müzikalcene

Nick Cave- In to my arms; Bu şarkıyı çok severim sanırım...
bazen bir şarkı bazen bir hikaye bazen bir dize
bazen bir kelime bazen bir bakış
anlatır hayatını
şarkılar çok özeldir benim için, büyülü bir dünya gibi.
kendini bulma oyunu oynarım bazen.
dizelerde kendimi ararım. bazen başka hayatlar bulurum. i
melodi önemlidir ama sözlerdir asıl beni cezbeden
o yüzden de sözsüz müzik sevmem pek sanırım.
gerçi müzüğin her tarzı güzeldir bence. bir dışavurumdur sonuçta.
başka insanların da aynı şeyleri hissetmesi hoşuma gider bazen.
bazen de kızarım.
her ne olursa olsun benim içimde yaşananları benden daha güzel yansıttıkları
bir gerçektir.
önemlidir müzik benim için. illa bir hikayesi olmasa da olur gerçi.
ama hikayelileri hikayem yaparım o 5 dakika için. gözlerimi kaparım.
o hikayeyi yaşarım.
kitap okurken kendini karakterlerle özdeşleştirmek gibi bir şey işte.
hüzünlendirirler bazen beni. gereksiz yere. mutluyken hem de.
olsun mutsuzken güldürüyorlar ya o da yeter.
arkadaşlarının verdiği tavsiyeleri bir melodi eşliğinde
tanımadığın biri verince
değişir bakış açın o anda. en azından bence :)
yıkıldığın anda 'at first I was afraid...' diye girince müzik.
ararsın bulursun kendinde ayağa kalkma gücünü.
veya tam 'kahretsin her şeyi berbat ettim derken girer
Frank Sinatradan 'I did it my way'
en olmadı Edith Piafdan 'je ne regret de rien'. büyüdür müzik.
tılsım...