25 Mart 2009 Çarşamba

hötüsüm

anneannemlerde çoluklu çocuklu bir gün olmuş
herkes tabi altın getirmiş
altının kutularını da çocuklara dağıtmışlar
bana da ev sahibinin torunu olduğum için (ya da belki çok çirkef)
en en en güzeli kalmış
herkes gitmiş, gün bitmiş
ama ben kutumu kaybetmişim
benim için o anda altından daha önemli olan kutumu
ertesi sabah uyandığımda kutumu aradığım zaman bulamayınca
annemleri uyandırmış
'hötüsümü kaybettim hötüsümü'
diye ağlamaya zırlamaya ve bilimum hareketlerde bulunmaya başlamışım
annemler de yazık hötüsün ne olduğunu bilmeden bilemeden işe gitmemiş saatlerce aramışlar hötüsümü bulunca da tabi
'amaaann hötüs hötüs dediğin bu aptal altın kutusu mu' demişler

nereye mi bağlamak istiyorum bu konuyu
sanırım 2 birbirinden çok farklı şeye

birincisi
insanlar büyüdükçe maddi şeyler o kadar önemsenmeye başlanıyor ki önemli olan altın kutusu değil kendisi oluyor

ikincisi ise
o kadar kutu kutu dedik
insanlar kapalı birer kutu (bknz. konu nasıl da saçma bir şeye bağlanır)
ve ne düşündüklerini nasıl hissettiklerini hiçbir şekilde anlayamıyorsunuz
bazen sırf işte bu yüzden hiçbir şey yapmak istemiyorum insanlarla.
sırf oyunlarına alet olmamak
onlara karşı onlar da oynuyor diye oyunlar oynarken o kadar yoruluyor ki insan
çünkü insanlar o kadar safmışgibi davranıp arkadan iş çeviriyor ki...
e sen de ister istemez hem insanlara karşı önyargılı davranıyorsun
hem de belki de gerçektensaf olan insanları yok sayıyorsun
çünkü artık saflıklaçakallıkarasındakiçizgi çok ince
ve ben bunu fark edemeyecek kadar safım
güven
ise maziiiiiilerde kalmış bir şey...
bana denenleri kulak arkası mı etmeliyim
yoksa gördüklerime mi inanmalıym
o ise işte tam bir muammmaaa

ka
rar
sız
ım
ve
gü
ven
siz
keş
ke
ol
ma
sa
böy
le

bugün bir lale buldum adını lale koydum

24 Mart 2009 Salı

yorucu bir günün ardından eve gelmek,
anne eliyle yapılmış kabak böreği ile karışıkmeyveçayı içip üstüne sigara yakmak,
daha sonra da annenin yeni düzenlediği ve senin hiçbir şekilde yapamayacağın o herşeyinbiryeriolanodada yorganı kafana kadar çekip film izlemek...

yaşanan o kadar kafa karışıklığının sonunda
bütün düşünce balonlarım bir kısır döngü içine girerken
ve en sonunda bir tavuk-yumurta olayına dönüşürken
elde edilmeye çalışılan düzen
tekdüzelik değil ama kendi içinde bir rutin
karmaşanın bütün elemanlarının birbirini dengelemesi
doğumların ölümleri götürmesi
tedavilerin hastalıkları
barışmaların kavgaları
kavuşmaların ayrılıkları
mutsuzlukların mutlulukları
ve sonunda elenmeyen tek şeyin insanın kendi olması

kalan
tek
şeyin
insanın
kendi
olması
ve
bunun
yeni
baştan
kendi
içinde
bir
karmaşaya
neden olması

flaş flaş flaş
çünküinsandüşünenbirvarlık

19 Mart 2009 Perşembe

bazen diyorum
yaşayabilmek için
nefes almaktan fazlası için
vazgeçmemek de gerekir
bir gün yitip gideceğini düşünmemek
geriye dönüp baktığında efkarlı efkarlı 'ne güzel günlerdi be!' diyebilmek için işte
hatta belki de sırf o be kısmı için bile olabilir...
bu
ve de 2. bölümü olan
bu
o kadar güzel bir animasyon ki...


17 Mart 2009 Salı

aman tanrım sınavlar sınavlar sınavlar
ne bitmez menem şeylermiş
geldi mi de hepberaber geliyorlar
hem de tam zamanında!
hep hiçbir şeyi ertelemicem diyorum ve hep erteliyorum
ineklikle tembellik arasındaki fark acaba bu mudur?! :)

dün vizeme girmedim ve yitü'de dans derslerine başladım
onların 2.ci benim 1.ci haftamdı
Rumba ve Jive (cayv) yaptık.
ben hep güzel latin danslarında dans edildiğini düşünürken
savage garden falan çaldılar
bir de bir fakültenin koridorlarında dans ediyoruz =)
kendi okulumun mis gibi salonu dururken hem de

rumbayı beğenmedim ya
tangonun kıvrağı gibi hem yavaş hem de keskin hatları yok
o ne öyle

jive da ise bacaklarım inanılmaz ağrıdı.
az zamanda çok iş yapman gereken bir dans

gördüm ki tango en güzeli danslar arasından
gene de dans etmek eğlenceli! :)

ayrıca çok kıvırtmalı bu danslar erkekler o kadar kıvırınca da güzel durmuyor ya :)

bazen o kadar öyle bir özelliği olmasa da bir şarkı beğeniyorum ve uzun bir süre sürekli aklımda o oluyor, eve gelince ilk işim o şarkıyı açmak oluyor
geçen zamanlarda bu partisan'dı

bu aralar ise morrisey'den first of the gang.

14 Mart 2009 Cumartesi

bu
benim.

geliyorlar
hissediyorum
benim için;
sessizliğin gürültüsü
durgunluğun karmaşası

gürültünün sessizliğinde
karmaşanın durgunluğunda geçen ömrüm,
gençlik çağlarım.

kemiklerim acımıyor artık
büyümeyi durdurdular
aklım ve kalbim ise sürekli bir büyüme içinde
daha çok düşünmek ve daha çok hissetmek için verilen o savaş.

artık daha çok şey kontrolüm altında
ya da belki de ben öyle sanıyorum
bir tek zamana dur diyemiyorum
akıp gidiyor
yapılacak çok iş var oysa ki
bense bir kısır döngü içinde
pervanelerin ölüme yani ışığa
hızla gidişi içinde gibi,
gidiyorum hayatımın sonuna
sonu bilinmeyen sonuna

doğum günü...
doğumu kutlama seromonisi.
o ilk anne karnından çıkıp
gerçek dünyaya adım attığım gün
kutlarım ben bunu!

10 Mart 2009 Salı

Gri -Kız-

Gri kaldırımlar,
şehir;
AkıyorDu...

Dur durak bilmeden
Nefes almaya fırsat vermeden.
Nefes
kese
kese.

Kız elinde kitapları,
hıçkıra hıçkıra ağlayarak
yoluna devam ediyordu.
Saat: 8.20
Yer: Beşiktaş

Hıçkırıyordu
Ağlıyordu
Tekrar tekrar
Durmadan
Duramadan...

Etrafında hayattan başka her şeye ait olan insanlar
çarpıyor geçiyor-
bakıyor geçiyor-
umursamıyor geçiyor-
görmüyor geçiyor-
fark etmiyor geçiyor-
-du....

Kimse yüzünü ona çevirmiyor;
Hıçkırıklarını,
Karamsarlığın o sessiz iniltisini,
Çaresizliğin o çığlıklarını,
İnsanlarda yüzyıllardır
yeşeren
büyüyen
kökleştikçe olağan gelen o duyarsızlık karadeliği içine alıyor ve yok ediyordu...

Gri kaldırımlar
Gri binalar
Gri hayaller...

Kız nefes alamıyordu
yalpalıyor
sağa sola çarpıyor
özür diliyordu
insanlardan.
Hayata dair fikri olmayan
yaşamak için yaşayan insanlardan
Kimse duymuyordu özrünü
ve ruhunun sessiz, kimsesiz çığlıklarını...

Gri
Gıpgri
bir gökyüzü

Düşmek istiyordu
kafasını kaldırıma çarparak ölmek
ama insanlar her yerdeydi
düşecek yer yoktu

sadece
nefes
alamıyor
ve
ağlıyordu

bitene kadar bitmez hayat
bitti mi de biter ama...
hangi kentte bu denli acı var
başka nerde istanbul kadar...

5 Mart 2009 Perşembe

bir küçücük kız çocuğu duruyor orada hala, anlatamam gördüklerimi o neşeli çocuğa...

Bukle bukle saçları vardı kızın
kapkara gözleri
ayaklarında kırmızı babetleri.
eli, sevgilisinin elindeydi
bukle bukle saçlı kızın.
deniz masmaviydi
gökyüzü gri
martılar vardı
bir tek martılar,

etraflarında
deniz ve gökyüzü bir de
kızın eli,
çocuğun elini kavramıştı,
sımsıkı.
gözleri...
gözleri birbirine deydi bir an
ışıldadı gözleri
dünyada, kimseninki bu kadar ışıldamamıştı
gülümsedi çocuk,
kafasını yasladı kız.
hafif esen rüzgar, yanlarında martılar
masmavi bir deniz, gri gökyüzü
eli çocuğun elinde güvendeydi
cebinden şekerleme çıkarttı çocuk
rengarenk şekerlemeler kızın kıyafetine karıştı
ruhu kızın ruhuna
bütün ana ve ara ve diğer her türlü rengi kaplayan şekerlemeler bitti
eli kızın elinde...


çantasından kocaman bir uçurtma çıkardı sonra çocuk
ucunda rengarenk kurdeleler, kızın kıyafetine karıştı
bedeni kızın bedenine

bütün ana ve ara ve diğer her türlü rengi kaplayan kurdeleler teker teker çözüldü
hafif rüzgarda hafif hafif gitmeye başladı uçurtma
gözleri...
gözleri birbirine deydi bir an
ışıldadı gözleri
dünyada kimseninki bu kadar ışıldamamıştı
gülümsedi çocuk
kafasını yasladı kız
uçurtma uçtu gitti


çocuk çantasından süt ve kurabiye çıkarttı

rengarenk kurabiyeler, kızın kıyafetine karıştı

aşkı kızın aşkına

bütün ana ve ara ve diğer her türlü rengi kaplayan kurabiyeler teker teker bitti

gözleri birbirine deydi bir an

ışıldadı gözleri

çocuk elini verdi kız elini tuttu

öpüştüler şevkatle şehvetle...

rüzgar hızlandı,

deniz dalgalandı...

‘Hoşçakal’ dedi çocuk

Kız baktı, çocuk kayboldu...

Minik bir kedi geldi

Rengarenk elbiseli kız

Elbisesinin son rengini de kediyle paylaştı...

Ve soldu...

İzleyiciler