28 Ocak 2009 Çarşamba
Okundukça ne kötü eskimesi şiirin
Cetvelin tam orta kısmına
Ve iki yarısının iki ortasına da birer nokta koydum
-Teknik resim dersimden öğrendiğim şeyler işe yaradı sonunda-
Üçgen cetvelimle kağıdın ilk yarısını ölçtüm
Onun yarsının biraz daha
-çok fazla değil az biraz-
fazlası ölçüsünde pergelimi açtım
Ve
Orta noktalardan iki daire çizdim
Birbirini hafif kesen iki daire
'Bak,
Bu benim' dedim
'Diğeri de sen'
'Kesiştiğimiz alan da işte burası'
Sustu
Bir şey demedi
Anlayamadım
-Ne zaman anladım ki-
Kesiştiğimiz yeri az mı buldu
Fazla mı...
Korktum sevgilim
Senden değil -yanlış anlama lütfen
Senden önceki yaşanmışlıklardan
Korktum
Senin olmaktan
Sana bağlanmaktan
Şu anda hayattaki her şeyden korktuğum gibi
Yeniden başlamaktan korktum
Aidiyet hissinin bir anda bitebilecek olmasından
Hiçbir şeye ait olmak istemedim bir an sevgilim
Seni sevmediğimden değil
Sevip, kaybedeceğimden
Gökyüzü grileşti bugünlerde
Dışarıda hafif bir yağmur kokusu
insana 'keşke biraz daha yeşillik olsa' dedirtiyor
Buralarda yağmur yağıyor
Ama çimen yok
Çimen kokusu yok
-Keşke her şey filmlerdeki gibi olsa-
Yüreğim git diyor
Kalma, kaç kaçabiliyorken
Korkuyorum
Sana ait olup, seni kaybetmekten
O güzel sözlerin sonu hep aynı
Birçöpkutusunda son buluyor hepsi
Ya da birşişeiçilmişşarabınderinliklerinde
Bu yüzden korkuyorum sevgilim
Gidince herkes, yalnız buruk anılar kalırmış.
Bir kaç içli şarkıyla,
Özlem dolu bir kaç şiir bi de.
Sen gidince de onlar kalmasın diye sevgilim
Gelemiyorum yanına
'...
Ellerim ve bileklerim ve gözlerim şehvetle gıcıklanıyorlar
Yorgun suratlarınızı hiç mi hiç göresim gelmedi
İçimde bir sıkıntı dinamiti var ki, patlamasa öleceğim
Şiir yazmak istiyorum, canım sıkılıyor, alışkanlıklarımdan iğreniyorum
Düşünmesem ve koyversem ellerimi belki çok şeyler söylerim
Tenha bir böcek gibi tavan arasına koşuyorum
Sen çirkin bir ihtiyar olmadan burnundan öpmeliyim'
Ataol Berhamoğlu
25 Ocak 2009 Pazar
Tha strange case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde
Asıl amacıma ulaşmak için beni küçük yaşta etkileyen kitabın hatırladığım kadarıyla özetini verem gerekbilir. Dr. Jekyll döneminin en ünlü ve en başarılı doktorlarından biridir. Çocukluğundan beri Jekyll'ın en iyi ve tek yaptığı şey çalışmak ve daha çok çalışmaktır. Gecesi gündüzü hastalara bakıp yeni tedaviler bulmak olan Jekyll, hayatından o kadar mutsuzdur ve çaresizdir ki, bu sefer de bildiği bütün bilgileri kendi hastalığının ve mutsuzluğunun tedavisinde kullanmak istemektedir. Yaşadığı küçük yerde çok tanınan ve çok saygı duyan bu doktorun, gezme, kadınlarla beraber olup 'iki tek atma' şansı yoktur. Bu yüzden de 'yeni bir ben' ister kendine. Hiçbir sorumluluğu olmayan. İstediği zaman istediğini yapabilecek ve kendinin tam tersi 'şeytan' olabilecek biri. Velhasıl uğraşları sonuç verir ve bulduğu formülü kendine enjekte ederek, çirkin kambur ama kendinden tamamen farklı bir insan yaratır. Akrabası olarak tanıttığı bu insana bir ev tutar ve geceleri tamamen kendi 'ünvanından' farklı bir mr. Hyde olur. Gezer, tozar ve sorumsuzca yaşar. Sabahları ise Dr. Jekyll olarak gelen hastaların yaşama sebebi olmaya devam eder. Belli bir süre sonra ise işler çığırından çıkar ve doktorumuz bu vücudundaki yeni 'birey'i kontrol edememeye başlar, artık Mr. Hyde doktorumuz yalnızca istediğinde değil, kendi istediği zaman ortaya çıkmaya başlar. Başka bir sorun ise Mr. Hyde'ın bu asi kişiliği yüzünden, cinayetler işlemesinden kaynaklanır ve olaylar gelişir...
Dr Jekyll ve Mr. Hyde 1880li yıllarda yazılmış olmasına rağmen günümüzde bile tartışılan konuşulan, filmleri defalarca çekilen bir kitaptır. (ki 2012 yılında bir yenisi daha vizyona girecektir.) Ufak değişiklikler olsa da ( ilk romanda doktorun bir avukat arkadaşı olayların farkına varır, başka birinde cinayetler ele verir) asıl konu hep aynı kalmıştır. İnsanın hem iyi hem kötü olabileceği. Belki de Shakespeare ile başlamıştır bu düşünce 'fair is foul and foul is fair' (bknz. Machbeth).
Kıskanmak mı denir, özenmek mi yoksa imrenmek mi bilemedim ama, son zamanlarda ben de kendimi 'toplumsal yönlendirmeler'in içinde kapana kısılmış gibi hissediyorum. Gerek 'usturuplu bir hanım evladı' olma , gerekse 'başarılı bir öğrenci' olma... etiketlemeleri. Üniversitelerin bizi seçtiği bir sınav için yıllarca dökülen kan terden sonra, gidilen üniversitede aranılanın bulunamaması, 'artık hayatımı yaşayabilirim, özgür olup hobilerimle ilgilenebilirim' derken önüne bambaşka engellerin çıkması. Yasaklar, ayıplar, sınırlamalar, örfler, adetler, kurallar...
YETER demek istiyorum. Yeter diyip bütün mühendislik kurallarını, aile kızı olmanın kurallarını, yetişkin olmanın kurallarını, vatandaş olmanın kurallarını yıkıp, bambaşka biri olmak istiyorum.
Kalkıp gitmek bu şehirden, belki bir budist olmak, belki esrarkeş,belki bir sanatçı, belki tır şöförü, belki bir yosma... ve kendimi bulmak istiyorum. Kendimi tanımak. Ama gerçekten. Başka bir zamanda, başka bir yerde, başka bir ben görmek istiyorum. Kalıplarda, iki kelimelik 'seni seviyorum'larda, istenmeden söylenen 'hoşçakal'larda, zorla yapıldığı belli gülümsemelerde... Bunların dışında, tanıdığımdan çok farklı bir ben var belki de. Yaşanmamışlıklarımda, denenmemişliklerimde. Bir mektup kaleme alıp beğenmeyince az yazılmış beyaz sayfaları teker teker yırtıp atarkenki gibi, hayatımın az karalanmış, denenip başarısız olduğu her sayfayı yırtıp, beklemeden bir diğerine başlamak istiyorum. Ben sanırım oyuncu olmak istiyorum. Sıkıldım mı farklı bir karakter olabileceğim. GERÇEKTEN çok şey istiyorum!
Daha çok yeni bir dönemi 'kafa göz yarmadan' atlatmışken ve bunun rahatlığını yaşayamadan, gene tonla sorumluluk altına girmem gerek. Bıktım usandım artık.
Ama ne demiş ünlü bir düşünür 'Durmak yok yola devam...'
Beatles-Revolution
where do we go now?
not: bugün fark ettim bir yere şifre yazınca 'beni unut' diyen kısmı görünce nedense hep sezen aksu'nun 'beni unutma' şarkısını söylüyorum. Kelimeler ve şarkılar konusunda ne kadar da obsesifim:)
23 Ocak 2009 Cuma
ruhumu sattım ki kalbim bana kalsın
ruhsuz bir kalp ne işime yarar di mi
seni arzulayan bir kalpten çok daha iyi ya
ruhsuz bir kalp
azrailime ruhumu sattım
biraz önce hem de
yatıcam
kalkıcam
pufff
yoksun
bir hiçsin
işte
bunun için ruhumu sattım azraile
azrailime ruhumu sattım
kalbim sana ait olmasın bir daha diye
senin için atmasın bir daha
ruhumu vermeye razıyım bunun için
'al'
'hepsi senin olsun'
ruhumu sattım bugün azrailime
artık emrine amadeyim
kalbimin senin emrine amade olmasından iyi ya...
ruh-suz bir kalp
seni seviyorum demek bir adım ötendeyken oysa
ruh
suz
tuz
suz
derken aynı sayıda harf kullanırken hem de
ah şu imgeler
hepimizde farklıyken
hayat...
22 Ocak 2009 Perşembe
yaz gecemin rüyası
kağıt kesiğinin olduğu yerde hücreler kendini yenilerken
kalptekikağıtkesikleri nasıl oluyor da kendini yenileyemiyor
devam edemiyor yoluna
etmek istemiyor belki de
vücudun biyolojik olarak faaliyetlerine devam ederken
ruhun duruyor
geriye bakıyor sürekli
acı çekiyor
yoluna devam edemiyor
haykırmak istiyor
korkuyor
nasıl oluyor da insanlar bu kadar umursamaz oluyor
kendin bile
kendini kandırabiliyor
kendi kurduğun hayal dünyasında
kelimelere ve insanlara itaf edilen hayatlar,
uğurlarına feda edilen canlar.
kati inançlar;
bazen bir hiç uğruna
...
bir yaz gecesi rüyası
yahut kış
ne fark eder ki...
geldin yanıma
tuttun elimden
sarıldın bana sıkıcana
bırakmamak üzere
kaçtın sonra
korktun
dedim ya
bir yaz gecesi rüyasıydı bu
ne fark eder ya da kış
tenin tenimde
hissediyorum
ilk öpüşmemizi hatırlar mısın
ya da ilk senin oluşumu
hatırlarım ya ben hala...
kokunu
o eşsiz esansiyeli
kimsede olmayan
kimsede bulunmayan
benim sandığım
özel sandığım
özel olmadığını kısa bir sürede anladığım
her şey gelip geçiciymiş
çok şey öğrettin bana
kalbim ağrırken
yürüyüp gidebilmeyi...
yürüdüm
gittim
bir yaz gecesi rüyasıydın sen
ya da kış
rüya işte
ne fark eder ki...
bir elimde gökyüzü var hala....
nice aylara....,
18 Ocak 2009 Pazar
.duygutopia
Yarınki vize,Perşembe günkü final
Elektrik faturası, kredi kartı borcu
Arabaya benzin alma derdi de olmasa mesela
Bağımlı olmasak bir şeylere bir de
Ailene hesap vermek zorunda olmasan
Çıksan bir gün evden elinde küçük bir çantayla
Tek başına gitsen uzaklara
Ama uzak dediğim uzaklara, alabildiğine uzaklara
Peru’ya mesela yada Afrika’ya
Yada o kadar uzaklara gitmek istemesen
Atlasan arabana gitsen mesela Anadolu kavağına
Giderken de açsan pencerenin camını
Elini çıkartsan, üşüse elin
Canına esti mi unutsan her şeyi
Sevdiğinle kaçamak yapsan mesela
Mesela çok uzaklarda bir yere gitsen
İstanbul’un köylerinden birine mesela
Sırf istiyorsun diye
Ertesi günkü vizeyi, o günkü dersi düşünmeden
Alsan eline fotoğraf makinanı, o sana şiir yazarken sen de onu çeksen
Mesela dondurmamı çekti canın
Kahramanmaraş’ta bulsan kendini
Böyle kocaman bir külahı midene indirirken
Sırf sen istiyorsun diye kalsan evde yada
Umursamadan parayı okulu kariyeri
Mafya babası olmasa mesela dünyada hiç
Yada gece kulübünde kızarkadaşınayanbaktığı gerekçesiyle öldürmeseler adamı
Gitsen sen de korkusuzca, eğlensen istediğin gibi
Kilo alma derdin olmasa mesela
Yesen dünyadaki bütün çikolataları
Mesela bir gün çalar saatin çalsa
Durdursan onu gözlerini açsan hafifçe yanında uyuyan sevgiline baksan
Sarılsan kocaman öpsen ve uyumaya devam etsen
İnatla daha da horlayarak hem de
Sabah kalktığında kahvaltı ile gelse sana mesela
Kitap okusanız sarılarak
Film izlemek isteseniz mesela ama karar veremeseniz bir türlü
Günün en stresli olayı bile bu tatlı kavga olsa mesela
Sen de sabahki jestine karşılık ona çok güzel bir akşam yemeği hazırlasan
Şöyle en soslusundan, en güzel salatalısından
Kendine ait evin olsa mesela
Arkadaşlarını çağırsan
Bütün gün kitap okusanız, sohbet etseniz, gülseniz birlikte
Film koysanız bir de arada kahkahalarla izleseniz
Mesela gecenin bir yarısı eve dönerken bağıra çağıra şarkı söylesen
Kimse kızmasa, bağırmasa buna
Öyle çok bağırarak değil tabi
Sadece yüksekcene bir sesle
Mesela alsan eline kamerayı film çeksen
Çok fazla bir şey bilmeden
Buna gerek duymadan
Eğlence olsun diye
Mesela sokakta öpebilsen sevgilini doyasıya
İnsanlar seni yer gibi bakmasalar
Gülümseyip ‘gençler’ diyip geçseler
Haykırsan istediklerini, hissettiklerini
Saklamak zorunda kalmasan mesela
‘aman bunu dersem ne düşünür’ diye
yani bir oyun gibi görmesen bu hayatı
yaşasan hissettiğin gibi
içinden geldiğin gibi
Bilmem sanki hayat böyle olsa daha güzel olurdu
aşkları için savaşıp kazananların
16 Ocak 2009 Cuma
Pembe Domuzlu Kumbaram
Simsiyah takım elbiseli adamlar
'Bu işte' dediler
Karanlık bir odada da
Işık gözümü alırken
'Ama' dedim
'Aması falan yok,
Olmayacak, senin hayatın bu'
Kızmış görünüyordular
Sinirli
Sustum ben de
Korktum
Siyah takımları vardı
Aynı tarz taranmış saçları
Ceketlerinin ceplerine iliştirilmiş aynı renk mendilleri
Esmer olan yaklaştı yanıma
'Duyduğuma göre kumbaranı kırıp içindeki parayı almışsın'
Pembe domuzcuk kumbaram
'Düştü'dedim
'Kırıldı'
'Bize getirseydin yenisini verirdik,
kırıldı diye içindeki paraları harcaman mı gerekiyordu!'
Ses tonu bağırmaya yaklaşmıştı
Evet bilerek kırmıştım
Çok üzülmüştüm domuzcuğa
Ama yıllardır biriktirdiğim paranın öylece orada durmasını istemiyordum
Kırmış ve içindeki parayla çikolatalar almıştım kendime
Çikolatalar ve kitaplar
Ve arkadaşlarımla sinemaya gitmiştim
Suçluydum, yakalanmıştım
Kaçamazdım ama cezalandırılmaktan çok korkuyordum
'O paralar HARCANMAYACAK demiştik' dedi bir diğeri
Köşede sigarasını cümlenin senfonisine uygun içerken
'O paralar BENİM, size NE bundan' diye bağırdım
Hayır bağırmadım tabi,
Buna hakkım yoktu
Burada bu şehirde, bu zamanda buna hakkım yoktu
Korktum hayal ettim ama diyemedim işte
Cezamın uzatılmasını ve ağırlaştırılmasını da istemedim
'Kurallar belirli
Geleceğin için her gün para koyacaksın
Eğlence yok, ekstralar yok
Yaşayacağın kadar para
Hatırlıyorsun bunları değil mi?'
'Evet' dedim sesim o kadar ince çıkmıştı ki
Bir adam dışarı çıktı elinde bir kumbara ile geldi
'Al bu sefer denetlemeye daha sık gelicez.'
Diğer adam ekledi
'Bu ilk cezan ve sadece uyarı yazıyoruz sana. Bir daha aynı şey olursa cezan ağır olacak.
Şimdi çıkabilirsin.'
'Unutmadan ''Lükse Hakkın Yok''
Unutma'
Dışarı çıktım, elimde geleceğimi garanti altına alacağı söylenen kumbara. Atmak istedim,fırlatmak ve bu şehri terketmek.
Yapamazdım işte.
Gidemezdim.
Her gün bir şey daha biter
Giderek acı vermez biten şeyler
Aldırma deli gönlüm giden gitsin sen şarkılar söyle içinden...
İnan bana alışamadım hiçbir zaman sensizliğe
Şimdi sensizlik dolaşıyor çıkıp gittiğin bu evde
Yalnızlığa elbet alışır bedenim
Yalnızlıkla belki de başaçıkabilirim
Çok zor gelse bile yaşar öğrenirim
Sensizlik benim canımı acıtan...
13 Ocak 2009 Salı
ben yokmuşum
bu ben ben değilimişim gibi davrandım
ben duymuyormuşum gibi konuştum
ben hissetmiyormuşum gibi dokundum
benden kaçtım bugun
kaçtım ki, kendimdeki senden uzaklaşayım
kendim yokmuş gibi davranınca
kendimdeki senden uzaklaştım
sonra
sonra çok uzaktaki bir laf
yalnız bir kelime
minik bir anı
çok saçma eski günlerden bir şarkı melodisi
kendime getirdi beni
kendim oldum bir anda
içimdeki sen hala orada
baktım kendime
mutsuz oldum o anda
sonra dedim
'öğreneceksin'
bunu da...
kaçmamayı da