saçlarımın uzamasını seyrediyorum. ağır aksak uzuyorlar işte hafif kırıklarla...

insanlar hiç iyi varlıklar değiller aslında ve en dürüst olanlar herkese diledikleri gibi kötü davrananlar.

yavaş yavaş anlıyorum ki aslında herkes birbirine kötü davranmak istiyor ve bunu sadece 'ayıp olur' diye yapmıyor.

insanlık hiç de güzel bir şey değil aslında.

bütün insanlar bencil,

bazıları ise daha bencil.

ne bizi böyle yapan para mı gelişen teknoloji mi.. çok klişe ama değerlerimiz kayboluyor

sevgi ise anlamını çoktan yitirmiş 5 harflik bir kelime...

insanlar hata yapıyor kalp kırıyor en kötüsü ise kimse bundan ders almıyor.

kalbi kırılan insan başka birinin kalbini kırıyor ve olaylar gelişiyor

kimse başka birinin kalbini kırdı diye üzülmüyor, dert yanmıyor

artık kimse birbirini dinlemiyor

kimse birbirine samimi bir şekilde hal hatır sormuyor

ve ben 4 aydır bu odada oturuyorum hiçbir komşum başka bir komşusunun külüne muhtaç olmuyor.

kimse ev değil komşu almıyor.

evlilikler bile artık 'yaş kemale erdi' 'bak evladım ailesi bize ne kadar uygun' diye yapılıyor.

peki ben neresindeyim bu denklemin

makdülü mağduru yok bunun

herkes herkesi ne zaman nasıl kazıklasam diye bakıyor ve en sonunda kaybeden hep insanlık oluyor...

dostluk kardeşlik samimiyet ise 1980lerin Türk filmlerinde yabancı bir kelime olarak kalıyor...

not: değişikliği yaptırana saygılarımla :P