dur!
artık.
çok olmadı mı?
yetmedi mi uğruna dökülen kan,
yetmedi mi öksüz göz yaşları?
annelerin, babaların o genç çocuklar için ağıtları.
duymuyor musun yoksa?
kör mü oldu gözlerin,
sağır mı oldu kulakların?
yok yok,
olamaz!
fark etmemek
yok saymak
görmemek.
ezmek,
geçmek,
biçmek.
ne kadar kolay değil mi?
yok saymak
sonra hiç olmamış gibi
başa almaya çalışmak...
sen değildin o
bakan
öpen
görmüyor musun
duymuyor musun
hissedemiyor musun
aşkmış çift kişilik olan
severmiş insan tek kişi ise bile
sevmek bir şeyi sevmektir sen kadar
aşkı bize yanlış öğretmiş kader...
2 Haziran 2009 Salı
25 Mayıs 2009 Pazartesi
dedem;
"bir hatayı bir kere yapmak olasıdır
ama aynı hayatı iki kere yapmak aptallıktır"
dermiş hep babama
babam da ne zaman bir hata yapsam bunu der bana.
insan sevdiklerine karşı hep aynı hataya düşer mi
hep aynı yanlışları yapıp
onları incitip
her şeyi mahveder mi
bu aptallık değildir de nedir?
keçilerimikaçırdım
biri bana bulmam için yardım edebilir mi?
"bir hatayı bir kere yapmak olasıdır
ama aynı hayatı iki kere yapmak aptallıktır"
dermiş hep babama
babam da ne zaman bir hata yapsam bunu der bana.
insan sevdiklerine karşı hep aynı hataya düşer mi
hep aynı yanlışları yapıp
onları incitip
her şeyi mahveder mi
bu aptallık değildir de nedir?
keçilerimikaçırdım
biri bana bulmam için yardım edebilir mi?
7 Mayıs 2009 Perşembe
gün geçtikçe
mühendislik beni daha çok kendine çekiyor
daha çok eriyorum içinde
daha çok matematik ve fizikle yoğruluyorum
daha anlamlı geliyor rakamların rutini, kimyanın o esrarengizliği, büyüleyiciliği
daha iyi kavrıyorum her şeyi ve
bu daha çok hoşuma gitmesini sağlıyor geri kalan her şeyin
yaptıklarımdan daha az isyan ediyorum
ve
daha çok seviyorum ileride yapacağım mesleği
yalnızcabukadarsonanabırakmaktanvazgeçmeliyimherşeyi
mühendislik beni daha çok kendine çekiyor
daha çok eriyorum içinde
daha çok matematik ve fizikle yoğruluyorum
daha anlamlı geliyor rakamların rutini, kimyanın o esrarengizliği, büyüleyiciliği
daha iyi kavrıyorum her şeyi ve
bu daha çok hoşuma gitmesini sağlıyor geri kalan her şeyin
yaptıklarımdan daha az isyan ediyorum
ve
daha çok seviyorum ileride yapacağım mesleği
yalnızcabukadarsonanabırakmaktanvazgeçmeliyimherşeyi
19 Nisan 2009 Pazar
16 Nisan 2009 Perşembe
sen bir ilkbahar akşamının o ılık esintisi
sen benim yüreğimin
ıssız,
soğuk,
sakin habercisi
her anıdaki,
her filmdeki,
her fotoğraftaki biz
olmasak bile
geçse bile aylar,
ki geçiyor zaten
hep sen varsın.
sanki benim can yeleğim
sanki başıma bir şey gelirse arayacağım
sanki ilk kurtulma anında sarıldığım
ilk insan,
tek insan.
sanki yollar var
ve
hepsi sana bağlanıyor.
sen ki;
benim için canını feda edecek insan
tek insan.
sen ki;
gece sarılıp uyuduğum
sabah yorganı kendi üzerimde bulduğum
tek
ilk
son
insan
sen benim yüreğimin
ıssız,
soğuk,
sakin habercisi
her anıdaki,
her filmdeki,
her fotoğraftaki biz
olmasak bile
geçse bile aylar,
ki geçiyor zaten
hep sen varsın.
sanki benim can yeleğim
sanki başıma bir şey gelirse arayacağım
sanki ilk kurtulma anında sarıldığım
ilk insan,
tek insan.
sanki yollar var
ve
hepsi sana bağlanıyor.
sen ki;
benim için canını feda edecek insan
tek insan.
sen ki;
gece sarılıp uyuduğum
sabah yorganı kendi üzerimde bulduğum
tek
ilk
son
insan
13 Nisan 2009 Pazartesi
en sevdiği renk mor olan kadın
en sevdiği kelime asi
en sevdiği oyun incitmek beni
çocukluktan kalma yara izi
zamanı yaralarla ölçen kadın
geçmişiyle kalkalı
tanrıya sığınan kız çocuğu geceleri
isyankar gündüzleri
ipleri dolaşmış uçurtmalar misali
ne beraber uçabildik boşverip şu dünyayı
ne gidebildik kendi yolumuzda
rüzgarda savruk başına buyruk
sen
ile
ben
kırdığı kalpleri dizmiş ipe
gene de en büyük zararı kendine
ayak izlerini kuşlar yesin diye
ekmek kırıntıları bırakıp geride
en sevdiği ses çocuk sesi
oysa anne olmayı istememiş kendi
hiçbir zaman kök salmamış ki
sırf bir gün çekip gidebilmek için
gene de bulup birbirimizi
aldatma pahasına sevdiklerimizi
ağlayarak sevişti kadın
ipleri dolaşmış uçurtmalar
misali
...
en sevdiği kelime asi
en sevdiği oyun incitmek beni
çocukluktan kalma yara izi
zamanı yaralarla ölçen kadın
geçmişiyle kalkalı
tanrıya sığınan kız çocuğu geceleri
isyankar gündüzleri
ipleri dolaşmış uçurtmalar misali
ne beraber uçabildik boşverip şu dünyayı
ne gidebildik kendi yolumuzda
rüzgarda savruk başına buyruk
sen
ile
ben
kırdığı kalpleri dizmiş ipe
gene de en büyük zararı kendine
ayak izlerini kuşlar yesin diye
ekmek kırıntıları bırakıp geride
en sevdiği ses çocuk sesi
oysa anne olmayı istememiş kendi
hiçbir zaman kök salmamış ki
sırf bir gün çekip gidebilmek için
gene de bulup birbirimizi
aldatma pahasına sevdiklerimizi
ağlayarak sevişti kadın
ipleri dolaşmış uçurtmalar
misali
...
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)