geceyarısındansonraki sohpetler

Uyuyamadım bu gece de. Ne varsa şu hain gecelerde. İstiyorlar hep benle olmayı. Ne buluyorlarsa artık bende. Hiç bu kadar hüznü, ‘gel-git’i hissetmemiştim. Bitmek. Ve başlamak. Usanmadan, bıkmadan.

Neşem nerde. Kaybettim onu. Bulamıyorum. Hükümsüz. Nerede kaldı acaba. Çok mu hüzünlendim. Sanırım. Neden ki. Zaman çok hızlı akıyor. Dur diyorum. Bekle beni. Kimse duymuyor ki sesimi. Kapalı kalmışım cam bir dolabın içinde. Keşke benim de dolabım büyülü olsa. Girsem. Kaybolsam. Saklansam. Aklım olmasa onda.

Aklımda bitmek bilmeyen sorular. Cevap hep aynı: zaman. Böyle değildim ki ben eskiden. Ne oldu bir anda bana anlamıyorum. Yok. Almıyorum, alamıyorum nefes. Düğümleniyor boğazımda. Başka bir şey düşünemiyorum ki. Yaşanmışlık olmasa da, yaşanabilecekleri düşünüp efkarlanıyorum. Böyle iş mi olur. Suskunum. Ve de puskun. Kendi yaramı o olmazsa yanımda nasıl sarabilirim ki. Ya onun yaraları. Nasıl sarabilirim ki onları. Zamanla düzelir mi gerçekten. Olur mu dersin beni tatlı uykumdan ve bana dilenmiş tatlı rüyadan alı koyan gece. Bilmiyorum. Birlikte geçen zamanın çokluğu bir şey ifade eder mi ki. Ya az olsa o zamanlar ve gene de değerli. Bir şey fark eder mi. Tanımasam da bilemez miyim. Tahmin hakkımı kullansam? Ya yanılmıyorsam?

Peki ama yanılıyorsam ne olacak. Ah derdimin dermanı olduğunu zanneden zaman. Ne kadar bahtiyar ederdiniz onunla gelseniz. Tekrar koysam başımı omzuna. Zor mu. Çok mu. Bilmem. Bilemem. Küçüğüm daha. Küçük ama çok yorgun. Yalanlardan, dolanlardan, zırttan pırttan hoptan hüpten ve vesairesinden. Keşke sonum olsa o. Ve de başlangıcım. Çok mu kısa zaman. Değer sadece zamanla mı biçilir peki bunu kim bilebilir.

Gel dese. Kal dese. Bitmese. Çok mu zor. Belki de. Bu kadar yaralıyken hem de. Neden bu kadar karmaşık içim. Allak bullak saf kalbim. Oynamasa. Kal dese. Belki de git.

Korktuğum her anımda yanımda olsa. Ah o kadar sıcak ki sarılışı. Korku filmi izlesek, korkmayayım diye sarılsa sıkı sıkı bana. Ya da hüzünlensek bir filmde. Ama gelmese benden başkası aklına. Ne o ne diğeri ne de en ötekisi. Ben olsam. O olsa. Bir de biz ve kalplerimiz. Hırçın kedilerimiz ise yanımızda. Onlar zaten bu hikayenin kahramanı. Düşünmesek bir daha hiçbir şeyi. Çok mu erken bunları düşünmek için. Belki de çok geç. Ben bilemem ki. Bilse bilse o bilir. Kaçmasam kovalamasa sadece tutsak birbirimizi hep. Olmasa o, bu ya da belki şu. O, ben ve biz sadece. Hiç kırılmasa kalbimiz bir daha. Mutlu olsak hep. Çok şey istedim çok.

Tükendim…

Tü ken dim..

Tıkandım ve de…

Son bu ve ilk

Bir bitiş ve yeniden doğuş

Her yere düştüğümde olacak mısın ki yanımda?