çünkü;
onlar göremediler
çünkü;
bakmayı bilemediler
kısa hayatlarında hep sorunun kendisi oldular
çünkü;
onlar fark edemediler
başka hayatların varlığını
göremediler
çünkü;
onlar kendi hayatlarından başka hayatlar olduğunu bilemediler
düşünemediler düşleyemediler bile
kendi hayatlarına kısılıp kaldılar
çünkü;
çizili bir yol vardı
ve bu yolu rahat buldular
çünkü;
onlar kadere sığındılar
kendi kaderlerini kendileri çizmek yerine
yazgılarına boyun eğdiler
çünkü;
onlar bunu fark etmese de
huxley'nin cesur yeni dünyasındaki
alfa ve betalar oldular
çünkü;
gama
veya
bambaşka biri
olmayı hayal bile edemediler
aynı fabrikadan çıkmıştılar
ve
amaçları
doğmakbüyümeküremekölmek dışında bir şey olamadı
başka yaşamlar yoktu onlar için
kendi dünyalarına kısılıp kaldılar
hep sorunun ta kendisi oldular
çünkü;
çözümü bilemediler

edith piaf- je ne regrette rien

a little BIG man

A sling... A sling on a childs hand has waken him up from his nightmare... A sling on a childs hand and a big, earnest smile on her eyes turned his pittyful life into a brilliant one... A little 8 year old girl and her eyes, two things which became suddenly his world. A world, which also had dashed to pieces suddenly... So suddenly that, 3 film crips would be enough to define this scene, if somebody wants to make his life a film. In the first crip there would be a beautiful woman with a little girl sleeping together in their untroubled house and in the second crip there would be man, an enemy of Can, who kills both heartless and at the last crip there would be Can coming home late finding them killed. A sling on a childs hand...

Two eyes which had seen the cruelest aspects of the world maybe in the worst way and try to stand to the nightmare he is acrossed with. His little girl and lovely wife were killed because of him. All of these were his fault. His fault. If he weren’t a journalist and wrote all the articles against strong people on the society these wouldn’t happened to his family. He should have known that before all of these. He should have stopped this, before it stoled his family. He and his wife canvassed about it continously and he ressisted on writing the truths. Acorrding his wife, his family should be primary and he didn’t listen to her. Never listened to her... Should have listened to her... Should have... Should... If he had a chance to take time back he would listen to her.. But in the real life we don’t have that chance. He would give anything to have a chance... Just one chance to change a little fault he made. A little fault killed two most important things in his life. Two important things which he forgot a while ago and payed this absence of mind with most deep and painful way. Two eyes which had cried out the world...

Three times shots... Two times shots were ended the life of his wife according to the experts and just one time shot to his little girl was enough to end her life. He knows that, it wasn’t the three shots came from a bullet which ended their lives. It was him. Him. And his articles. Articles, which gained him nothing but as many enemies and fans as he can gain. Enemies with eyes full of hatred... On a stormy, rainy wheater when the city was asleep his wife and his little girl were murdered. Two times shots to his wife and just one time shot to his girl was at all. At all...

After this accident he has changed a lot. He quit his job and began to spent his days crying infront of the picture of his wife and daughter. He didn’t noticed that, the winter has gone and the spring has come. Spring, his favourite season.

Then one day, 25^th of May 2007,four months after the murders, his best friend convinced him to go outside and have some air. It was a calm, shining wheater. While walking, a little girl came next to him and starred. She starred at him as if they know each other for a long time; he starred at her as if he found the missing part of his life; his joy.

She came near to him with a sling, with a sling and earnest smile in her eyes. He was mesmerised. He was such mesmerised that he couldn’t notice that she started talking to him. And then they started a conversation.

After a while her mother came, he and she starred to each other. Starred as if they learned each other lives in that seconds. They were interrupted with a voice coming from deep and demanding to walk. The little girl, her mother and he began to walk talking about nothing, but the festival that has been going to shown on next friday. Then he asked them to join him in the dinner and looked them in a way that they could not refuse.

He took them to a restaurant, which he had gone with his family for years and he haven’t gone after the murder. He had always feel like at home with the ambiance in this restaurant. He has been afraid to go to this restaurant until this day. And now he was there. There, standing with a woman and a girl, met just hours ago. Waiters noticed and remembered him, gazed him and gave them the most beautiful table. They sat down and began to talk. Each of them including the daughter thought, that they were in a fairy tale and a narrator was reading their scenes. The woman was a widow, who lost his husband in a murder just like the murder happened to Can’s wife and daughter. The reason and the events were the same in both murders. If they would talk about it further maybe they could found, that it couldn’t be a coincidence, but they stoped talking about things that they were came across with monhts and started to talk about the neverland that the little girl was dreaming about.

While they were talking the doors of the neverland opened to them and they entered to the world where no wrong and unhappiness exists. Walking through the door, imaginary world captured them with his wild big hands and they were really so happy that they didn’t want to get out of that world.

The neverland was a world in which no bad things happen to good guys and when people were good enough, then they would never feel the lack of happiness and joy. The neverland was a world in which the good guys win at the and of the story and entire world is against bad people. People, who kills people without a purpose. It was a world, you can sing a song with birds and write poetry with your lover in front of a river and expect other animals to join to them... It was such a wonderfull world.

When he was waken up, he was in a cold, white hospital room. He couldn’t understand anything. A white dressed woman wanted to give him a medicine, which he could not understand. The last thing he remembers was it was the 25^th of March and he met a girl and her mother, which took all of his pain and gave the joy he had been seeking for a long time. Now all of a sudden he was in a room hands fixed to a bed. Confused by the evidences, he asked the date. She said that the date is 20^th of January 2007. He couldn’t say anything and starred with flurry eyes to the white wall and to his arms fixed to bed, questioning if he is going to nonsense or this was just a dream that he sees.

(ocak 2007)
ingilizce ödevimdi
kötü ingilizce
berbat hatalar :)
gene de benim hatalarım =)

hötüsüm

anneannemlerde çoluklu çocuklu bir gün olmuş
herkes tabi altın getirmiş
altının kutularını da çocuklara dağıtmışlar
bana da ev sahibinin torunu olduğum için (ya da belki çok çirkef)
en en en güzeli kalmış
herkes gitmiş, gün bitmiş
ama ben kutumu kaybetmişim
benim için o anda altından daha önemli olan kutumu
ertesi sabah uyandığımda kutumu aradığım zaman bulamayınca
annemleri uyandırmış
'hötüsümü kaybettim hötüsümü'
diye ağlamaya zırlamaya ve bilimum hareketlerde bulunmaya başlamışım
annemler de yazık hötüsün ne olduğunu bilmeden bilemeden işe gitmemiş saatlerce aramışlar hötüsümü bulunca da tabi
'amaaann hötüs hötüs dediğin bu aptal altın kutusu mu' demişler

nereye mi bağlamak istiyorum bu konuyu
sanırım 2 birbirinden çok farklı şeye

birincisi
insanlar büyüdükçe maddi şeyler o kadar önemsenmeye başlanıyor ki önemli olan altın kutusu değil kendisi oluyor

ikincisi ise
o kadar kutu kutu dedik
insanlar kapalı birer kutu (bknz. konu nasıl da saçma bir şeye bağlanır)
ve ne düşündüklerini nasıl hissettiklerini hiçbir şekilde anlayamıyorsunuz
bazen sırf işte bu yüzden hiçbir şey yapmak istemiyorum insanlarla.
sırf oyunlarına alet olmamak
onlara karşı onlar da oynuyor diye oyunlar oynarken o kadar yoruluyor ki insan
çünkü insanlar o kadar safmışgibi davranıp arkadan iş çeviriyor ki...
e sen de ister istemez hem insanlara karşı önyargılı davranıyorsun
hem de belki de gerçektensaf olan insanları yok sayıyorsun
çünkü artık saflıklaçakallıkarasındakiçizgi çok ince
ve ben bunu fark edemeyecek kadar safım
güven ise maziiiiiilerde kalmış bir şey...
bana denenleri kulak arkası mı etmeliyim
yoksa gördüklerime mi inanmalıym
o ise işte tam bir muammmaaa

ka
rar
sız
ım
ve
gü
ven
siz
keş
ke
ol
ma
sa
böy
le

bugün bir lale buldum adını lale koydum

yorucu bir günün ardından eve gelmek,
anne eliyle yapılmış kabak böreği ile karışıkmeyveçayı içip üstüne sigara yakmak,
daha sonra da annenin yeni düzenlediği ve senin hiçbir şekilde yapamayacağın o herşeyinbiryeriolanodada yorganı kafana kadar çekip film izlemek...

yaşanan o kadar kafa karışıklığının sonunda
bütün düşünce balonlarım bir kısır döngü içine girerken
ve en sonunda bir tavuk-yumurta olayına dönüşürken
elde edilmeye çalışılan düzen
tekdüzelik değil ama kendi içinde bir rutin
karmaşanın bütün elemanlarının birbirini dengelemesi
doğumların ölümleri götürmesi
tedavilerin hastalıkları
barışmaların kavgaları
kavuşmaların ayrılıkları
mutsuzlukların mutlulukları
ve sonunda elenmeyen tek şeyin insanın kendi olması

kalan
tek
şeyin
insanın
kendi
olması
ve
bunun
yeni
baştan
kendi
içinde
bir
karmaşaya
neden olması

flaş flaş flaş
çünküinsandüşünenbirvarlık

bazen diyorum
yaşayabilmek için
nefes almaktan fazlası için
vazgeçmemek de gerekir
bir gün yitip gideceğini düşünmemek
geriye dönüp baktığında efkarlı efkarlı 'ne güzel günlerdi be!' diyebilmek için işte
hatta belki de sırf o be kısmı için bile olabilir...
bu
ve de 2. bölümü olan
bu

o kadar güzel bir animasyon ki...

aman tanrım sınavlar sınavlar sınavlar
ne bitmez menem şeylermiş
geldi mi de hepberaber geliyorlar
hem de tam zamanında!
hep hiçbir şeyi ertelemicem diyorum ve hep erteliyorum
ineklikle tembellik arasındaki fark acaba bu mudur?! :)

dün vizeme girmedim ve yitü'de dans derslerine başladım
onların 2.ci benim 1.ci haftamdı
Rumba ve Jive (cayv) yaptık.
ben hep güzel latin danslarında dans edildiğini düşünürken
savage garden falan çaldılar
bir de bir fakültenin koridorlarında dans ediyoruz =)
kendi okulumun mis gibi salonu dururken hem de

rumbayı beğenmedim ya
tangonun kıvrağı gibi hem yavaş hem de keskin hatları yok
o ne öyle

jive da ise bacaklarım inanılmaz ağrıdı.
az zamanda çok iş yapman gereken bir dans

gördüm ki tango en güzeli danslar arasından
gene de dans etmek eğlenceli! :)

ayrıca çok kıvırtmalı bu danslar erkekler o kadar kıvırınca da güzel durmuyor ya :)

bazen o kadar öyle bir özelliği olmasa da bir şarkı beğeniyorum ve uzun bir süre sürekli aklımda o oluyor, eve gelince ilk işim o şarkıyı açmak oluyor
geçen zamanlarda bu partisan'dı

bu aralar ise morrisey'den first of the gang.

bu
benim.

geliyorlar
hissediyorum
benim için;
sessizliğin gürültüsü
durgunluğun karmaşası

gürültünün sessizliğinde
karmaşanın durgunluğunda geçen ömrüm,
gençlik çağlarım.

kemiklerim acımıyor artık
büyümeyi durdurdular
aklım ve kalbim ise sürekli bir büyüme içinde
daha çok düşünmek ve daha çok hissetmek için verilen o savaş.

artık daha çok şey kontrolüm altında
ya da belki de ben öyle sanıyorum
bir tek zamana dur diyemiyorum
akıp gidiyor
yapılacak çok iş var oysa ki
bense bir kısır döngü içinde
pervanelerin ölüme yani ışığa
hızla gidişi içinde gibi,
gidiyorum hayatımın sonuna
sonu bilinmeyen sonuna

doğum günü...
doğumu kutlama seromonisi.
o ilk anne karnından çıkıp
gerçek dünyaya adım attığım gün
kutlarım ben bunu!

Gri -Kız-

Gri kaldırımlar,
şehir;
AkıyorDu...

Dur durak bilmeden
Nefes almaya fırsat vermeden.
Nefes
kese
kese.

Kız elinde kitapları,
hıçkıra hıçkıra ağlayarak
yoluna devam ediyordu.
Saat: 8.20
Yer: Beşiktaş

Hıçkırıyordu
Ağlıyordu
Tekrar tekrar
Durmadan
Duramadan...

Etrafında hayattan başka her şeye ait olan insanlar
çarpıyor geçiyor-
bakıyor geçiyor-
umursamıyor geçiyor-
görmüyor geçiyor-
fark etmiyor geçiyor-
-du....

Kimse yüzünü ona çevirmiyor;
Hıçkırıklarını,
Karamsarlığın o sessiz iniltisini,
Çaresizliğin o çığlıklarını,
İnsanlarda yüzyıllardır
yeşeren
büyüyen
kökleştikçe olağan gelen o duyarsızlık karadeliği içine alıyor ve yok ediyordu...

Gri kaldırımlar
Gri binalar
Gri hayaller...

Kız nefes alamıyordu
yalpalıyor
sağa sola çarpıyor
özür diliyordu
insanlardan.
Hayata dair fikri olmayan
yaşamak için yaşayan insanlardan
Kimse duymuyordu özrünü
ve ruhunun sessiz, kimsesiz çığlıklarını...

Gri
Gıpgri
bir gökyüzü

Düşmek istiyordu
kafasını kaldırıma çarparak ölmek
ama insanlar her yerdeydi
düşecek yer yoktu

sadece
nefes
alamıyor
ve
ağlıyordu

bitene kadar bitmez hayat
bitti mi de biter ama...
hangi kentte bu denli acı var
başka nerde istanbul kadar...

bir küçücük kız çocuğu duruyor orada hala, anlatamam gördüklerimi o neşeli çocuğa...

Bukle bukle saçları vardı kızın
kapkara gözleri
ayaklarında kırmızı babetleri.
eli, sevgilisinin elindeydi
bukle bukle saçlı kızın.
deniz masmaviydi
gökyüzü gri
martılar vardı
bir tek martılar,

etraflarında
deniz ve gökyüzü bir de
kızın eli,
çocuğun elini kavramıştı,
sımsıkı.
gözleri...
gözleri birbirine deydi bir an
ışıldadı gözleri
dünyada, kimseninki bu kadar ışıldamamıştı
gülümsedi çocuk,
kafasını yasladı kız.
hafif esen rüzgar, yanlarında martılar
masmavi bir deniz, gri gökyüzü
eli çocuğun elinde güvendeydi
cebinden şekerleme çıkarttı çocuk
rengarenk şekerlemeler kızın kıyafetine karıştı
ruhu kızın ruhuna
bütün ana ve ara ve diğer her türlü rengi kaplayan şekerlemeler bitti
eli kızın elinde...

çantasından kocaman bir uçurtma çıkardı sonra çocuk
ucunda rengarenk kurdeleler, kızın kıyafetine karıştı
bedeni kızın bedenine

bütün ana ve ara ve diğer her türlü rengi kaplayan kurdeleler teker teker çözüldü
hafif rüzgarda hafif hafif gitmeye başladı uçurtma
gözleri...
gözleri birbirine deydi bir an
ışıldadı gözleri
dünyada kimseninki bu kadar ışıldamamıştı
gülümsedi çocuk
kafasını yasladı kız
uçurtma uçtu gitti

çocuk çantasından süt ve kurabiye çıkarttı

rengarenk kurabiyeler, kızın kıyafetine karıştı

aşkı kızın aşkına

bütün ana ve ara ve diğer her türlü rengi kaplayan kurabiyeler teker teker bitti

gözleri birbirine deydi bir an

ışıldadı gözleri

çocuk elini verdi kız elini tuttu

öpüştüler şevkatle şehvetle...

rüzgar hızlandı,

deniz dalgalandı...

‘Hoşçakal’ dedi çocuk

Kız baktı, çocuk kayboldu...

Minik bir kedi geldi

Rengarenk elbiseli kız

Elbisesinin son rengini de kediyle paylaştı...

Ve soldu...

çocukluğum(uz) mudur

insanın geçmişte yaşamış olduğu tonla güzel anısının olması...
şimdi ise onlara çok uzak olması...
soğuk bir kış gecesi 'o'na sarılıp uyuduğunu düşünmek...
bir gerçeğin, bir anda hayal olması...
ya da belki de bir hayalin, bir anda gerçek olması...

şimdilerde hobim gözümü kapamak,
gözümü kapatıp hayal etmek.
küçük pembe bisikletimi...
bisiklete binmekten korkmadığım, o kazadan önceki zamanları...
ayçiçeklerin kokusunu...
yaşadığım 'ilk aşk'ı...
'kör ebe'yi...
alkolle ilk tanışmam olan o '3. katmüdiriyetvebakkalüstüdisko'sunu...

okumayı yeni söktüğüm zamanlardan...

bunların hepsi o 'dansa davet' oyunlarının hayatımızın anlamı olduğu zamanlardan kalan şeyler bana...
o zamanlar işte 'kimkiminlenerede' oyunun daha icatından haberdar olmayan bizler, bu oyunla kimkimden hoşlanıyor hepsini öğrenirdik...

hayatın 4 işlemden ibaret olduğu zamanlardan...

yazlığın diskosuna gitmek için yalvarmalar;
'anne ne olur bak bütün arkadaşlarım orada, söz 12de evdeyim...'
izin alınırsa eğer başlardı o bronz tene makyaj yapılmaya, yeni alınmış kıyafetler denenir en güzeli seçilir, bu sırada karşı komşu kızla sürekli gelgit yapılır son dedikodular öğrenilirken birbirinin gözüne kalem çekilir...
o zamanlar daha net olmayan göğüslere hafif takviye yapılır ve
'acaba bugün şarkı çalınca beni dansa kaldıracak mı' sorularıyla çekirdekçıtlayandedikoducuteyzelerin yanından geçilerek diskoya gidilir...

daha kök içinde negatif sayılar yokken...

sonra bir de erkeklerin maçları...
eskiden sitenin içinde olan saha, otoyolun diğer tarafında bir yere taşınınca, sevgilini izlemek için 18 yaşına gelmemiş herhangi oğlandan birinin arabasına binilip -bir arabada 9 kişi olacak şekilde- sitenin önünden geçerken kafayı eğmek ve ne kadar riskli olduğunu bilmeden gidip gelinir...

onu bırakın köklü sayılar bile yokken...

saklanbaç oyunları var bir de...
genelde o anda sevgilisi olmayan birinin ebe seçilmesi, karanlık havada çoğunlukla yakın 2 arkadaş ve onların sevgililerinin sitenin bir evinin karanlık bir köşesine saklanıp kıkırdaşmalar ve eğer sevgiliden biri yakalanırsa-ki çoğunlukla kız taraf olur bu- diğer sevgilinin onu kurtarma hakkının olmasından dolayı, ebe olan yalnız kişinin en sonunda isyan edip oyunu bitirmesi...

kesirli sayıların pay ve payda diye çok net bir şekilde birbirinden ayrıldığı zamanlardan işte...

bir de migros arabaları vardır... seyyar marketler... Onun da 'Aygaz dıdınım...' tarzı bir müziği vardı fakat hatırlayamadım şimdi. Yazlığımızın havuzu yazlığın tam ortasında olmasına rağmen havuza dalmışsan bile duyardın migros arabasının sesini. Sanki hiç gofret yememiş gibi sarınırdık havlularımıza, aldığımız üç gıdım parayı da ona yatırmak için sitenin kapısından çıkar çakıllı yolda çıplak ayak koşardık. Migros arabası denilen şey bir tır gibi bir şeydi, ya da belki biraz daha küçük. 4 yanında raflar, o rafların içinde çikolatalar şekerler cipsler... Bunlardan başka bir şey olduğunu hatırlamıyorum. Ya migros sadece çocuklara itafen bu arabayı gezdiriyordu ya da ben kalanıyla ilgilenmediğim için hatırlamıyorum. Sanırım 2.si doğru. :)

o kadar çok anı var ki. benim için önemli olan. belki çok sıradan. ama içinde tamamen duyguların, hayatın olduğu...

'arılardan korkma hareket etmezsen ısırmaz' denilip buna inandığım zamanlardan...