bir damla bir damla daha akar zindanlara...

bir yabancıyla tanışırsın.
konuşursun.
bir bakmışsın her şeyin olmuş.
ailen arkadaşın dostun sevgilin.
her şeyi onunla yaparsın.
hayatın olur.
o kadar alışırsın ki.
düşünmezsin bile.
ölmeyecek gibi yaşamak.
bitmeyecek gibi bağlanmak.
bir gün gelir son söz söylenir.
bir vedadır bu.
alıştığın insana.
her şeyini bildiğin, her şeyi birlikte yaptığın o eşsiz insana.
sonra söylenir son söz.
silinir yakılır yıkılır aradaki köprüler.
unutmak için gereklidir bu.
elin gider o teknolojik aletlere.
çekersin, tutarsın kendini.
arkadaşların sanki bir anda onun habercisi olmuşlardır.
yalvarırsın 'lütfen söylemeyin duymak istemiyorum'.
gözünü kapatırsın. hissedersin. bir daha asla hissetmeyeceğin o teni.
sonra yakarsın fotoğrafları.
kaldırırsın o mutlu anları.
biter. çekersin silahı vurursun ilişkini.
o orada can çekişirken, yakarsın bir sigara izlersin ölümünü.
insan kendini bile bile ölüme sürükler mi?
gereken buysa sanırım evet.
'ışığa gider bütün pervaneler ölüme giderken ne şahaneler...'
kimse anlamaz anlayamaz.
kimse derdinin dermanı olamaz.
sensindir o derman, bir de zaman.
bilirsin ve beklersin. ölümü.
lütfen dersin lütfen çıkmasın önüme duymayayım sesini.
lütfen.