsa-ki çoğunlukla kız taraf olur bu- diğer sevgilinin onu kurtarma hakkının olmasından dolayı, ebe olan yalnız kişinin en sonunda isyan edip oyunu bitirmesi...

kesirli sayıların pay ve payda diye çok net bir şekilde birbirinden ayrıldığı zamanlardan işte...

bir de migros arabaları vardır... seyyar marketler... Onun da 'Aygaz dıdınım...' tarzı bir müziği vardı fakat hatırlayamadım şimdi. Yazlığımızın havuzu yazlığın tam ortasında olmasına rağmen havuza dalmışsan bile duyardın migros arabasının sesini. Sanki hiç gofret yememiş gibi sarınırdık havlularımıza, aldığımız üç gıdım parayı da ona yatırmak için sitenin kapısından çıkar çakıllı yolda çıplak ayak koşardık. Migros arabası denilen şey bir tır gibi bir şeydi, ya da belki biraz daha küçük. 4 yanında raflar, o rafların içinde çikolatalar şekerler cipsler... Bunlardan başka bir şey olduğunu hatırlamıyorum. Ya migros sadece çocuklara itafen bu arabayı gezdiriyordu ya da ben kalanıyla ilgilenmediğim için hatırlamıyorum. Sanırım 2.si doğru. :)

o kadar çok anı var ki. benim için önemli olan. belki çok sıradan. ama içinde tamamen duyguların, hayatın olduğu...

'arılardan korkma hareket etmezsen ısırmaz' denilip buna inandığım zamanlardan...

2009-02-28T14:24:00.003+02:00

Bazen yaşamımı yaşamaya üşeniyorum
yaşamımı yaşarken yandakinden kopya çekmek istiyorum bazen.
herkes aynı sonuca ulaşamaz tabi,
anlar hoca o zaman kopya çektiğimi;
ama olsun en azından formülleri hatırlamıyorum, onlara bir baksam yeter gibi geliyor.
he bir de birimler çok önemli şu hayatta kJ'u nasıl J yapmak lazım
hem bu birim çevrimlerinde 10üstü3 lerle çarpıp bölüyosun
hayat gibi hassas bir terazide, mazallah oluşabilecek hataları düşünemiyorum
yanımdaki kız çok çalışkan birine benziyor ama.
hoca arkalarda dolanıyorken kabullere ve formüllere bakmak gerek
kabuller çok önemli, en önemli kısım; belki de belkemiği olayın
hayatta nasıl durduğunu belli etmek
problemi zaman bazlı mı alacaksın, alan bazlı mı?
başlamak zor olan bir işe
yağmurlu bir cumartesi yatağından kalkıp arkadaşlarınla buluşmaya gitmenin zor gelmesi
üşenmekten kalkamamak gibi birazcık.
başladığın noktayı belirlemek lazım.
hem de iyi belirlemek
hayat problemleri ne kadar iyi analiz ettiğine bağlı biraz da
eğer durumu yanlış analiz edersen
dengeleri yanlış kurarsan
gidiş yolun ne kadar iyi olursa olsun
üstesinden gelemiyorsun hiçbir zaman.
o yüzden belki de bazı bazı durup başkalarının hayatlarından kopya çekmek en iyisi.
insan her zaman her şeyi de en iyi şekilde yapamıyor ki canım.

aslında belki de hepimiz birer mühendisiz.
hayat çünkü her zaman umduğu gibi gidemiyor
ve başarı o kriz anlarında hayatla- olayla- nasıl başa çıktığına bağlı...

2009-02-26T20:57:00.004+02:00

odaklanamamak
hem de tam odaklandığını düşünürken
sevememek
hem de tam sevdiğini düşünürken
ait olamamak
hem de tam ait olduğunu düşünürken
mutlu olamamak
hem de tam mutlu olduğunu düşünürken

neden düşünürken...
düş ün mek
düş kurmak
düşmek

her gün o yolları yürürken
senin orada olacağın düşünü görmek
bu düşü düşünürken düşmek...

herhangi bir zamanda
herhangi bir şekilde yapılan
yüzlerce hata...
o hatalardan kurtulmak için yapılan yüzlerce hata daha...

tam konsantre olmuşken okunan kitaba ve onun yarattığı atmosfere
bir anda etraftaki kalabalığın, kaosun farkına varmak...
ve bir daha da yeteri kadar, hak edilen kadar odaklanamamak...
işte şimdilerde duyumsadığım hayat...

bubenbendeğilbubenkendindedeğil

2009-02-16T00:02:00.005+02:00

kimimben benkimim
hangisibenim benimhangisi
hangisiniseverim severimhangisini
neyimben benneyim
neyiseverim severimneyi
hoşumanegider giderhoşumane
öylemiyapmalı böylemiyapmalı
hayattanasıldurmalı nasıldurmalıhayatta
kayboldumben benkayboldum
hangisibenimdilimim dilimimhangisibenim
yanlışdilimialdımsanırım
sanırımyanlışdilimialdım
yabubenimkideğilse değilsebubenimkiya
kızacaksahibibanaçok banaçokkızacaksahibi
sevmedimzatenbuhayatı buhayatısevmedimzaten
benimkiniistiyorumben benbenimkinistiyorum
verinbanaonugeri geriverinbanaonu

gerçekten bu benim hayatım olmamalı istemiyorum bunu
kendini gerçekleştirmek varken, başka bir hayatı yaşamak
uzun zaman önce öğretilmiş ve ödünç alınmış bir hayatı...
şu anda kalmak istiyorum her dersimden tek tek hepsini bırakmak hiçbir şey yapmamak
bunu o kadar derinden hissediyorum ki. anlatamam
bendeğilbuben bubenbendeğil

Sevgililer gününüz kutlu olsun

2009-02-15T23:23:00.002+02:00

"Ben böyle seviyorum işte: zarafetini, gaddarlığını, inceliğini, kabalığını, olduğun şairi, olmadığın erkeği seviyorum. Bir zamanlar çocuk olduğun ve bir gün ceset olacağın için seni seviyorum. Hem gövdeni, hem aklını seviyorum. "
filozof- şair Pierre Abelard ile öğrencisi Heloise birbirlerine aşık olurlar. Heloise'in soylu ailesi bu aşka karşıdırlar. Çift kaçarlar ve aşklarını herkesden uzakta yaşamaya başlarlar.Gizlice evlenirler ve bir çocukları olur. Heloise'in ailesi bunu duyar ve Abelard'ı hadım ettirir. İki aşık baskılardan kurtulmak için farklı manastırlara sığınırlar. Ama bu aşklarının sonu değil, başka bir boyuta geçmesidir sadece. Bir daha birbirlerini hiç görmezler. Ölünceye kadar birbirlerine olan aşklarını mektuplarla anlatırlar.

Dünyada ne Romeolar ne Jullietteler var. Düşünüyorum, o sonsuz aşk hissini, o 'her şeyi feda edebilecek' benlik anlayışını. Tek tek eğiliyorum önlerinde, yüreğimde hafif bir kıskançlık. Şimdi anlaşmalı ilişkiler moda. Tutku, esaret, kendini kaybetme, kendini bulma, birbiri içinde erime, bitiş, başlangıç, sonsuzluk, hiçlik, aidiyetlik, kaybolmuşluk, çaresizlik, aşırı sevinç, ani üzüntü... O aşk, o sevgi insanın çoğu zaman yaşamadığı zıtlıkları da beraberinde getirmiyor mu? Ona kendini o kadar ait hissederken, aslında o kadar da ait olmadığını hissetmek.
Öylesine sonsuzca yaşamak bir hissi. İlla birine karşı olmasa da, herhangi bir şeye karşı. O sonsuz tutku. Bir gün ben de yaşarım umuduyla yaşamak.
Hepinizin sevgililer günü kutlu olsun.

seninimhayatseninim

2009-02-12T23:09:00.001+02:00

Çok farklı hayatlar var.
Çok farklı yerler.
Çok farklı kombinasyonlar.
Ve belki de bu yüzden çok farklı insanlar.
Herhangi bir insan çok farklı tercihlere yönelebilir.
Bu tercihe yönelmesi kişinin kişiliğini oluşturur, aynı zaman da ise bu tercihe yönelmesinin sebebi kişinin var olan kişiliğinin sonucudur çoğunlukla.
Yani iki insana aynı koşullar altında farklı farklı tercihler sunulursa, farklı tercihlere yönelilmesi olasıdır. Bu yöne gidildikten sonra, bu iki insan başka farklı insanlarla tanışırlar, birbirinden farklı olaylar deneyimlerler ve sözgelimi aynı mahallede büyümüş bu iki insan artık birbirinden uzaklaşmıştır ve bunu belki de küçük bir seçim farkı yaratmıştır...

Uzun zamandır hayatı ve bize getirdiklerini düşünüyorum, bize getirdiklerini ve bizden götürdüklerini. Zaman durmayan bir şey. Zaman içinde hiçbir şey aynı kalmaz. Her şey değişir. Eski bir filozof olan Heraklet'in dediği gibi 'Aynı ırmakta iki kere yıkanamazsın, üzerinde akan sular, şimdi yeni sulardır.' İnsanlar da zaman içinde değişirler, farklılaşırlar ve bu farklılaşmanın farkında olmayan insanlar çoğu zaman kendine bile yabancılaşırlar.
Tercihler zaman içinde bizi bulunduğumuz yere getirmiştir. Ünlü psikolog Erikson'un kişisel çatışma adlı çalışmasında görüldüğü gibi, kişi bu akıp giden ve bizi farklılaştıran zaman içinde bazı noktalarda döner, durur, bakar. Kendine. Bazen bu sosyallik ile ilgili olur, bazen eş seçimi, bazen mesleki başarı... Hayata duruşunu tartarsın.
'Neler yaptım?' dersin kendine.
'Ben kimim?' diye eklersin sonra da.
Tek tek arkadaşlarını gözden geçirirsin o anda. Tik atarsın ya da çarpı koyarsın. Yaşanmışlıklarına bakarsın sonra da. Eline kalemi kağıdı alırsın yazarsın daha net görebildiğin hatalarını.
En sonunda da bir sonuç çıkar. Şu kadın testlerindeki gibi. Şimdiye kadar sen bir Armani Night kokususun. Cazibeli, seksi. Ve ya gül suyu. İçin kurumuş sizin der o sonuç size. Baygınlık getiriyorsunuz etrafınıza o esansiyelle.
Ben de bunu yaptım işte. Bir an geldi. Hayatım gerçekten yokuş aşağı inmeye başladı. Sonra o anda durdum kendime sordum, eski hatalarımı gördüm. Konu dallandı budaklandı da nereye varacak değil mi :)
Olay şöyle ki. Ben insanları yaptıklarına göre yargılayan biriydim (çoğunuz gibi). Çok çalışana 'vay inek şuna bak çalışmaktan başka bit şey yapmıyo. Iyk böyle hayat mı olur!'
Çok sorumsuz olana 'Yazık yazık annesi babası o kadar para veriyo şunun haline bak karı kız peşinde!'
Çok polyanacı olana 'Şuna bak hayatı pembe sanıyo, bir gün görecek anyayı konyayı!'...
Bu liste böyle uzayıp gider sivilceli erkeklere 'ergen bu be hala'lar, cadde kızlarına 'bunlar da fotosentez solunumu yapıyor'lar, sürekli kitap okuyana 'yaşam da sırf kitaplarda yok ki'ler...
Unutmuştum. Bir sene 365 gün ve 1 gün 24 saatti, herkes ortalama 65 sene yaşıyordu.
Yani herkes gerçekten de
doğuyor,
büyüyor
ve ölüyordu.
Sonra fark ettim ki, insanın hiç parası olmasa da, karun kadar zengin olsa da yaşıyordu. Farklı şekillerde ama yaşıyordu. Biri golf oynuyor, biri hırsızlık yapıyor, biri range rover kullanıyor ama yaşıyordu. Belki doğduğumuzda birileri daha şanslıydı diğerlerine göre, ama kimse bir diğerinden daha şanssız değildi.
Dediğim gibi bir sene 365 gün, 1 gün 24 saat ve insan ömrü ortalama 65 sene.
Bazıları bu yaşamını oturup deliler gibi ders çalışarak, bazıları arkadaşlarıyla parti yaparak, bazıları hasta bakarak geçiriyordu. Bazıları üniversitenin 4 senesinin her gününü ders çalışmaya ayırıyor, bazıları part-time işlerde çalışıyor, bazıları ense yapıyor ama hepsi bir şekilde geçiriyor. Sonra fark ettim ki, önemli olan insanın istediğini yapması. Mutlu olduğu şeyi. Her şeyin bir bedeli var elbet. İşine yeteri kadar önem vermeyen insan, tabiki de işinde deli gibi çalışan birinden yüksek yerlere gelecek. Ama işine yeteri kadar önem vermeyen bu insan kalan zamanlarında hayattan gerçekten zevk alacak şeylerle uğraşıyorsa-en önemlisi kendini mutlu edecek, o zaman bu insanı yargılamak çok yanlış.
Bunları düşündüm. Bunları ve belki yazmadığım bir çok şeyi de. Sonra karar verdim. Bir hayat var. Ve kim ne yapmış nasılmış bunların ne önemi var. Şimdi önümde yeni bir 24 saat var. Ve ben bu 24 saatte beni şu anda, gelecekte ne mutlu edecekse onları yapmaya hazırım. Başka şeyleri sorgulamadan.
İyi geceler. :)

Not: 23 filmini izledim Jim Carrey'nin gerçekten çok etkileyici bir filmdi. Jim Carrey'i o rolün hakkından geldiğini görmek de çok güzeldi.

daha da

2009-02-05T00:59:00.002+02:00

Savrulmak istemiyorum
Yollar var
İnsanlar
Hayatlar
Bazen bir, bazen ayrı
Yaşım 20
Evet yirmi
Ama taşıyamıyorum hayatı daha

Biz büyürken yalanlarımız da büyümüş,
Hırslarımızla beraber,
Düşmanlıklarımız da artmış.
Hayallerimiz azalmış ama,
Kurabildiğimiz iletişim.
Diğer insanları daha az dinler olmuşuz,
Kendimizi daha çok.
Daha duyarsız olmuşuz etrafa karşı,
Kendimizi daha önemser.
Daha çok alır olmuşuz hayattan,
Hayata daha az verir.
Daha çok izler olmuşuz,
Daha az okur.
Daha çok kin besler olmuşuz,
Daha az sever.
Daha çok yargılar olmuşuz,
Daha az sorgular.
Daha çok korkar olmuşuz,
Daha az güvenir.
Daha çok ağlar olmuşuz,
Daha az güler.
Daha çok 'ben' olmuşuz,
Daha az 'biz'.
Daha çok hata yapar olmuşuz bu yüzden,
daha çok yara alır ve bunu daha az hisseder.
Daha çok keşke der olmuşuz,
ve hep biraz daha çok...

Bilirken sevginin her şeye yeteceğini,
Maddiyatta takılıp kalmışız.
Bitmesin isterken her şey, başlamayı unutmuşuz.

Savrulmak istemiyorum
Yollar var
İnsanlar
Hayatlar
Bazen bir, bazen ayrı
Yaşım 20
Evet yirmi
Ama taşıyamıyorum hayatı daha
O kadar özlüyorum ki çocukluğum seni...
Büyümek istemiyorum

Çocukları meclis koltuklarını oturtup 'birgünlükbaşkan' yapıyorlar ya keşke büyükleri de bir
günlük ilkokul koltuklarına oturtsalar da 'birgünlükçocuk' olabilseler.

Hayalperest-Teoman...

Okundukça ne kötü eskimesi şiirin

2009-01-28T01:25:00.006+02:00

T-cetvelinin T kısmını masanın ucuna yavaşça yerleştirdim
Cetvelin tam orta kısmına
Ve iki yarısının iki ortasına da birer nokta koydum
-Teknik resim dersimden öğrendiğim şeyler işe yaradı sonunda-
Üçgen cetvelimle kağıdın ilk yarısını ölçtüm
Onun yarsının biraz daha
-çok fazla değil az biraz-
fazlası ölçüsünde pergelimi açtım
Ve
Orta noktalardan iki daire çizdim
Birbirini hafif kesen iki daire
'Bak,
Bu benim' dedim
'Diğeri de sen'
'Kesiştiğimiz alan da işte burası'
Sustu
Bir şey demedi
Anlayamadım
-Ne zaman anladım ki-
Kesiştiğimiz yeri az mı buldu
Fazla mı...

Korktum sevgilim
Senden değil -yanlış anlama lütfen
Senden önceki yaşanmışlıklardan
Korktum
Senin olmaktan
Sana bağlanmaktan
Şu anda hayattaki her şeyden korktuğum gibi
Yeniden başlamaktan korktum
Aidiyet hissinin bir anda bitebilecek olmasından
Hiçbir şeye ait olmak istemedim bir an sevgilim
Seni sevmediğimden değil
Sevip, kaybedeceğimden
Gökyüzü grileşti bugünlerde
Dışarıda hafif bir yağmur kokusu
insana 'keşke biraz daha yeşillik olsa' dedirtiyor
Buralarda yağmur yağıyor
Ama çimen yok
Çimen kokusu yok
-Keşke her şey filmlerdeki gibi olsa-
Yüreğim git diyor
Kalma, kaç kaçabiliyorken
Korkuyorum
Sana ait olup, seni kaybetmekten
O güzel sözlerin sonu hep aynı
Birçöpkutusunda son buluyor hepsi
Ya da birşişeiçilmişşarabınderinliklerinde
Bu yüzden korkuyorum sevgilim

Gidince herkes, yalnız buruk anılar kalırmış.
Bir kaç içli şarkıyla,
Özlem dolu bir kaç şiir bi de.
Sen gidince de onlar kalmasın diye sevgilim
Gelemiyorum yanına

'...
Ellerim ve bileklerim ve gözlerim şehvetle gıcıklanıyorlar
Yorgun suratlarınızı hiç mi hiç göresim gelmedi
İçimde bir sıkıntı dinamiti var ki, patlamasa öleceğim
Şiir yazmak istiyorum, canım sıkılıyor, alışkanlıklarımdan iğreniyorum
Düşünmesem ve koyversem ellerimi belki çok şeyler söylerim
Tenha bir böcek gibi tavan arasına koşuyorum
Sen çirkin bir ihtiyar olmadan burnundan öpmeliyim'
Ataol Berhamoğlu

Tha strange case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde

2009-01-25T19:18:00.005+02:00

Yıllar önce okuduğum bir romandı dr. Jekyll ve mr. Hyde. İngilizce öğrenirken aldığım o 'stage 5 ' kitaplarından biriydi ve aralarından en etkileyicisiydi. Uzun bir zaman sonra bir dvdcide 1920 versiyonu çıktı karşıma. Film Charlie Chaplin filmleri gibi sessizdi. Arada yazılar konulmuş ve insanların konuşmaları anlaması sağlanmıştı. Kitabı ve kitabın oluşturduğu imgeler kadar yaratıcı olmasa da, film John Barrymore aktörlüğü ile güzeldi. Geçenlerde ise 2008 yapımına denk geldim. Tam bir fiyasko denecek kadar başarısız olmasa da. 21. yüzyılın ve hatta 20. yüzyılın 'tiraj' kaygılarına yenik düşmüş bir filmdi. Belki böyle düşünmemin başka bir sebebi de kitabı bizzat okumuş olmam ve uzun bir dönem düşünüp hayal dünyamda farklı imgelerle bağdaşlaştırmamdı. (kitap biter arkana yaslanırsın, gözlerini kapar, uzun düşüncelere dalarsın. Rüya gördükten sonraki gibi. Ya adam şunu yapmasaydı ne olurdu? Adamın yerinde olsam ben ne yapardım?..)
Asıl amacıma ulaşmak için beni küçük yaşta etkileyen kitabın hatırladığım kadarıyla özetini verem gerekbilir. Dr. Jekyll döneminin en ünlü ve en başarılı doktorlarından biridir. Çocukluğundan beri Jekyll'ın en iyi ve tek yaptığı şey çalışmak ve daha çok çalışmaktır. Gecesi gündüzü hastalara bakıp yeni tedaviler bulmak olan Jekyll, hayatından o kadar mutsuzdur ve çaresizdir ki, bu sefer de bildiği bütün bilgileri kendi hastalığının ve mutsuzluğunun tedavisinde kullanmak istemektedir. Yaşadığı küçük yerde çok tanınan ve çok saygı duyan bu doktorun, gezme, kadınlarla beraber olup 'iki tek atma' şansı yoktur. Bu yüzden de 'yeni bir ben' ister kendine. Hiçbir sorumluluğu olmayan. İstediği zaman istediğini yapabilecek ve kendinin tam tersi 'şeytan' olabilecek biri. Velhasıl uğraşları sonuç verir ve bulduğu formülü kendine enjekte ederek, çirkin kambur ama kendinden tamamen farklı bir insan yaratır. Akrabası olarak tanıttığı bu insana bir ev tutar ve geceleri tamamen kendi 'ünvanından' farklı bir mr. Hyde olur. Gezer, tozar ve sorumsuzca yaşar. Sabahları ise Dr. Jekyll olarak gelen hastaların yaşama sebebi olmaya devam eder. Belli bir süre sonra ise işler çığırından çıkar ve doktorumuz bu vücudundaki yeni 'birey'i kontrol edememeye başlar, artık Mr. Hyde doktorumuz yalnızca istediğinde değil, kendi istediği zaman ortaya çıkmaya başlar. Başka bir sorun ise Mr. Hyde'ın bu asi kişiliği yüzünden, cinayetler işlemesinden kaynaklanır ve olaylar gelişir...
Dr Jekyll ve Mr. Hyde 1880li yıllarda yazılmış olmasına rağmen günümüzde bile tartışılan konuşulan, filmleri defalarca çekilen bir kitaptır. (ki 2012 yılında bir yenisi daha vizyona girecektir.) Ufak değişiklikler olsa da ( ilk romanda doktorun bir avukat arkadaşı olayların farkına varır, başka birinde cinayetler ele verir) asıl konu hep aynı kalmıştır. İnsanın hem iyi hem kötü olabileceği. Belki de Shakespeare ile başlamıştır bu düşünce 'fair is foul and foul is fair' (bknz. Machbeth).
Kıskanmak mı denir, özenmek mi yoksa imrenmek mi bilemedim ama, son zamanlarda ben de kendimi 'toplumsal yönlendirmeler'in içinde kapana kısılmış gibi hissediyorum. Gerek 'usturuplu bir hanım evladı' olma , gerekse 'başarılı bir öğrenci' olma... etiketlemeleri. Üniversitelerin bizi seçtiği bir sınav için yıllarca dökülen kan terden sonra, gidilen üniversitede aranılanın bulunamaması, 'artık hayatımı yaşayabilirim, özgür olup hobilerimle ilgilenebilirim' derken önüne bambaşka engellerin çıkması. Yasaklar, ayıplar, sınırlamalar, örfler, adetler, kurallar...
YETER demek istiyorum. Yeter diyip bütün mühendislik kurallarını, aile kızı olmanın kurallarını, yetişkin olmanın kurallarını, vatandaş olmanın kurallarını yıkıp, bambaşka biri olmak istiyorum.
Kalkıp gitmek bu şehirden, belki bir budist olmak, belki esrarkeş,belki bir sanatçı, belki tır şöförü, belki bir yosma... ve kendimi bulmak istiyorum. Kendimi tanımak. Ama gerçekten. Başka bir zamanda, başka bir yerde, başka bir ben görmek istiyorum. Kalıplarda, iki kelimelik 'seni seviyorum'larda, istenmeden söylenen 'hoşçakal'larda, zorla yapıldığı belli gülümsemelerde... Bunların dışında, tanıdığımdan çok farklı bir ben var belki de. Yaşanmamışlıklarımda, denenmemişliklerimde. Bir mektup kaleme alıp beğenmeyince az yazılmış beyaz sayfaları teker teker yırtıp atarkenki gibi, hayatımın az karalanmış, denenip başarısız olduğu her sayfayı yırtıp, beklemeden bir diğerine başlamak istiyorum. Ben sanırım oyuncu olmak istiyorum. Sıkıldım mı farklı bir karakter olabileceğim. GERÇEKTEN çok şey istiyorum!

Daha çok yeni bir dönemi 'kafa göz yarmadan' atlatmışken ve bunun rahatlığını yaşayamadan, gene tonla sorumluluk altına girmem gerek. Bıktım usandım artık.
Ama ne demiş ünlü bir düşünür 'Durmak yok yola devam...'

Beatles-Revolution

where do we go now?

not: bugün fark ettim bir yere şifre yazınca 'beni unut' diyen kısmı görünce nedense hep sezen aksu'nun 'beni unutma' şarkısını söylüyorum. Kelimeler ve şarkılar konusunda ne kadar da obsesifim:)

2009-01-23T04:05:00.003+02:00

azrailime ruhumu sattım
ruhumu sattım ki kalbim bana kalsın
ruhsuz bir kalp ne işime yarar di mi
seni arzulayan bir kalpten çok daha iyi ya
ruhsuz bir kalp

azrailime ruhumu sattım
biraz önce hem de
yatıcam
kalkıcam
pufff
yoksun
bir hiçsin
işte
bunun için ruhumu sattım azraile

azrailime ruhumu sattım
kalbim sana ait olmasın bir daha diye
senin için atmasın bir daha
ruhumu vermeye razıyım bunun için
'al'
'hepsi senin olsun'

ruhumu sattım bugün azrailime
artık emrine amadeyim
kalbimin senin emrine amade olmasından iyi ya...

ruh-suz bir kalp
seni seviyorum demek bir adım ötendeyken oysa
ruh
suz
tuz
suz
derken aynı sayıda harf kullanırken hem de

ah şu imgeler
hepimizde farklıyken
hayat...

yaz gecemin rüyası

2009-01-22T00:29:00.005+02:00

parmağın ince ve aslında önemsiz bir kağıtla kesilmiş o garip iç burkan acısı
kağıt kesiğinin olduğu yerde hücreler kendini yenilerken
kalptekikağıtkesikleri nasıl oluyor da kendini yenileyemiyor
devam edemiyor yoluna
etmek istemiyor belki de
vücudun biyolojik olarak faaliyetlerine devam ederken
ruhun duruyor
geriye bakıyor sürekli
acı çekiyor
yoluna devam edemiyor
haykırmak istiyor
korkuyor

nasıl oluyor da insanlar bu kadar umursamaz oluyor
kendin bile
kendini kandırabiliyor

kendi kurduğun hayal dünyasında
kelimelere ve insanlara itaf edilen hayatlar,
uğurlarına feda edilen canlar.
kati inançlar;
bazen bir hiç uğruna
...

bir yaz gecesi rüyası
yahut kış
ne fark eder ki...
geldin yanıma
tuttun elimden
sarıldın bana sıkıcana
bırakmamak üzere
kaçtın sonra
korktun
dedim ya
bir yaz gecesi rüyasıydı bu
ne fark eder ya da kış
tenin tenimde
hissediyorum
ilk öpüşmemizi hatırlar mısın
ya da ilk senin oluşumu
hatırlarım ya ben hala...
kokunu
o eşsiz esansiyeli
kimsede olmayan
kimsede bulunmayan
benim sandığım
özel sandığım
özel olmadığını kısa bir sürede anladığım
her şey gelip geçiciymiş
çok şey öğrettin bana
kalbim ağrırken
yürüyüp gidebilmeyi...
yürüdüm
gittim
bir yaz gecesi rüyasıydın sen
ya da kış
rüya işte
ne fark eder ki...

bir elimde gökyüzü var hala....

nice aylara....,

.duygutopia

2009-01-18T01:05:00.002+02:00

Mesela iş güç olmasa

Yarınki vize,Perşembe günkü final

Elektrik faturası, kredi kartı borcu

Arabaya benzin alma derdi de olmasa mesela

Bağımlı olmasak bir şeylere bir de

Ailene hesap vermek zorunda olmasan

Çıksan bir gün evden elinde küçük bir çantayla

Tek başına gitsen uzaklara

Ama uzak dediğim uzaklara, alabildiğine uzaklara

Peru’ya mesela yada Afrika’ya

Yada o kadar uzaklara gitmek istemesen

Atlasan arabana gitsen mesela Anadolu kavağına

Giderken de açsan pencerenin camını

Elini çıkartsan, üşüse elin

Canına esti mi unutsan her şeyi

Sevdiğinle kaçamak yapsan mesela

Mesela çok uzaklarda bir yere gitsen

İstanbul’un köylerinden birine mesela

Sırf istiyorsun diye

Ertesi günkü vizeyi, o günkü dersi düşünmeden

Alsan eline fotoğraf makinanı, o sana şiir yazarken sen de onu çeksen

Mesela dondurmamı çekti canın

Kahramanmaraş’ta bulsan kendini

Böyle kocaman bir külahı midene indirirken

Sırf sen istiyorsun diye kalsan evde yada

Umursamadan parayı okulu kariyeri

Mafya babası olmasa mesela dünyada hiç

Yada gece kulübünde kızarkadaşınayanbaktığı gerekçesiyle öldürmeseler adamı

Gitsen sen de korkusuzca, eğlensen istediğin gibi

Kilo alma derdin olmasa mesela

Yesen dünyadaki bütün çikolataları

Mesela bir gün çalar saatin çalsa

Durdursan onu gözlerini açsan hafifçe yanında uyuyan sevgiline baksan

Sarılsan kocaman öpsen ve uyumaya devam etsen

İnatla daha da horlayarak hem de

Sabah kalktığında kahvaltı ile gelse sana mesela

Kitap okusanız sarılarak

Film izlemek isteseniz mesela ama karar veremeseniz bir türlü

Günün en stresli olayı bile bu tatlı kavga olsa mesela

Sen de sabahki jestine karşılık ona çok güzel bir akşam yemeği hazırlasan

Şöyle en soslusundan, en güzel salatalısından

Kendine ait evin olsa mesela

Arkadaşlarını çağırsan

Bütün gün kitap okusanız, sohbet etseniz, gülseniz birlikte

Film koysanız bir de arada kahkahalarla izleseniz

Mesela gecenin bir yarısı eve dönerken bağıra çağıra şarkı söylesen

Kimse kızmasa, bağırmasa buna

Öyle çok bağırarak değil tabi

Sadece yüksekcene bir sesle

Mesela alsan eline kamerayı film çeksen

Çok fazla bir şey bilmeden

Buna gerek duymadan

Eğlence olsun diye

Mesela sokakta öpebilsen sevgilini doyasıya

İnsanlar seni yer gibi bakmasalar

Gülümseyip ‘gençler’ diyip geçseler

Haykırsan istediklerini, hissettiklerini

Saklamak zorunda kalmasan mesela

‘aman bunu dersem ne düşünür’ diye

yani bir oyun gibi görmesen bu hayatı

yaşasan hissettiğin gibi

içinden geldiğin gibi

Bilmem sanki hayat böyle olsa daha güzel olurdu

eğildim saygıyla karşılarında
aşkları için savaşıp kazananların

Pembe Domuzlu Kumbaram

2009-01-16T18:22:00.012+02:00

Her şeyin çözümünü önüme koydular
Simsiyah takım elbiseli adamlar
'Bu işte' dediler
Karanlık bir odada da
Işık gözümü alırken
'Ama' dedim
'Aması falan yok,
Olmayacak, senin hayatın bu'
Kızmış görünüyordular
Sinirli
Sustum ben de
Korktum
Siyah takımları vardı
Aynı tarz taranmış saçları
Ceketlerinin ceplerine iliştirilmiş aynı renk mendilleri
Esmer olan yaklaştı yanıma
'Duyduğuma göre kumbaranı kırıp içindeki parayı almışsın'
Pembe domuzcuk kumbaram
'Düştü'dedim
'Kırıldı'
'Bize getirseydin yenisini verirdik,
kırıldı diye içindeki paraları harcaman mı gerekiyordu!'
Ses tonu bağırmaya yaklaşmıştı
Evet bilerek kırmıştım
Çok üzülmüştüm domuzcuğa
Ama yıllardır biriktirdiğim paranın öylece orada durmasını istemiyordum
Kırmış ve içindeki parayla çikolatalar almıştım kendime
Çikolatalar ve kitaplar
Ve arkadaşlarımla sinemaya gitmiştim
Suçluydum, yakalanmıştım
Kaçamazdım ama cezalandırılmaktan çok korkuyordum
'O paralar HARCANMAYACAK demiştik' dedi bir diğeri
Köşede sigarasını cümlenin senfonisine uygun içerken
'O paralar BENİM, size NE bundan' diye bağırdım
Hayır bağırmadım tabi,
Buna hakkım yoktu
Burada bu şehirde, bu zamanda buna hakkım yoktu
Korktum hayal ettim ama diyemedim işte
Cezamın uzatılmasını ve ağırlaştırılmasını da istemedim
'Kurallar belirli
Geleceğin için her gün para koyacaksın
Eğlence yok, ekstralar yok
Yaşayacağın kadar para
Hatırlıyorsun bunları değil mi?'
'Evet' dedim sesim o kadar ince çıkmıştı ki
Bir adam dışarı çıktı elinde bir kumbara ile geldi
'Al bu sefer denetlemeye daha sık gelicez.'
Diğer adam ekledi
'Bu ilk cezan ve sadece uyarı yazıyoruz sana. Bir daha aynı şey olursa cezan ağır olacak.
Şimdi çıkabilirsin.'
'Unutmadan ''Lükse Hakkın Yok''
Unutma'
Dışarı çıktım, elimde geleceğimi garanti altına alacağı söylenen kumbara. Atmak istedim,fırlatmak ve bu şehri terketmek.
Yapamazdım işte.
Gidemezdim.

Her gün bir şey daha biter
Giderek acı vermez biten şeyler
Aldırma deli gönlüm giden gitsin sen şarkılar söyle içinden...

İnan bana alışamadım hiçbir zaman sensizliğe
Şimdi sensizlik dolaşıyor çıkıp gittiğin bu evde
Yalnızlığa elbet alışır bedenim
Yalnızlıkla belki de başaçıkabilirim
Çok zor gelse bile yaşar öğrenirim
Sensizlik benim canımı acıtan...

2009-01-13T23:16:00.003+02:00

kaçtım kendimden bugün
ben yokmuşum
bu ben ben değilimişim gibi davrandım
ben duymuyormuşum gibi konuştum
ben hissetmiyormuşum gibi dokundum
benden kaçtım bugun
kaçtım ki, kendimdeki senden uzaklaşayım
kendim yokmuş gibi davranınca
kendimdeki senden uzaklaştım

sonra
sonra çok uzaktaki bir laf
yalnız bir kelime
minik bir anı
çok saçma eski günlerden bir şarkı melodisi
kendime getirdi beni
kendim oldum bir anda
içimdeki sen hala orada
baktım kendime
mutsuz oldum o anda
sonra dedim
'öğreneceksin'
bunu da...

kaçmamayı da

2009-01-11T22:13:00.006+02:00

Nasıl da zamanla alışmıştım sana
Konuşmana, gülmene,
Beni kendince sevmene
Şimdi zamanla alışıyorum sensiz bana

Nasıl da öğrenmiştim seni,
Seni sevmeyi, senin olmayı,
Sana dokunmayı
Şimdi zamanla unutuyorum her şeyi

Her şeyi başta yapması zor derler
Şimdi her şey akıp gider gibi ellerimden
Karşı koymuyorum sadece rüzgara artık
Çok sevdiğin bir şiiri ezberleyip
Zamanla onu unutmak gibi

İlk başta kötü günlerimizi sildim aklımdan
Şimdi içim ondan acıyor
Ama zamanla bu da geçecek
Öyle dediler bana
Karşı koymadım ben de
Huzurluyum belki de artık bu yüzden

Artık çok hatırlayamıyorum tenini dokunuşunu
Dedim ya bir şiir ezberlemiştim ben
Belki de sevdiğim filmin bir dizesini
Bir kitabımın satırlarını
Şimdi ise unutuyorum onu
İstemeden de olsa
Bilerek de olsa...
Zaten ne fark edecek ki...

Şimdi burada olsan sana şu şarkıyı armağan ederdim 'Nowhere Man-The Beatles'
yoksun ama olsun

hay at at ma atma

2009-01-10T17:20:00.010+02:00

Önce renkler kayboldu
Devenin üstünde testilerde taşıdığımız su
Hayatımın belki son yankılarıydı bu
Surlara karşı
O yenilmez hayata karşı
Don Kişot misali
Yanyana, elele verilen -belki de verilebilen- son savaş
Kaybedilen son malubiyetti bu
Başımız dimdik yürüyebildiğimiz zamanlardan kalan
Bizi biz yapan zamanlardan...

Önce renkler kayboldu
Lalelerin o göz alıcı kırmızılığı
Çimlerin o yağmurdan sonra buram buram kokan yeşilliği
Bir renk testinde 57 yazan yeşil ve kırmızı renkler
Kayboldu
Bir sondu
Surlara karşı
O hiçbir zaman yenildiği görülmemiş hayata karşı

Renklerdi bizi biz yapan
Önce onlar kayboldu
Bizim bitiş anımızdı bu
Bizim ve bizi biz yapan her şeyimizin

Şimdi ise surlara karşı
O çetin hayat denen askere karşı
Tonlarca malubiyetti bu
Bize arta kalan.
Artık bize düşen
Yaşadıklarımızı
Bir romanda okumuşuz gibi
Sanki bizim değillermiş gibi
Ve hiç olmayacaklarmış gibi
Elimizde sıcak çikolata
Bir çırpıda okuyup özetini çıkartıp
'Kaybettik' demek
Kazanamayacağımızı bile bile savaşıp
Hem de...

Seni sevmiştim
Renkler kadar
Önce renkler kayboldu
Ardından sen...

Ruhum serzenişte...

When the night has come
And the land is dark
And the moon is the only light we'll see
No I won't be afraid, Oh I won't be afraid
Just as long as you stand, stand by me

So darling, darling
Stand by me, oh, stand by me
Oh stand, stand by me,
Stand by me.

if the sky that we look upon
Should tumble and fall
Or the mountains should crumble to the sea
I won't cry, I won't cry
No I won't shed a tear
Just as long as you stand, stand by me

Whenever you're in trouble won't you stand by me
Oh stand by me, oh won't you stand now, stand by me

Won't you stand by me??

kartanesigülü

2009-01-08T22:27:00.010+02:00

' 'Saçların mı ıslak yoksa ıslak mı yaşamak' dedim

Senin için rüzgarda hep yağmur mu var???

Gözlerin mi daldı yoksa

Sıkıldın mı sorulardan

Hiç geçmez mi gözlerinden bu sonbahar??'

'Mutluydum o uyudu

Sarıldım sayıklarken tanımadığım o adları

Yanımda

Çırılçıplak'

'Rüyamda gururluydum

'Biliyordum' diyordum

İnanmak lazımmış meğer iskambil fallarına'

'Uyandım bakakaldım hayali bir parmağın bıraktığı yazıya pencere camının buğusuna:

Hoşçakal'

İnsanlar nasıl bu kadar vurdumduymaz?!?!?

birkartanesi ol kondiliminucuna
birkartanesi eriağzımda.....

dedim benim kadar yalnızsan
bir gecelik bir aşksa
omuzlarına abanan bir acıdan kaçıyorsan
dibevurduysanyadahaladüşüyorsan
hayalimdeki adsız adam
sanki azımdatadın...
eminim ki sen de hep kendini aradın...
tüm bu garip duygular bir tür
içkanama..

ikinci bir şans mı ASLA

asla asla deme...

2009-01-07T01:38:00.004+02:00

Eşlik edin, mutlu yıldızlar, aşağıdaki her şeye,
Eşlik edin, kalbin anlatamayacağı kadar mutlu kalbime,
Eşlik edin de kapılmasın artık derinden
Onu çeker görünen karanlık bir kedere: Mutsuz olmasın!
Sağlıkla kalsın her şey, sağlıkla kalsın.
Alfred Tennyson

ne zamandı düşünmeden mutlu olduğum son an?
hatırlayamıyorum bile...
istiyorum çok istiyorum...
Pa ram par ça

2009-01-05T02:12:00.005+02:00

Hayalim var
Adam
Sessiz sakin
Çiçeklerle dolu bir bahçem
Yasemenler, Laleler, Sümbüller
Başımda onlardan bir taç
Sığınacağım sığınağım
Adı konmuş çocuklarım
Korkmadan dokunduğum bir ten var
Israrla sakladığım anlar

Hayatım var
Kaos
Fırtınalar kopuyor
En sertinden
Çığlıklar, serzenişler
Çiçeklerim solmuş
Çocuklarım ölmüş
Dokunamadığım bir ten var
Kaybolup giden anılarım

Hayal-Hayat ne kadar farklı tek bir harf oysa ki ayıran değil mi onları
İnce bir sicim hayatımız
Yağmurda kullanılan bir araba
Ölme riski yüksek
Yaşamsa bir şans.
Hadi çevir direksiyonu
Uçalım uçurumdan aşağı
Nasıl olsa daha kolay

yüzbinmilyonkatrilyonbeşyüzbinellisekiz gün (ya da dünya zamanıyla dört gün) evde kalmanın sonuçları....

2009-01-04T13:33:00.005+02:00

Parmaklarımı kullanmam gerekiyor. Tamam. Dur şimdi. Başparmak çarşamba, işaret parmağı perşembe. Yok yok. Öyle değil. Baştan alıyorum. Başparmak perşembe, işaret parmağı cuma, ortaparmak cumartesi,yüzük parmağı pazar. Heh tamam doğru oldu sanırım şimdi. Neyse daha bir elin parmaklarını geçmemiş. 4 gündür evden değil, kapıdan bile dışarı adımımı atmamış bulunmakla bir guinnes rekorunu kırmış bulunmaktayım. Kendi kulvarımda, kendime karşı tabi. Gün, zaman, hangi gün, ne zaman; bütün bunlar bir ebru yapan ustaların fırçayı dokunduruşları gibi. Bulanık. Günleri bıraktığımda perşembeydi en son. Saat 4 civarı. Şimdi pazar. Herkes evde dinlenirken, ben artık içimdeki hiperaktifliği dindirmem gerektiğinin farkında, nereye koşup nereden zıplasam, kime ne yapsam diye düşünmekteyim. Şu anda böyle bir arabam olsa. Hız yapmak istiyorum. Evet araba kullanmaktan korkan ben. =) Ya da böyle evereste tımanmak. Sınırlarımı zorlamak istiyorum. Penceremi açıp bağırmak.
Aynı zamanda yorgunum. Yani uyuşukluk. Son 2 aydır genel olarak olan bende. Yalnız olunca olan. Düşünüyorum hayatımda birileri olduğu zaman, görüşmek için birsürü çaba sarf ettiğimden ve tonla yol gittiğimden, her ilişki bitiminde böyle bir 'böööönnn' hali oluyor. 'evim de varmış benim ya bir saniye' durumları. 'aaa anne siz de yaşıyor musunuz' diyalogları. Yok o kadar değil de. Bitap düşmüş oluyorum. Gerçi bu şu anda penceremden bakınca gördüğüm yağmurlu havanın da payı var. Kışı severim, yağmuru da. (yaz ya da sonbahar kadar olamaz tabiki de, daha da neler canım! ) Ama hep romantik gelmiştir. Ya kitabına gömülüp çıkartman lazım bunun keyfini, ya da sevdiğinde dışarıda donarken.
Sanki evde oturmak yormuş gibi. Neredeyse hiç yapmadığım bir şeydi. Gerçekten. Ne güzelmiş oysa. Kendinle yalnız kalmak. Mutsuzken mutlu kılmak;kendi kendini, kendi kendine hem de. Yeni yönlerini keşfetmek, müzik öğretmenin seni kaldırıp ona karşı şarkı söylemeden hem de. Hayatımda bu kadar fazla evde tek başıma kaldığımı hatırlamıyorum. Yani en azından belli bir amaç için. Amacıma ulaştım mı bilemiyorum. Ulaştım sanırım. Şimdilik bir soru işareti. Rüyalarım bunun göstergesi olabilir. Belki. Bilinmiyor.

Şimdi kendimi iyi hissediyorum. Daha iyi.
Kabuğumdan çıkma zamanı.
Heheyytt geri geliyorum leeeynnn.
Sokaklarınızda koşucam.
Çiçeklerinizi koklıyacam.
Basamaklarınıza basıcam.
Gözlerinize bakıcam.
Kendimden emin.
Başınızı eğeceksiniz.
Sonra da boyun.
:):) (hıytt korktum kendimden be yahu)

2009-01-03T12:56:00.004+02:00

Başka bir ben var aklımda

Kalbimde başka bir sen

Biz başkayız

Başka bir geçmiş

Başka bir gelecek

Topladım bavulumu

İçinde sen

Gitsem şimdi, uzaklara

Alabildiğine uzaklara hem de

Güneşin doğmaktan korkmadığı

Geceyi alt edebildiği bir yere

Orada korkutucu karanlık olmasa

Mavi olsa okyanus

Masmavi ve kirlenmemiş

Kırmızı olsa lalelerin rengi

Göz alırcasına, buradayım dercesine

Başka bir sen, başka bir beni sarsa

Alabildiğine sarsa hem de

Başka bir gelecekte,

Okyanusun sahille ürkmeden buluştuğu başka bir yerde

Korkmadan seni sevebileceğim

Korkmadan benim olabileceğin

Ama;

Sen aynı sen, ben aynı ben…

İşte böyle bir şey

Çık şimdi çıkabilirsen bu matematiğin içinden

Mühendissin ya

2009-01-02T13:22:00.004+02:00

Seninle beraber olmak
Ilık bir ilkbahar günü
Çıplak ayaklarla çimlere basmak gibi
Yağmurun o ıslaklığı
Vücudunu sararken
İyileştiğini hissettiren

Seninle beraber olmak
Sıcak bir yaz günü
Kumsalda gökkuşağının çıkmasını beklemek gibi
Yağmurun yağmayacağını bile bile
O anı düşünürken
İyileştiğini hissettiren

Seninle beraber olmak
Ilık bir Sonbahar günü
Yağan yağmurun altında
Şemsiyeyi paylaşmak gibi
İkimizde hafif ıslanırken
İyileştiğini hissettiren

Seninle beraber olmak
Soguk bir kış sabahı
Pencereyi açıp
Havayı içine çekmek gibi
Yavaş yavaş hasta ederken
İyileştiğini hissettiren

Elimi verdim
elimi tuttun
anlattım ben
dinledin sen
'gitme' dedim
'gitmem lazım' dedin
'senden daha çok ihtiyacı olanlar var'
bakakaldım gökkuşağına

Coldplay- Trouble

39 derece

2009-01-02T11:57:00.004+02:00

Evet herkese bıdı bıdı
'aman dikkat edin kendinize, tatil dönemi finallerde başlıyo zaten sakın hasta olmayın' diye konuşan ben, olmadığım kadar hastayım. Gece uyuyamadım bir oraya dön bir buraya diye diye. Başım sanki bir taş yığını.Biraz direnç göstermesem pııııt düşüyor öne, sağa, sola. İsyan ettim sonunda kalktım yataktan. Gözlerimde mahmurluk.
Hastayken en nefret ettiğim şey burun ile ilgili olan hadiselerdir. Ağızdan nefes almaktan nefret ederim çünkü. Ama yooookkk sanki öyle değilmiş gibi burnumda tık yok. O kadar sinir ki hapşuramıyorum bile!!
Beni en korkutan ise beynimin düşünme fonksiyonunu yitirmesinden çok derecenin 39'u göstermesidir. Dün 39.2ydi. 0.2 mi düşürebildi aldığım o ilaçlar annemin yaptığı abzürd şeyler. Eğer her gün 0.2 düşerse, 10 gün sonra normal bir ateşe kavuşucam tabi finallerim de kocaman bir yalan olacak. Ateşimin hemen düşmesi ve finalleri tez elden çalışmaya başlamak için her kocakarı yolunu deniyorum. Sanırım en çok bugün anneanneme ihtiyacım var...
Kendime bu akşam 10a kadar müddet, iyileştim iyileştim iyileşmezsem 2 seçeneğim var
1) Gece dışarı çıkıp birilerinin ruhunu emicem
2) yeter uleyn diyip bütün grip sinüzit ilaçlarını fondip yapıcam
ben bu hallere düşecek kız mıydım bre. :)
neyse gidip portakal-mandalin-greyfurt suyu üstüne sıcak süt-bal karışımını içiyim en sonunda da kivi-bal karışımını yiyim. =)
ah hayat vah hayat
başım yerinde duramaz deli gibi zonklarken ders çalışma teknikleri var mıdır acaba?

2009-01-01T22:24:00.003+02:00

bütün sene hasta olmadım :) yani en azından çok olmadım
2009'un ilk günü olmam sanırım talihsizlik :) final arifesinde hem de

kısmette 2009a gözlerimi açınca öhö öhö bühü hapşuuu olmak varmış
yılımızın ilk gününü uyuklayarak geçirdim. Tüm senem yoksa böyle mi geçecek?!?!?:)
hayır hızma ile burun akıntısının doğru orantılı bir acısı var
ben burnundahızmasıolanbirsümüklüböceğim. Şa la la.

Milli piyangoma çok güveniyordum. birsürü 5 vardı içinde. ama bir şey çıkmadı. önümüzdeki maçlara bakıcaz

2009-01-01T12:35:00.010+02:00

Yargılamanın bazen bize düşmediğini düşünüyorum. Hep yaptım şimdiye kadar. Hata bence. Yargılamadan yaşamak lazım. Yargılamayı çok istiyorsan, kendi yaptıklarını yargılayacaksın. Senin dışında gelişen olayları değil.
O kadar 'biz'siz gelişiyor ki olaylar. Hayat bizim hayatımız olsa da genelde edilgen bir tutum içinde oluyoruz. Yani hayatta kişinin yaşamını etkileyen o kdar çok şey var ki. Mesela bir insanın herhangibir saniyede ölmesi çok olası bir şey. Bunu aslında hepimiz biliyoruz. Bu şekilde herhangibir saniye ölürsek eğer, bunu yargılamamızın pek bir manası yok. (yani zaten ölmüş olacağımızdan istesek de yargılayamayız, ama mesela bu bir yakınımızın başına geldi)
İnsan tahmin yürüttüğü bir konuyu, hele de elinden hiçbir şey gelmeyen bir konuyu yargılamaya ve sorgulamaya başlarsa: 1) bunun sonu gelmez, 2) insan en sonunda delirir, herhalde
artık yargılamıyorum o yüzden. Kim bana neden bunu dedi, o bana neden böyle yaptı. Olaylar benim eksenimde gelişmiyor şu anda. Hem de hiç. ye iç hiç. Bundan çok rahatsızım. Herkes benim yerime karar verme döneminde şu anda. Ben de öyle savrulan bir küçük kanadı yamalı kuş. İç dengelerimi kaybettim. Şu final öncesi zaman iyi gelecek sanırım. Sanırım insanlardan gerçek anlamda nefret etme dönemindeyim. Al işte Almanyadan arkadaşlarım geldi. Ve bu haftasonu geri gidecekler. Onları görmem lazım. Göremem ama.
Dün eski sevgilimle karşılaştık kadıköyde. O kadar değişmiş ki. En yakın arkadaşım tanıyamadı bile. Bana 'sen de çok değişmişsin' dedi. Ne kadar garip. Bir zamanlar her şeyi birlikte yaptığın insana bu kadar uzak olman.
Kimseye göstermeden bir şeylerin üstesinden gelebilmek o kadar zor ki. Güçlü görünüp bu kadar yükün altından kalkmaya çalışmak. Hayatımda bana yardım eden insan sayısı o kadar az ki. Hayır etmesinler yardım, ama köstek de olmasınlardı keşke. Herkes için için kanadığımı görüyor. Gerçekten çok kanıyorum çünkü. Herkes kendi yoluna devam ediyor sonra. Çok mu insanlara bağlı yaşıyorum. Öyle sanırım.
Ama bu davranışları hak etmiyorum. Artık ne pahasına olursa olsun koyucam insanlara karşı sınırlarımı. Hayat o şemsiye çikolataların tadı gibi olamaz hep.
Bir gün gerçekten adam gibi dostlarım olacak. Bencil olmayanlarından. Ya da hiç olmayacak. İnsanlardan sıkıldım.
Bir adam olsa. O adada da bir kulem. Raf raf kitaplar. Filmler. Çikolata şelalem olsa. (yok yok diyete giriyorum ne şelalesi) Pikabım olsa, bir sürü de plağım. Kocaman yumuşak bir koltuğum olsa. Yumuşacık. Kedim de olsa. Bembeyaz tüylü. Prensim olsa beni bekleyen. Gerçekten benim için dağları bile delecek. Otursam tüm gün karşıdaki adadan çalınan şarkılar eşliğinde kitap okusam.

Her şey gerçekten sahte iken, içimdeki yönetmen isyan edip stüdyoyu terk etti. Filmimi bile yönetemiyorum.
Size de mutlu seneler.
Bulursanız bir tutam da bana getirin..
Ya da boşverin alın hepsini bencilce har vurup harman savurun

Fikret Kızılok- Bir Harmanım Bu Akşam

bu yıl bitti, yenisi lütfen

2008-12-31T11:58:00.005+02:00

1 sene daha biterken her sene olduğu gibi çoğu insan durur, bakar kendine. Günlüğünü gözden geçirir. Ruhunu da. Ben de bunu yaparım genelde. Yapılmışlar, yapılacaklar listesi. Bu sene ders alınacak olaylar listesini de ekledim. Sonra kendime göre 2008'in ENlerini yaparım izlediğim en güzel filmler, okuduğum en güzel kitaplar.
En güzel filmlerden başlayalım o zaman:
2008'de vizyona girip izlediğim en güzel filmler
Gitmek: Benim Marlon ve Brandom
4ay, 3 hafta, 2 gün
Mükemmel bir gün
Boleyn Kızı
Uçurum
Juno
120
Sonbahar
Tatil kitabı
Batman: kara şovalye
Hulk2
Peri Tozu

izleyemeyip izlemek istediğim filmler:
Vicdan
3maymun
o... çocukları

2008'de okuduğum en güzel kitaplar (hatırlaması biraz zor sanırım):
Büyücü
Başka bir şey düşünüyorum
Paramparça
Kırmızı Halı
Yabancı

2008'de gittiğim en güzel tiyatrolar:
Ayıp ettik
Ful Yaprakları
Kontrabas
Kral Dairesi
Bir Şehnaz Oyun
Oyunun oyunu

2008'de yaptıklarım:
Fotoğrafçılık kursuna gitmek (fotoğraf makinam hala yok :( )
bol bol film izlemek, kitap okumak
Derslere git(me)mek
defileye katılmak
Yasemin Mori konserine VIPden girip kendisiyle tanışmak
istanbul turları yapıp fotoğraf çekmek
istanbul modern'de 'suyun bir arada tuttuğu' sergisi
Starbucks kahve tanıtımı
Rotaryye yeniden başlamak
Aiesec'e girmek
Yabancı bir insanı havaalanından alıp tophaneyi gezdirmek
Vapurda çay sigara keyfi yapmak (2008 sondu bunun için)
Vapurda sigara içilmemesine rağmen buz gibi havalarda dışarıda oturmak
Hayal kahvesinde Soul Stuff'ı izlemek
Paramı deli gibi filmlere harcamak
Mayısta açılan Küçük Beyoğlu çılgınlığına dahil olmak
sanırım en önemlisi de: Hindistanda 1,5 ay geçirmek
Delhi,Jaipur, Agra turu yapmak
Taj Mahal'i görmek
Jodhpur'a gidip en güzel fortlardan birini görmek
Jailsamer'de çöl safarisi yapmak
İlk defa motosiklete Hindistanda binmek
...
2009'da yapmak istediklerim:
Yüzmeye başlamak
İspanyolca öğrenmek
Fotoğraf makinası alıp her anı görüntülemek
Dünyayı biraz daha gezmek
Kendi alanımla ilgili daha çok bilgiye sahip olmak
Daha çok kitap okumak, film izlemek
Tonlarca çikolata yemek
Birsürü mutlu an yaşayıp sandığıma koymak
Odama birsürü resimleri koyarak bir kolaj yapmak
Tiyatroya gitmek
80ler gecesine gitmek
vs. vs. vs.

İnsanların bir de dilekleri vardır yeni bir yıl için
benim en önemli dileğim 'sağlık'
gerçekten insanın sahip olması gereken en önemli şey sağlıklı bir bünye bence
2008 çok sağlık sorunlarıyla uğraşmakla geçti, 2009'da bu olmaz umarım hiç
'mutluluk' gibi bir dileğim yok
7/24 mutlu olun diye özellikle
2008'de öğrendiğim bir şey varsa o da yaşamın 'mutlu an'lardan oluştuğudur.
mutlulukla ilgili şunları dileyebilirim
umarım 2009'da 'mutlu an'larınızda o kadar 'mutlu' olursunuz ki, ayaklarınız yere basmaz
'mutsuz an'larınız 'mutlu an'larınızdan az olur ve bir sonraki 'an'lar için öğretici.
2008'de gördüm ki insanın sevdikleri çok değer verdikleri çekip gidermiş bir gün,
2009'da kimse sevdiklerini kaybetmez umarım. Herhangibir şekilde.
'huzur' bir diğer konu da.
İnsan her daim mutlu olamayacağı gibi her daim huzurlu da olamaz.
Ama umarım gerçek huzuru bulduğumuz zaman o 'huzur an'ı her şeye deyecek kadar güzel olur.
'vakit' en önemlilerinden.
Zaman gerçekten bu kadar hoyratça akıp giderken. Kendinize istediğiniz kadar zamanı ayrımanızı dilerim.
Son dileğimde 2009'da 'siz' olabilmeniz.
Maskelerinizi çıkartacak arkadaşlarınız, sevdiklerinizle birlikte...

Güzel bir yıl geçirmeniz dileğiyle. Kendi kutup yıldızına sahip olmanız ve ona gerçekten çok iyi bakmanız dileğiyle... (bu sene ilk defa yılbaşına bol kar ile giricez, kar kötülükleri örtebilen bir şeydir. Hayatınızdaki kötülükleri karlarla örtüp, yeni bir yıla yeni bir 'ben' ile başlamanız dileğiyle')

2008-12-31T01:22:00.004+02:00

Çocukluğumda yaptığım 'ayinler'den birini yaptım bugün. Senelerdir yapmamıştım. Mumlarımı yaktım. En özel gün için sakladığım mumumu da, bundan özel bir gün mü olurdu. Bugün hayatla yeniden tanışmıştım. Tütsü evde yasak olduğu için (küçükken yakardım ama babamın alerjisi var) kokulu mumların o birleşip garip bir esans oluşturduğu haliyle hayali bir aroma yaptım onu kokladım. Hayali ben gibi. Sonra arka fona eskiden çok dinlediğim Yaşar, Teoman müziklerini koydum. En etkileyenlerini. Küçük Prens kitabımı aradım bulamadım. Kaybolmasına üzüldüm. Pasaklımı da bulamadım. Bu ayinlerimde en çok ikisini okurdum. Aldım Duygu Asena'nın kitabını. Başladım ayinime. Kolay olmadı her şeyi geride bırakıp okumaya odaklanmak. Ama oldu belli bir zaman sonra bu da. En heyecanlı yerinde kalmıştım.
'... Yaralandılar, hırpalandılar... Kurtulmak için bir suçlu aradılar, bulamadılar. Kendilerini suçlamaya karar verdiler, hasta oldular.
Biliyordum, zaman yavaş yavaş iyileştirecek onları.
Bir tek soru takıldı aklıma bu yaşananlardan sonra. Ne çekilen acıları ne yaralanmaları önemsiyordum, akıllı insanın bunların üstesinden geleceğine eminim. Ama bütün bu olanlardan sonra bir tek soru var aklıma takılan...
Canın çok istediğinde rüzgara kapılıp dolu dizgin gitmek mi gerek yoksa hesaplarla sorunlarla boğuşup ürkerek kalmak mı durduğun yerde?
Doludizgin gitmek mi arzularının arkasından, yoksa kalmak mı her zamanki yerinde? Hangisi hata? Yoksa hata yok mu hiçbirinde?...' (Aşk gidiyorum demez)

İncindim incitildim derinden, terk ettim kendimi
Tesadüfen, karşılaştım içimde kendimle yeniden
Bir minicik kız çocuğu bak duruyor orada hala
Anlatamam gördüklerimi o neşeli çocuğa
Artık beni asla yaralayamaz hayat, eğer istemezsem
Yıllar beni kolay yakalayamaz, ben durup beklemezsem
Siz yine de incelikli davranın
Benim kadar değilse de
Ben bu yüzden incelikler yüzünden
Belki daha çok üzüldüm
Bir minicik kız çocuğu duruyor orada hala
Anlatamam gördüklerimi o neşeli çocuğa...

Benim Marlon ve Brandom....

2008-12-29T21:29:00.003+02:00

Bugün gerçekten çok güzel bir gündü. Biyokimya dersimden sonra. Taksime attım kendimi diyebilirim. O fark etmese de Hayati'nin rolü büyüktü bunda :) eve gidecektim ve pişkinpişkinkurabiyelik yapacaktım ama bindiğim otobüs 25T iken bir baktım beşiktaştayım kitap da çok güzel gidiyo kendimi taksimde buldum. Aslında taksime gitme amacım yenisiyıl hediyeleri almaktı insanlara. Ama daha yeşilçam sinemasının oraya gelince (yeni açılan mangonun karşısındaki sokaktaki, hani pulpın oradaki) o afişi gördüm 'Gitmek: Benim Marlon ve Brandom'. Birkaç hafta önce Fransız Kültüre gelmişti bu film ve ben gidemeden kalkmıştı. o kadar sevindim ki onu gördüğümde. Sinemaya bu aralar tek bir insanla gitmek istiyordum ve haber verdim. Gelemedi ama ben kendime söz vermiştim fikrim değişmesin diye gittim
'16 30a bir bilet lütfen' dedim. Kaç senedir taksimdeyim ama malesef hiç gitmemişim. Alt katta küçük bir sinema. Çok şeker ve içten. Neyse çıktım biraz alışveriş yaptım. Sonra Cadde-i Kebirde 'Tarçınlı Fındıklı Kahve' içtim sonra girdim filmime.
Gitmek: Benim Marlon ve Brandom....
Uzun zamandır gittiğim filmler hep güzel çıktı. Ama bu biraz daha farklıydı sanki. Çok severim film izlemeyi, ama sanırım sinemaya yalnız gitmek bir korkuydu benim için. Gerçi sinemaya 2-3 kişiden fazla gidilmesini de saçma bulurum. Ama öyle karanlık ortamda tek başına tanımadığın bir sürü insanla olma hissiyatı korkutmuştur beni hep. Ama sanırım yendim bunu bugün. Hem de buna gerçekten deyecek bir sinemada buna gerçekten deyecek bir filmle.

Bir kadın oyucu. Ayça adında. 30larına yeni girmiş. Şişman. Türk. İstanbullu.
Bir erkek oyuncu. Hama Ali. 5olerinde. Iraklı. Kürt.
Bir oyun setinde bir araya geliyorlar. 25 gün görüyorlar sadece birbirlerini. Sonra Hama Ali Irak'a geri dönüyor. Irak'ta savaş devam ediyor. Telefon görüşmeleri kısıtlı. Sürekli bombalar patlıyor. Ayça telaşlı. Hama Ali dönmek istiyor ve dönemiyor. Vidyolar yolluyor kendini çekitği, ama yetmiyor. 1,5 sene olmuş görmeyeli.
Ve karar veriyor Ayça. Irak'a gidecek. Sevdiği adamın olduğu yere 'Süleymaniye'ye...Herkes deli diyor ona
'bulursun başka birini erkek mi kalmadı?'
hayır diyor o. o benim üstüne çıkıp uzaklara uçtuğum kuşum, çekmecemdeki son sigaram, marlon ve brandom. o beni bırakana kadar, ben de onu bırakmayacağım.
bırakmıyor da. Diyarbakıra gidiyor otobüsle. Harpur kapısına sonra. Savaş var, gümrüğü kapamışlar. Teyzelerin yanına gidiyor. Irak'taki çocuklarını, sevdiklerini bekliyor herbiri.
Sevdiğini arıyor 'bırakmayacağım seni' diyor. 'Irak'a gelemiyorum, İran'da buluşalım.'
Diyarbakır'dan Van'a gidiyor bu sefer de. Güç bela İran'a geçiyor. ve başlıyor beklemesi. Bekliyor, bekliyor... Sonu söylenmezmiş böyle şeylerin, gitmek, izlemek isteyen olur diye. Ama çok güzel olduğunu söyleyebilirim. Belki biraz da tahmin dahil. :)
1,5 saatliğine de olsa gerçek aşkı tattım, hissettim o salonda. Aşk gerçekten engel tanımıyordu. İnsan sevdimi bir kere, ne yapacağını şaşırıyordu. Yada şaşırır sanırım demeliyim.
Sinemadan çıkınca yolda birbirine sarılan, el ele tutuşan çiftleri gördüm. Acaba bu kadar seviyorlar mıydı birbirlerini? Karşılıksız, kendinden bir şeyler verecek kadar?
Ya ben? Ya sen? Aldanıyor muyduk yoksa sadece? Kim var etrafında, sevdiğini görmek için savaşın ortasına gidecek? Kimin buna cesareti olur ki?
Neyse bunu bilemiyeceğiz sanırım. Issız Adam'ı çok beğenen insanlara bu filmi göstersek, anlamazlardı sanırım. Çünkü sanırım insanlar yalnız bencil sevgilerde bulabiliyorlar kendilerini. Sekskolik bir adamın, sevdiği insan için bu tutkusundan vazgeçememesi yanından kalkıp kadınlara gitmesi sonra da 'ya canım bak ben değişemem' replikleri zırvalaması daha romantik geliyordu insanlara. Belki de daha gerçekçiydi. Ama napalım ben romantik bir balıkım.
Film güzel ve başarılıydı. Görülmesi, gidilmesi, gösterilmesi lazım.

2008-12-29T00:31:00.003+02:00

sevgili çeneminaltındaeverestdağıolmahayallerikuran sivilcem,
yenibiryıla bu kadar az süre kalmışken çıkmayıp olduğunuz yerde kendinizi imha ederseniz
çok ama çok bahtiyar olacağım
imza: size sahip olacak bir dost

(bu sabahların bir anlamı olmalıııı... dımdırırıdıımmmmm)

öğretmen duygu

2008-12-28T21:51:00.005+02:00

nefes alıp vermek yetmez bazen yaşadığını hissetmek için
o sadece biyolojik bir olaydır ve sen fizyolojik ihtiyaçlarını karşıladığın sürece
alıp verirsin
önemli olan hakkıyla hissederek nefes alıp vermektir
soğukta sadece eve kapanmak değil
dışarı çıkıp yağmuru teninde hissetmektir
ürpererek titreyerek üşümektir.
son bir kaç gündür yaşamıyor gibiydim
kastettiğim anlamda
biyolojik anlamda var gibi
bugün uzun zamandan sonra yaşadığımı hissettim
evde sıkıntılı bir şekilde otururken, öğrencimin annesi aradı
ve ben de bir anda kendimi yağmurlu bir pazar günü yollarda buldum
o kadar iyi geldi ki çarpmaktan yorulmuş kalbime o soğuk
üşenmedim yürüyerek gittim
kulağımda müzik
uzun zamandır yaşıyomuşum gibi değilim dedim ya
üreterek yaşandığına inanırım
düşünce üretmek, sevgi üretmek,üretilebilecek herhangi bir şey üreterek
öğrencimi gördüğümde onu ne kadar özlediğimi anladım
onu ve insanlara bir şeyler öğretmeyi
daha 2. sınıfta olmasına rağmen eğitim zedelerinden
ailesinin istediği şey ders çalışması
durmadan
bugünlerde başarı bununla ölçülüyor yani
neyse konumuz bu değil zaten
beni görünce atladı kucağıma
o çocuk kokusunu içime çektim
kardeşim olmadığından ve ben küçükken en son yaşıtlarımla olduğumdan
çok alışık değilimdir, çocukların o değişik kokusuna
uyku mahmurluğu, hınzırlıkla merak karışımı bir şey gibi
özlemi gözlerinden okunuyordu
o an o kadar mutlu oldum ki
defterini açtı
'bak Duygu abla bunları çalıştım sen yokken' diye hevesle gösterdi
sonra oturduk biraz ders, biraz sohbet, biraz oyun, biraz atıştırmacana geçirdik 2 saati
son günlerde hiç bu kadar mutlu olmamıştım sanırım
gerçekten bir şey yapmıştım sonunda
birinin hayatında bir nebze de olsa iyilik bulaştırmıştım
tam giderken 'Duygu abla yeni yılın kutlu olsun' diye kocaman öptü yanağımdan
bir de çizdiği resmi verdi
Ben, annesi, Boğaç elimizde çiçekler yüzümüz gülüyor altında da klasik
'öğretmenim canım benim' şiiri
o kadar o kadar mutlu oldum ki
sarıldım ben de ona
ağlamamak için zor tuttum kendimi
çok duygulandım sanırım
he bir de birsürü film verdi
izleyecekmişim hepsini o da beni sınav yapacakmış
dışarı çıktığımda soğuk bu sefer bir farklı geldi gözüme
kafamı yana yatırdım, insanların davranışlarını takmadan; seke seke, şarkı mırıldana mırıldana eve gittim
olmuştu sanırım; işe yaradığım ufakta olsa bir şeyler vardı
nefes alırken hissettim onu, havanın ciğerlerime girişini
ve yaşadığımı

denizyıldızımın hikayesi

2008-12-28T13:12:00.008+02:00

Dalgalar hepimizi kıyılara vurmuştu. Çoktuk. Bir şey yapamayacak halde, çaresiz güneşin hücrelerimizi yavaş yavaş bitirmesini bekliyorduk. Vedalaşıyoruz, gözlerde yaş. İmkansız bir daha suya kavuşmak...
Sahil bomboş, yalnız biz deniz yıldızları. Çığlık atmaya çalışıyoruz. Olmuyor.
Bir çocuk geliyor sonra. Yürüyor, geçiyor. Fark etmiyor. Sesleniyoruz, duymuyor. Önemsemiyor ya da.
Bir aile geçiyor. Anne, baba. çocuk. Küçük çocuk geliyor.
'Anne bak ne kadar çok denizyıldızı var. Alabilir miyim bir tanesini' diyor.
Annesi çocukla daha fazla uğraşmak istemez bir şekilde kafasını sallıyor. Çocuk 2 arkadaşımı kapıyor, uzaklaşıyor.
Anlamıyor kimse ölmek üzere olduğumuzu. Fark etmiyor. Düşünmüyor, üşeniyor.
Bir çift geçiyor yanımızdan. Artık güneş o kadar sıcak ki, gücümüz kalmadı bağırmaya. Seslenmeye çalışıyor bir kaç kişi. Çift kendi sevdasında. Bakmıyorlar bile. Tek gördükleri şey birbirleri, geçip gidiyorlar.
Ölme vakti yaklaştı. Çare yok. Güneşle savaşamayız. Çok zor. Artık gerçekten bitti diyoruz.
Tam o sırada bir çocuk yaklaşıyor. Anlıyor. Ölmekte olduğumuzu. Eğiliyor.
İçimizde 'yenidenyaşamsevinci'.
Ama o kadar çoğuz ki. Düşünmüyoruz bunu hiç. Düşünmemeye çalışıyoruz.
Çocuk alıyor bizden birini atıyor denize. Bu da kurtuldu diyoruz.
'Kurtarabilir bizi de belki! Yaşayabiliriz. Tekrar suyumuza kavuşup mutlu bir yaşam sürebiliriz.'
Yaşlıcana bir adam sahilden geçerken bizi ve çocuğu fark ediyor, deniz yıldızlarını son gücüyle kurtarmaya çalışan çocuğu. Yanına geliyor.
Yapılan şeye bir mana verememekten şaşkın.
'Ne yapıyorsun burada?'
'Denizyıldızlarını dalga karaya çıkarmış, eğer sularına kavuşamazlarsa ölecekler. Ölmeden önce onları kurtarmaya çalışıyorum'
'Burada o kadar çok deniz yıldızı var ki hangisini kurtaracaksın? Gel ben sana dondurma ısmarlıyim çilekli çikolatalı vanilyalı. Sıcak kafana geçmiştir hem.' diyor.
Çocuk duruyor. Bize bakıyor.
'Evet dondurma en iyisi, hem ben kurtardım birazını. Nasılsa yoldan başka biri geçerse o yardım edebilir, bundan sonrasını da o kurtarır.' diyor, adamın peşi sıra gidiyor.
Unutup bizi.
Ve biz ölüyoruz.
Yavaş yavaş.
Güneş yakıyor bizi.
Acı çeke çeke.
El ele tutunuyoruz ve ağlıyoruz.

tek bedende kaç kişiyiz?

hayatibenyasemin itüdeki şizonevrotikbipolardepresiflikler zinciri

2008-12-28T01:32:00.006+02:00

çok uykum var ve yorgunum.
ama sözümü tutmam lazım. hayatımın en komik 5 saatlerinden birine adanmıştır. hayati'ye bir de :)

Saatimin alarmı 6 30'u gösterdiğinde kalktım. Uykulu, yorgun. Geçen sefer soğukta beklemekten dilim yanmış(!) yüzümü yıkamadan Hayati'yi aradım. mahmur. Tabiki de olacağından geç bir saat verdi ve tatlı uykuma 15 dakika daha devam etmek üzere (ki insan az uyuyunca 15 dakika altın gibi değerli oluyor) devam etmenin mutluluğuyla kırmızı soğuk gün dostum fuffy adlı (evet o kadar hayatımın bir parçası ki adı bile var) yorganıma sarındım. Evimden alelacele çıktım ve e5e doğru yürürken içimin titremesi harmonik bir hal almış ve artık canımı o kadar da yakmıyordu. 7 30 otobüsüne yetişebildik ancak. Oturacak yer bulmanın mutluluğuyla geçtik yanyana açtık times 8 punto ile yazılmış sayfalarca notlarımızı ve kavga ede ede okula vardık.
kozyatağı-maslak yolunu kullananlar iyi bilir. Normal bir günde sabah binilen otobüsten 1bçk saat kadar bir zaman dilimi sonunda ayrılır. bu zaman yoldaki yağmur ve karla orantılı bir şekilde artmaktadır. hatta bazen baaya baya orantısız! :) yağmurun yağmaya başlaması bizi bir anda '8 30da okulda olmayı bırak acaba finale yetişebilir miyiz' sorusuna yöneltmişti.
okula anlamadığımız bir hızla vardık. kmapüsten içeri girdiğimizde saatine bakan Hayati
'saat daha 8 30! oha thanks god its friday!' diye bağırdı.
itünün girişinin ortasında!
rezil olabilirdik olursak ama günlerden cuma olduğu için okulda in ve cin kardeşler top oynamaktaydı.
Sorunu sonra fark ettim tabi, olay bizim uykusuz, içilen kahvelerce fazladan uyarılmış, derslerden dozaşımına uğramış, ders çalışmaktan beyinleri pelt olmuş iki genç olarak. normal bir insanın fazla bile görebileceği bir zamanda evden okula ulaştığımız için çocuklar gibi sevinmemizdeydi.
sorun okuldu.
sorun bizdik. sorunun farkında değildik. sorun sorunun farkında olmayaşımızdı.
okula varmıştık kampüsteydik artık. yapılması gereken önemli ikinci iş ise bir şekilde donarak ölmeden ve havlayan köpeklere yem olmadan maden fakültesine varabilmekti.
Hayatinin kendi değimiyle 'çişizieren' yapması gerekmekteydi. donmadan önce.
yürürken durdu. yolun ortasında ve 'kalin kakalin' diye şarkı söyleyerek rus dansı yapmaya başladı. hayretler içinde kalmış bana döndü
'şimdi anladm neden böyle dans ettiklerini' dedi
amaçları donmamakmış :)
'şizofrensin sen Hayati' dedim
bir şekilde kafa göz kaybetmeden, bataklıklara bata çıka, dona dona fakülteye vardık.
bilinçsiz bir şekilde madenin o yumuşak koltuklarına gömüldük ve uyuyakalmama mücadelesi ile okumaya başladık elimizdeki notları. ben beraber çalışalım diyordum. hayati okuyalım tek başımıza. tekrar kavga etmeye başladık. yasemin yazık biçare, anlam vermeye çalışıyordu bize.
1buçuk saatte o kadar bilgi sokmaya çalıştık, o kadar çok şey okuduk ki en sonunda hepsi birbirine girdi. aklımda ise tek bir soru '31 mart olayı ile Bab-ı ali vakası ne zaman oluyor?'
araştırmacı gazeteci rolümden pek hoşlanmadıkları için suikast girişiminde bulundular ama kurtuldum. =)
daha 2 olayı tam anlayamadan sınava girdik. yada o ... neyse işte terbiyemsiz olmıcam Hayati gibi.
En önemli özelliklerinden biri (mükemmel yemek yapmak, harika akıl vermek, ve özenle azına s.. öhöm neyse:) ) Hayatinin küfürleri sıralayıp sıralayıp sıralayıp
'küfür etmemem lazım' demesidir kanımca.
'sigarayı bırakmam lazım' diyip asla denememek gibi bir şey onunki de :)
he bir de herkesin içinde küfrü de aşan -genelde ingilizce- terbiyemsiz şeyleri sıralamak

Sınav çıkışı 75e geldik. yaseminle yemekhanedeki yemekleri beğenmedik kantinden salata aldık (sosisli makarnalı kısırlı mısırlı bişiler) sorunumuz kantinde mi yesek yemekhanede mi yesekti.
2 kız bir adam edemedik Hayatiye uyduk. yemekte konuşulanları burada anlatmaya ne dilim ne kelimeler yeter. Hayatide aylardır bir bozukluk seziyordum. tek değilmişim. yasemin benim sabah sarf ettiğim cümleyi sarf etmesin mi
'şizo musun sen Hayati'
tanılar tamdı.semptomların hepsi mevcuttu. Hayati şizofrendi.
Ya biz.
Çok mu normaldik. günlerdir uykusuz, aşırı dozda kahveli, çalışmaktan beyni pelt olmuş insanlardık. normal denen kısmın dışında. yemekhane önünde yapılan 'afiş protestosu' sırasında şu semptomlarımızı sezinledik.

Hayati: şizoit, özentilik, malakalık, aidiyet hissi eksikliği
Fırt: bipolar depresyon, aşırı mutluluk, içte kopan fırtına, en kötüsü normal olduğu sanısı, aidiyet hissi eksikliği
ve ben : spastisizm, moğolizm (gomongoooo :) ) kapı ziline oynama hastalığı, aidiyet hissi eksikliği
ve üçümüzdeki ortak semptomlar: balon takibi, aidiyet hissi eksikliği
biz itünün yetiştirdiği anormal kişiliklerdir.

itü hasta insan yetiştirir!!

Hayati&Duygu
bu hikayedeki olaylar ve kişiler tamamen hayattan alınmadır. birazcık abartı unsuruna tabi tutulmuştur.

cennetarafcehennem

2008-12-28T00:48:00.007+02:00

'insan insanın kurdudur' der Hoobes.
insanlar insanları yer, bitirir.
herkes birbirinin düşmanı.
sevdiklerini bile. yok etme hastalığı böyle bir şeydir işte.
tüketirsin bitirirsin.
insan kendinin kurdu olabilir mi peki?
kendini bitirebilir mi?
yiyebilir mi yahnisini yapıp
mutsuz edebilir mi kendini mutluyken
her şeyde başarısız yapabilir mi?
yaşlandım, bitkin ve halsizim.
böyle değildim eskiden, bu havalar mahvetmemiş olsa da beni
bu yaşam tarzım mahvetti.
çok şey istedim hayattan
çok şey bekledim
yeni aldığım bir hediyeyi heyecandan güzel paketini ve
hediyenin gelmesinin ruhumdaki yansımasını özümseyemeden
yırtarak açtım paketlerimi.
çok değil daha 2 sene önce ümitlerim vardı
hayallerim, amaçlarım.
çok yoruldum.
gece gezmelerini o kadar severdim.
çok gezdim bir anda. o kadar çok ki
şimdi gitmiyorum bile taksime.
dışarı çıktığımda mutlu etmiyor beni gece klüplerinin gürültüsü
arkadaşlarımda kalmak mutlu ederdi beni
şimdi ise evimde odamda olmak kimseyle konuşmak görüşmek istemiyorum
ne değişti ki
2 sene alt tarafı
hala gencim yaş olarak
ama ruhum yaşlı...
çok yara aldım çok battım
çok çıktım
ama artık sevda için bile uğraşacak dermanım kalmadı
usandım tükendim...
olmuyor yapamıyorum
hayatımdaki her şey yanlış gidiyor.
mutlu etmiyor
tatmin etmiyor
yolumu kaybettim
savruluyorum
dönüyor dönüyor
bir yerlere çarpıyorum
kanıyorum
kanadıkça daha sert, daha hızlı dönüyorum
daha çok kanıyorum
batmamıştım su alıyordum sadece
artık yokum
bittim
tükendim
bu satırları yazacak gücüm bile az
küçük şeylerden mutlu olmayı bilemedim
hayatı dozunda yaşayamadım hiç
korktum o an mutlu olup sonra mutsuz olmaktan
yara almaktan
ne o anın tadını çıkartabildim ne sonrasında mutlu olabildim
artık ne her şeyim ne de hiçim
sanki kendi arafımdaydım bir kaç gün önce
ve şimdi cehennemin derinliklerinde
düşsem tutunacak dalım kalmadı
budadım hepsini
düşünmeden bir gün yenileceğimi
hayat 1-ben 0
kendi sahamda oynamama rağmen
çok geç artık bir veda sözü için bile
oysa güzel bir akşam yemeği planlamıştım
güzel bir son bir de ikimize
yanılmışım
herzamankinden
ben yaptım bunu kendim
tekkişilikdevkadro
o mutlu gezen gören seven kız yok artık
buğulu gözlerle bakmak...
bir şey düşünemeden.
sanırım sonum geldi
nefes alıp veriyor bedenim sadece
yaşamak için yeter mi ki bu söyle?

(sezen aksu-bile bile)
bile bile her şeyin bittiğini
başlayabilir miyiz hicaz makamında
bir arada kalabilmek mümkün değilken
hazırladığım o hediyeyi kapına koyup kaçmalı mıyım
bir arada olabilmek imkansızken
sarılsam sana elini okşasam kalabilir miyiz sonsuza kadar öyle?
konuşmadan, düşünmeden, hissederek yalnızca..

düştüğümde yoksun artık, napıcam ben şimdi?

güngeceoyunu

2008-12-27T03:04:00.003+02:00

güngeceoyununda kaybedenhepgün olur
gününgelmesinibeklemekgeceninbitmesini
acizce, çağresizce
bir gün gelecek gün bitecek
gece olacak
yalnız gece
o zaman yalnız kalıcaz
kendimizle
yalnız
ben...
b
e
n

ma-mak me-mek mık-mık cık-cık fık fık fıkıfıkıfık

2008-12-27T02:31:00.005+02:00

Mucizeler...
Beklersen gelmez ki onlar
sen yaratmalısın
yaratmalısın ki yaşayasın
atlı prens yok ya da bir anda gelen başarı
mucize ne ki...
nasıl olur
olsa bile öyle bir anda olmaz masallardaki gibi
beklememek....

Öyle her şeyi kafana takmamalısın aslında
Empati gerek bunun için
bir de kendine güven
kimse sen değil
en önemlisi bu
o yüzden üzülmemelisin her şeye
üzülmemek....

Hayatında her an her şey olabilir
ne zaman ne olur diye çok kafa yormamalısın aslında
korkmamalısın kayan yıldızlar senin yıldızına deyecek diye
tetikte yaşamamlalısın hayatı
korkmamalısın yağmurda ıslanmaktan
ne olacak ki alt tarafı yağmur demelisin
korkmamak....

Kendindir en önemli olan
bir tek sen var aslında
kimse sen olamaz ki
senin gözlerinle dünyaya bakamaz ki
bağlanmayacaksın o yüzden hiçbir şeye
bırakacaksın bazen oluruna
her şey her an kaybolabilir aslında
bir piuvv ve yok
bağlanmamak...

Denemek ve yanılmak
acı çekmek hüznü hissetmek
iliklerine kadar
bitti demek sonra bir ışık görmek
sonunu bilmeden tekrar başlamak
vazgeçmemelisin asla yılmamalı
belki bu sefer olur demelisin hep
bel bağlamadan ama hiçbir şeye
olmadı başka bir yol da bulunur demelisin
hep pozitif olmalısın yani hayata karşı
vazgeçmemek...

İnsan huzurlu olduğu ortamdan vazgeçmek istemez hiç
sıcak evini bırakıp buz gibi soğukta dışarı çıkmak gibi
ama bir tutku gelip bir şekilde dışarı çıktığında anlarsın
aslında istediğin tek şeyin dışarı çıkmak olduğunu
üşenmemelisin o yüzden
üşenmemek...

'en güzel yılları diyorlar' diyor teoman bir şarkısında
en güzel her an için
güzeli güzel yapan sadece biziz aslında
hiçbir şey bir an önceki gibi olmayacak
o şey orada olsa bile biz o şeye baktığımız gibi bakamıcaz o yüzden
zaman o kadar az
o kadar kısıtlı ki
belki imkanımız olmayak bir daha
bir daha yapamıcaz o şeyi
geçecek gidecek yitecek hatıralardan
ertelememek...

bunlar olmalı işte hedeflerin: beklememek, üzülmemek, korkmamak, bağlanmamak, vazgeçmemek, üşenmemek, ertememek...

ma-mak me-mek mık-mık cık-cık fık fık fıkıfıkıfık

sen olmak en önemlisi
hep sen
kendini hep özel görmek...
özel...
kendin olarak...

'I understand the fascination
The dream that comes alive at night
But if you don't change your situation
Then you'll die, you'll die, don't die, don't die
Please don't die
Please don't die'

You're the one who's always choking trojan
You're the one who's always bruised and broken
Sleep may be the enemy
But so is another line
It's a remedy
You should take more time

You're the one who's always choking trojan
You're the one who showers always golden 
Spunk and bestiality well it's an Assisi lie
It's ahead of me, you should close your fly

I understand the fascination
The dream that comes alive at night
But if you don't change your situation
Then you'll die, you'll die, don't die, don't die
Please don't die
Please don't die

müzikalcene

2008-12-25T19:25:00.007+02:00

Nick Cave- In to my arms; Bu şarkıyı çok severim sanırım...
bazen bir şarkı bazen bir hikaye bazen bir dize
bazen bir kelime bazen bir bakış
anlatır hayatını
şarkılar çok özeldir benim için, büyülü bir dünya gibi.
kendini bulma oyunu oynarım bazen.
dizelerde kendimi ararım. bazen başka hayatlar bulurum. i
melodi önemlidir ama sözlerdir asıl beni cezbeden
o yüzden de sözsüz müzik sevmem pek sanırım.
gerçi müzüğin her tarzı güzeldir bence. bir dışavurumdur sonuçta.
başka insanların da aynı şeyleri hissetmesi hoşuma gider bazen.
bazen de kızarım.
her ne olursa olsun benim içimde yaşananları benden daha güzel yansıttıkları
bir gerçektir.
önemlidir müzik benim için. illa bir hikayesi olmasa da olur gerçi.
ama hikayelileri hikayem yaparım o 5 dakika için. gözlerimi kaparım.
o hikayeyi yaşarım.
kitap okurken kendini karakterlerle özdeşleştirmek gibi bir şey işte.
hüzünlendirirler bazen beni. gereksiz yere. mutluyken hem de.
olsun mutsuzken güldürüyorlar ya o da yeter.
arkadaşlarının verdiği tavsiyeleri bir melodi eşliğinde
tanımadığın biri verince
değişir bakış açın o anda. en azından bence :)
yıkıldığın anda 'at first I was afraid...' diye girince müzik.
ararsın bulursun kendinde ayağa kalkma gücünü.
veya tam 'kahretsin her şeyi berbat ettim derken girer
Frank Sinatradan 'I did it my way'
en olmadı Edith Piafdan 'je ne regret de rien'. büyüdür müzik.
tılsım...

2008-12-24T02:27:00.004+02:00

bazen garip bir his geliyor. inandığım ve güvendiğim şeylerin, aslında o kadar inanılıp güvenilecek şey olmaması hissi. yani bir şeye çok fazla değer, emek verip aslında o kadar verilmemesi gerektiğini öğrenip üzüleceğim hissi. garip bir şey. idealist olmak güzel bir şey. ama ideallerinin hayal kırıklığına dönüşmesi ile sana mutluluk getirmesi arasında küçük bir ayrım var o kadar. bu dediğim olayı şöyle açıkliyim. ortaçağda insanlar cennetten arsa satın alınabildiğine inanıyorlarmış. bu yüzden paralarını biriktirip kiliseye yatırıyorlarmış. incil farklı dillere çevrildikten sonra 'cennetten arsa satın almak' diye bir şeyin olmadığı anlaşılmış. yani insanlar yıllar boyunca didinip zar zor beylerinden aldıkları 3 kuruş parayı hiç uğruna veriyorlarmış. ya da daha da eskilerde 'tanrı için insan kurban etme' diye bir olay varmış. tanrı için dökülen kanlara karşılık yağmur ve bereket geleceği düşünülürmüş. bilimsel gelişmelerden sonra ise onca genç kızın boşu boşuna öldürüldüğü söylenebilir. parfümün dansındaki kral ya da. kralların ilk beyaz saç teli çıktığında zehir yedirilerek ölmesi gerektiği düşünülürmüş. ülke hep genç insanlar tarafından yönetilsin diye. oysa kaç beyaz saçlı kral ülkesini iyi şekilde yönetmiştir. bunun gibi örnekler çoğaltılabilir. Almanyadaki naziler, savaşlarda ölen askerler, paranın her şey olduğu inancında iflas edince intihar eden iş adamları, tuttuğu takım için kendini feda etmeyi göze alan taraftarlar... hepsi bir şeyin inancındalar. bazılarının inançlarının yanlış olduğu ortaya çıktı, bazılarının da belki çıkacak.
bir gün onca senemi verdiğim, inandığım şeylerin yıkılması işte aslında bu kadar basit, bu kadar korkutucu ve de. saatlerce uğraştığın bir projenin bilgisayar kitlendiği için 5 saniyede yok olması gibi bir şey işte bu da. temkinli olmak gerek. fanatiklikten uzak durmak. insanın doğasında var çünkü bir şeyleri amaç edinmek. yoksa nasıl yaşar insan. ama olduğunca makul şeyler olmalı sanırım bu.
son günlerde bunu sorgular oldum işte.
amaç ne olmalı.
zaman çabuk akıyor çünkü.
iyi değerlendirmek lazım.
sonra yanlış şeylere fazla emek vermemek için.
çok mantıksal oldu sanırım.
bir balıka yakışmadı bu.
ama zaman tasarruf devri mirim.